henüz çocukluğumuzu bile yaşamamıştık. bir kadın eli değmemişti ellerimiz. bir sevgiliden mektup bile almamıştık daha. bir gece sabaha karşı, pranga vurulmuş ellerimiz ve ayaklarımızla çıkarıldık idam sehpalarına. herkes tanıktır ki korkmadık. içimiz titremedi hiç. mezar toprağı gibi taptaze, mezar taşı gibi dimdik boynumuzu uzattık yağlı kementlere.
idam sehpasına götürülmeden önce, deniz, yusuf, ve hüseyinin birbirlerine son defa, elleri arkadan kelepçeli olarak sadece boyunlarıyla sarılıp vedalaşmaları vardırki, bu yolda ölümü bile göze aldık söylemleriyle yolun sonuna kadar gelen, ve ölümün çıplak, ve kati suretiyle yüzleşmekte olan o adamların neler hissetiğini düşünmek insanın kendinden geçmesine neden olur.
idam sehpasına götürülmeden önce, deniz, yusuf, ve hüseyinin birbirlerine son defa, elleri arkadan kelepçeli olarak sadece boyunlarıyla sarılıp vedalaşmaları vardırki, bu yolda ölümü bile göze aldık söylemleriyle yolun sonuna kadar gelen, ve ölümün çıplak, ve kati suretiyle yüzleşmekte olan o adamların neler hissetiğini düşünmek insanın kendinden geçmesine neden olur.
çok güzel söyledin gözüm de kendimizden geçmenin ötesinde şöyle bir titreyip kendine gelmeli diye düşünüyorum...
vermediğiniz bir şeyi alamazsınız, kendinizi vermeniz gerekir. Devrim'i satın alamazsınız. Devrim'i yapamazsınız. Devrim olabilirsiniz ancak. Devrim ya ruhunuzdadır, ya da hiçbir yerde değildir...
Deniz Gezmis idam kararı anı
Normal
