Kendin için yaşamak mı? Yoksa toplum için yaşamak mı?

sadece toplum için yaşamak aptallık... sadece kendin için yaşamak daha büyük aptallık...
toplum olmazsa sen olmazsın, sen olmazsan toplumun zaten senin i.in bir önemi kalmaz.
önce kendin, sonra toplum için bir şeyler yapmak daha mantıklı ama ikisinide dengelemek lazım.

Toplum için yaşayanlar, kendileri için yaşayanlar, yaşadıklarını zannedenler... "Türkiye'de 2010'un En Önemsiz 10 Kişisi" Anketi Sonuçlandı.Türkiye'de 2010 yılının en önemsiz 10 kişisini belirlemek üzere son bir haftadır SMS yoluyla yapılan oylamalar dün gece nihayet sonuçlandı. Birbirinden önemsiz, varlığıyla yokluğu adeta bir olan binlerce kişinin kıyasıya rekabetine sahne olan anketin sonucunu çok az bir oy farkı belirlerken, yılın en önemsiz kişisi oyların %17.3'ünü almayı başaran 97 yaşındaki emekli muhasebeci Erdoğan Kesmez oldu.

Yaklaşık 600 bin kişinin SMS atarak katıldığı oylamada heyecan son ana kadar sürerken, yeni yıla girmemize az bir süre kala 2010 yılının en önemsiz 10 kişisi şu şekilde sıralandı:

(birinciliği haketmiş)

türkiyenin konumu(doğu-batı) ve kozmopolitliği gereği içinde bulunduğumuz zamanı bireyci ya da toplulukçu diye kesin çizgilerle ayırmak zor. toplulukçu değerlerin içinde büyüyüp bireyci ortamlarda bulunmak; her ikisini harmanlamaya çalışmak...

kendim için yaşıyorum bireyci bir tanımlama.bireyin özerk olması,duygusal bağımsızlık,özel yaşam hakkı,ekonomik güvenlilik,zevk ve başarı arayışı,özel arkadaşlık ihtiyacı hisseder.

toplum için yaşıyorum da toplulukçu bakış açısına giriyor.birey tek başına değil içinde bulunduğu grup ile değerlendirilir.bireyler arasında duygusal bağlılık vardır,'biz' bilinci gelişmiştir,paylaşma,dayanışma,görevleri yerine getirmek önemlidir.koruma ve fedakarlık bulunur.

batılı toplumlarda bireycilik,doğulu toplumlarda da toplulukçuluk ön plandadır.
işte biz de arada kalmışlar topluluğuyuz.ne batılı ne doğulu; ne bireyci ne toplulukçu.(tabi kişisel tercihini yapıp kendini bireyselliğine ya da grubuna adayanlar da var)

her ikisinin de iyi taraflarını alıp buna göre yaşamak mümkün müdür?

Sana derim sana ey benim aklım
Sakın ha başıma gelme bir daha.
Şu dünyaya sarhoş olan yararmış
Ayık ol, kendini bilme bir daha.
Mahzuni

bence, yaşamamız gereken tek şey kendi 'hayat'ımız..
(tabi öyle bir hayat varsa)

gerektiğinde ''hastir!!!'' demeyi bilmektir. ben her zaman değerlidir/olmalıdır. nefes aldığın sürece yaşıyorsundur, kafidir!..

Mey kasemi kırdın yere vurdun Tanrım
Zevkimden edip sanki ne buldun Tanrım
Gül renkli şarabım yere döktün tekmil
Zannım budur ki sen de sarhoş oldun Tanrım...

Hayyam...

Hani klişe olmasın ama "ne kadar yaşadığın aldığın nefeslede değil, nefesini kesen anlarda belli olur" diyenler de var. Bence 'hayatta kalmak' ile 'yaşamak' arasında fark var.

Bireyci ve toplulukçu yaşam, bir de ozgen'in "her ikisinin de iyi taraflarını alıp buna göre yaşamak", yani dengeli bir hayat...birçok insanın da yapmaya çalıştığı da bu gibi geliyor bana: Kişiye göre değişik orantılarla, can isteyince ahali ile takılıp dürtülerine göre içine kapanmak...

Bireyci ve toplulukçu yaklaşımlar arasındaki en büyük fark, toplulukçu yaşam için bireyle topluluğun uyumuna ihtiyaç olup bireyci bir hayat tarzı için "başkasına" ihtiyaç olmamasıdır. İnsanın kendi ile barışık bir olgunlukta olması yeterlidir. Tabii böylesi "kendi ile barışık, olgun" birinin içinden geldiği gibi yaşayacağı bir toplum bulması, ya da hiçbir topluma katılmadan sınırlararası/kendi halinde yaşaması da mümkündür. Öte yanda 'kendi ile barışık' olmayan birilerinin uyum sağladığı toplumlar da var (şimdi aklımda birkaçı var ama söylemiim )
Sonunda herkes kayıtsız şartsız kendi 'hayat'ını yaşıyor, kimin dürtülerine göre davranmama özgürlüğü var?
Bazıları 'ben...ben...ben...ben' diye mantra mırıldanarak yaşıyor, bazılarının olgunluğu kendi varoluşlarından şüphe ettiriyor, bazılarının 'hayat'ı daha toplulukçu olmuş oluyor bazıları ise namevcût.

Zerdüşt demiş ki: Kimseyle düşman olmak istemeyen kimse ile arkadaş da olamaz. Arkadaşın için, arkadaşlık için savaşmak gerekir, savaşmak için: düşman olabilmek.

Taraf tutan özgürlüğü ile ödüyor bedelini, çünkü insanoğlunun tek özgürlüğü 'suçlu gibi sanık durumunda bocalamak' ya da 'hakim gibi yukarıdan bakmak' değil, tarafsız olarak olana, bilene, varoluşa şahitlik edebilmektir.

Kendim için yaşayabildiğimde, toplum için de yaşamış olurum. Tek konu, sadece, o topluma ait olup olmadığım veya tam tersi, o toplumun bana ait olup olmadığıdır. her ne kadar herkes birbirinden çok farklıdır şudur ve budursa da, aslında asgari müştereklerimizin çok saptığını sanmıyorum. Sorun, toplumu asgari değil azami müştereklerin oluşturmasında. Bu kadar sistem, düzenek ve -izm sonucunda çetrefilleşmiş hiçbirşeyle başa çıkamamak nihayeti bizi kapının ardında bekliyor. Öyle bir kendi olmak bekliyor ki bizi, her daim olması gerekenden daha çok vermesi lazım kişinin. Toplum bireye dönmezse toplum için yaşamakla sanmak arasında bir fark yok. Kişi kendisi için neyin değerli olduğuna aymadığı sürece, değer denen kavramı da bilemez, o nedenle kişinin değeri öğrenebileceği kadar münferitleşmesi şarttır. İşi anti sosyalliğe indirmek az sayıda kişinin uğradığı bir (şimdilik) açmazdır. Çünkü durum çok dengesiz. ben ne yapayalnız kalayım, ne de onca istemediğim kadar kalabalık olayım. Toplum dediğim karmaşayı saygıdeğer fertler oluşturduğunda toplumla o kadar derdim olmaz ki böyle bir soruyu sorayım, veya yanıt vermeye çalışayım. "Sana ne"den anlamayan topluma hat çizmemekteki o onulmaz münferitliğimi aramam lazım gelir diye düşünürüm, başka ne düşüneyim? Bunun tam tersi de, "sen yoksun" demektir, bence bir farkları yok.

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

İşte nefesini kesen anlarda "her ikisinin de iyi taraflarını alıp buna göre yaşamak, yani dengeli bir hayat... " yaşamaya çalışmak ikiyüzlülük,döneklik gibi geliyor.bireyci yaşamanın sağladığı güzellikleri yaşarken(özgürlük,bağımsızlık gibi) ,toplulukçu kültürün kendi içindeki gereklerini yerine getirmeyi istememek (gelenekler,biz olmak...) hoşgörüyle karşılanmıyor. Alchemy’nin söylediği ‘Toplum dediğim karmaşayı saygıdeğer fertler oluşturduğunda toplumla o kadar derdim olmaz ki’ toplumuna da herkes sahip olamıyor,hatta grup, bireye zarar veriyor.

Gruplarda (aileyi bu grubun dışında tutmuyorum ama;aileden birini silmek -kan bağı olduğu için silen için de silinen için de riskli bir durum olduğundan- diğer gruplara göre daha zor.) ‘ya bu deveyi güdersin ya bu diyardan gidersin’ mantığı olduğundan,bireysel bir tercih grubu bölücü bir tehdit olarak algılanıyor.katı bir bireysellik de, antisosyallik ve yalnızlık ile beraber zorunlu bir tercih haline dönüşüyor.

Toplum, bireyselliğine olanak sağlayacak aynı zamanda da sana grup olmanın nimetlerini sunacak...Var mı öyle???

Sana derim sana ey benim aklım
Sakın ha başıma gelme bir daha.
Şu dünyaya sarhoş olan yararmış
Ayık ol, kendini bilme bir daha.
Mahzuni

yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür ve bir orman gibi kardeşçesine diyip konuyu bağlayalım

bireysellik mi toplumsalık mı ikilemi bana saçma geliyor. sonuçta herkes kendisi içi yaşar. kendisi için sosyal olur, kendisi için şu ya da bu değere bağlanır veya bağlanmaz. kişinin kendisinden başka bir şeyi mi var?
toplumu da kişiler oluşturuyor mu? nedir sorun anlamıyorum.

içimde ki egoist benliğin yok olmaması için, toplumdan uzak kalıyorum.
çünkü bugün birileri için yaşamaya karar versem, gece bitip gün doğduğunda,"o" insanlar için değil bir gün, sonsuzluğun bile yetmeyeceğini biliyorum..