Ölümden Korkmak ?

Evet aslında bilinmezlik veya kara bölgedir ama ve genetiksel bişe olduunuda söyleyebilirim çünkü en dindar adamlar bile ölümden korkar ama aşılabilir korku olduuna hiç şüphem yok çünkü insanlar umutlarını kaybettiinde yaşama sevinçle bakamazlar ve ölüm bir son olarak gelmez öyle bile olsa kişi bunun farkına varmaz...

Dünya yıldıramazsın beni ne yapsan
Ölümden de korkmam, er geç ölür insan
Ölmemek elimizde değil ki bizim
İyi yaşayamamak, beni tek korkutan.

bu dizlelerden daha güzel anlatamazdım sanırım
ölüm değil de kaybetme korkusu olmasa...

ölümden korkanlar gerçekten az yada isabetsiz düşünenlerdir bence. Öncelikle ; yeni bişey ya ölüm yeni bişeylere ihtiyaç duymayacak kadar sevmek lazım yaşamayı...bilmem severmisiniz, ben sevmem o kadar...
ondan sonra şu varki elinde olmadan oluo biçok şey hatta nerdeyse herşey, ve bu şartlarda kendim de seçmeden başıma gelecek olan ölüm hadisesi beni sevindir (pişman olduğum bişeyin telafisi ancak istisnasıdır bu olayın)
ve şu da varki ne olursa olsun hayat bir sınavsa eğer ,kağıdı verip çıkmaktır ölüm....sınavı okuyacak hocanın olup olmayışına inancınız sizi bağlar...benim için geçmek vede hocanın 'ben seni severim tarzı hoş bi gülümsemesi ' gerçekten önemli....budur....

Yedi tepeli şehrimde
bıraktım gonca gülümü.
Ne ölümden korkmak ayıp,
ne de düşünmek ölümü.

En acayip gücümüzdür,
kahramanlıktır yaşamak :
Öleceğimizi bilip
öleceğimizi mutlak.

N.HİKMET

İnsanoğlunun öyle bir yapısı vardır ki gerçek veya doğru gün gibi ortada olsa işine gelmeyince artık akıl ve mantıkdan çıkarak çıldırır bunun sonucu olarak burnunun ucunu göremez. Hele hele bu konu bireyin kendi hayatı ve varoluşu konusu ise asla bunu kabullenmek istemez, çünkü bu konudaki gerçeğin düşüncesi bile onu yaşarken öldürmeye başlar bunun adı umutsuzlukdur bundan acı daha ne olabilir ki veya ne hayal edilebilirdi ki. Öleceksin ve yok olacaksın kimin işine gelirki, insan yaşarken ölenleri yok olanları görüyor ama dine göre öbür hayata inanıyor inançsız bir ateist olsa dahi ölümü bir bilinmezlik diye söylüyor (aslında burda da kendine ufakda olsa kendince bir umut yaratıyor, dindar bir inanandan çok farkı yok bence) bilmiyormuş da bilmediği şeyden korkarmış, neyini bilmiyon neyini görmüyon senden önce ölenleri görmedinmi toprağa karıştılar, börtü böcek tarafından yendiler yok oldular ne ruhlarından ne bilinçlerinden nede maddiyatlarından eser kalmadı. Sen bunları görme bunları anlama. Aslında hepsi anlıyorda dedimya işine gelmiyor ne yapsın bir tek bu konuda çaresiz kalınca böyle neticeler çıkıyor meydana.

HERE'S OUGHT TO HELL OF AN ANOTHER PLANET.. GEÇMİŞİME TÜKÜRÜP GELECEĞİMİ ÇİĞNEDİM,DÜNYAYI BİR OYUNCAĞA ÇEVİRDİM..

daha önce yazıldı mı bilmiyorum ama, yazılmışsa da ben yineleyeyim o güzel sözü:

ben varken ölüm yok, ölüm geldiğinde ben gitmiş olacağım.

Ölümden korkmayı allaha endekslemek te ayrı bir dini sokuşturmaca...Çürüyen beden inananların derdi bizim değil, o yüzden gidip cesetlerini ziyaret ediyorlar... Bir de cehennem korkusu var tabii ki, ben kendi adıma " Umurumda değil" diyorum, inananlar ise "yusuf, yusuf, yusuffff...". Kendi inanç sistemlerinde sonlarının bir odundan öte olmadığını biliyorlar çünkü... Ateistlerin sizden farkı onlar müslüman olmadıklarını biliyorlar, sizin gibi aynı kitabı hem inkâr edip, hem tapınmıyorlar...

hepimiz ölümden korkuyoruz.ne olacağını bilmiyoruz.sen korkmuyomusun.

ne demiş şair "ne ölümden korkmak ayıp ne de düşünmek ölümü"
Herkes bir gün öleceğini bilir ama vakit yaklaştıkça pişmanlıklar boyunlarına öyle ağır zincirler olarak asılır ki aynı insanlar oturup bir çıkış yolu aramaktan deli gibi korkmaktan başka birşey yapamazlar işlevsiz hissettiklerinde.
Ölümden korkmak belki yersizdir, gelecektir alacaktır seni ve sen bilirsin kimsenin bu dünyada sonsuza dek kalmadığını benim inancıma göre insanlar bunun için sonraki bi yaşama inanmak isterler varlıklarını devam ettirmek isterler. Çünkü bu bizim en temel iç güdümüzdür.

Ölümü kucaklamak cesaretten fazlasını gerektirir bence ondan korkmamak herşeyi kaybetmek ya da yaşayacak gücü azmi, yapacak işleri kalmamaktan yahut ölümünün birşeyleri değiştireceğine inanmaktan geçer.

Maneviyatta tanrıya inananlar ölüme hazır olurlar vakit geldiğinde genelde ağızlarında o malum kelimeler olunca sanki bir ışık onları kucaklayacakmış gibi (mutluluk burdan geçiyorsa belki inanmayanlar da inanmalılar ama kendimden biliyorum bazen inanmak isteyince bile inanamıyorsun). Ama yine de herkes korkar ki... Hem korkmak elden gelmeyen birşeydir, aşık olmak gibi doğaldır, sevinmek gibi, gülümsemek gibi, huzurlu olmak gibi.... Korkmak belki de insan olduğunu hissettirir insana, korktuğu için iyi şeyler yapacaksa bırak yapsın, gitmek için kendini hazırlayacaksa bırak hazırlasın.. O onun yaşamı ve bir gün sen de onun gibi ölürken kim bilir ne düşüneceksin