ilk gittiğiniz film

sinemada izlediğiniz ilk filmi hatırlıyor musunuz arkadaşlar ?

ben çok düşündüm ama hatırlayamadım hatırlayınca yazacağım artık :d

kendin hatırlamiyorsun biz nasıl hatırlayalım

Sundum ellerinize kalbimin tüm çiçeklerini, gitmek yerine.
Güneş gibi doğdu yüzüme geceleri ay, buz gibi ellerimle.
Gördüm, kördüğüm olduğumu
sonu gelmez masalları puslu şehrinde.
İçtim kana kana sularını zehirli nehirlerin gözümü kırpmadım bile.
Acıyor, duyuyor musun?
Kanıyor, içimde bir şey...

Ben kendimi bildim bileli cinemaya gidiyorum o yüzden ilk hangi filmi gördügümü inan bilemiyorum...
Aklıma da gelmezki sonradan yazsam...
Ama son gittigim filmi biliyorum

Gelibolu
Mel Gibson'un ilk filmi.
Çok derinden etkilemişti beni,düşman vatan yurt kavramlarını ozamn derinden sorgulamaya başlamıştım o ilk gittiğim filmde.
Ya müziği? Tommaso Albinoni'nin ölmez eseri
''Adagıo'' aşık olmuştum müziğe ve hala aşığım...

Kusurlarıyla güzel...bir filmdi "kedi kız". İlk izlediğim sinema filmimdir. Bu arada ortalama yaş tahmini de yapabilirsiniz... yaşımız da açığa çıktı...

Bilgiler
Filmin Adı: Cat People / Kedi Kız
Yapım yılı: 1982
Değerlendirme: 4/5
Filmin Sayfası
Yazar Cihan Aydın

Martin Scorsese için yazdığı senaryolarla adını duyuran Paul Schrader'in şansı nedense yönetmenlik konusunda pekiyi gitmedi. Kimileri onu Hollywood çarkında ezilen yetenekli bir isim olarak gördü, kimisi ise film çekmemesi gereken biri.

Schrader 1982 yılında, Jacques Tourneur'in 'Cat People' filmini yeniden çevirmeye kalktığında elindeki tek kozu bir önceki filmi 'American Gigolo'nun önemli gişe başarısıydı. Bunun dışında arkasında ona destek olabilecek ne bir başarı, ne de önemli bir isim vardı. Filmi bitirdiğinde aldığı olumsuz eleştiriler karşısında 'Cat People'ı savunacak bir cihangirin çıkmamasını da buna bağlıyoruz. Dolayısıyla balık bilmezse halık bilir hesabı, filmi savunmak da aradan geçen 25 yılın sonunda bize düşüyor.

'Cat People'ı tekil olarak analiz etmeye başlamadan evvel, bir öncü film olarak değerlendirmek gerekiyor. Öncüsü olduğu filmler arasına rahatlıkla 80'lerin iki başyapıtı 'The Hunger' ile 'Angel Heart'ı koymak mümkün. 'The Hunger'da vampirlerin yerine leopar, 'Angel Heart'ta ise baba-kız yerine ağabey-kız kardeş ilişkisi formasyonları uygulanıldığında bu tezimiz oldukça güçlenecektir. Elbette ki, bu filmlerin kalite olarak 'Cat People'dan birer gömlek üstün olduğunu kabul etmek şartıyla.

Schrader filmin henüz açılışında kırmızı çöl tasviri ile filmin gotik atmosferinin tüm ciddiyetini bozacağının sinyalini veriyor. Anlaşılan gotik korkuların en önemli özelliğinin siyah rengin ve koyu atmosferin yarattığı karizmatik hava olduğunu unutmuşa benziyor. Pek çok filmde izlemekten zevk aldığımız ışık-renk oyunları bu filmde, atmosferin ciddiyetini zedelemekten öteye geçemiyor.

Filmin ilk bölümünde hikâyenin gidişatına hizmet eden çok az gelişmenin olması da seyir zorluğu yaratıyor. Olaylar arasındaki bağlantıların zayıflığı ve kurgudaki karmaşa bu zorluğun kat sayısını artırıyor. Atmosfer ve kurgu gibi bir filmin temel öğelerinden ikisinin zayıflığı da Schrader'e yöneltilebilecek en önemli eleştiriler oluyor.

'Cat People' daha önce yüzlerce vampir filmine tanık olan sinema tarihinde vampirizmi, yarasanın tekelinden çıkarıp leoparla özdeşleştiriyor. Nastassja Kinski ve Malcolm McDowell gibi iki tuhaf oyuncusuyla da denenmemişi deneme cesaretini giderek zorluyor.

Filmde kadının bekâreti ile erkeğin iktidarsızlığı arasında kurulan ilişki pek fazla açılmıyor ancak bu sorunlar ensest ilişki gibi ekstrem bir çözüme bağlanıyor. Leopar türünün üreyebilmesinin kardeşler arası cinsel ilişki şartına bağlanması da hiç kuşku yok ki akla Adem ile Havva'nın çocuklarını getiriyor.

Kinski'nin defalarca kez soyunmasına rağmen Schrader filminde vampirizmin olmazsa olmazı cinsel kışkırtıcılığa hiç yer vermiyor. Filmdeki yegâne seks sahnesinde de Kinski'nin kollarının bağlanması feministçikleri kızdırmaktan öteye geçmiyor.

Filmin ağır temposu ikinci yarısında müthiş bir tempo kazanırken, finalde sabırlı seyircileri güzel bir yarım saat bekliyor. Film boyunca havada kalan aşk hikâyesi sağlam bir zemine oturtulurken, kafesinde kükreyip duran leoparlar nihayet birer gerilim unsuruna dönüştürülüyor. En nihayetinde film müzik-görüntü uyumu konusunda eşsiz bir sahne ile biterken, jeneriğe David Bowie ile 'Putting Out The Fire' şarkısı damgasını vuruyor.

Bende derimki sizin hatırlamakta zorlandığınız bir konuda bir başkasının göstereceği performans sizden farklı olabilirmi sn. zeren?

büyük ihtimal kundakta gitmişimdir ilk filmime, kadifekalede bir yazlık sinemada izlemişimdir.

Hatırlamadığımız ama hafızamızda hoş bir anı olarak kalan açık hava sinemalarındaki yerli filmleri yazsam bitmez. Ancak o zamanlar çok küçüktüm. Sadece başrol oyuncularını hatırlıyorum. Yalnız en etkilendiğim filmler Yılmaz Güney'in başrol aldığı filmlerdi. Bir de Kadir İnanır ve Türkan Şoray unutulacak gibi değil. Bizim şöyle bir şansımız vardı. Ankara da yaşadığımız dönemlerde Çankaya ilçesinde hemen sinemanın yanıbaşında bir dairede oturuyormuşuz. Sonra da Yenimahalleye taşındığımızda gene açık hava sinemasına yakın bir adresde oturuyorduk. O sinemayı ve izlediğim filmleri hayal mayal hatırlıyorum.
Bize sinema ve müzik sevgisini aşılayan babama buradan sonsuz şükranlarımı sunuyorum.
Türk sinemasında da her geçen gün daha büyük atılımlar yapan yönetmenlerimize ve oyuncularımıza daha verimli iş günleri diliyorum.

ilk kez çocukken babam götürmüştü barbaros sineması vardı o zamanlar ortaköyde orda bir filme gitmiştik ama hangi filmdi hatırlamıyorum...

Space Jam;
tanrım neydi o öyle. daha iyi görebilmek için özellikle en önden istedim bileti, ve çocuk kafam az daha felç oluyordu. ama o kadar büyük insan profilini o kadar yakından görmek inanılmaz bir şeydi...

ölmek nedir?
yaşadım diyebilmektir. ya yaşamak?
ölebilmektir çırılçıplak orta yerinde yaşamın.
Nevzat Çelik...