nasıl bir aşıksınız?

temelde iki türlü aşk vardır, malebranche'a göre; biri iyilik aşkıdır, ötekini de birleşme aşkı olarak adlandırabiliriz. hoyrat* biri, tutku nesnesini birleşme aşkıyla sever, çünkü bu nesneye mutluluğunun nedeni olarak bakarken, kendisinde bir etki bıraksın ve onu mutlu etsin diye onunla birleşmeyi ister. kalbinin devinimi ya da duygulanımları kadar bedeninin devinimleriyle de yaklaşır ona. bir de iyilik aşkıyla sevilenler var. onlar bize iyilik edecek durumda olmadıklarında bile sevilirler.

tam burada aklıma, antoine de saint-exupéry'nin küçük prens'indeki tilki'yle olan diyaloğu geldi. küçük prens bilmediği bir dünyada keşifler yaparken tilkiyle karşılaşır ve oyun oynamak ister. tilki ise oyun oynamak için evcilleştirilmesi gerektiğini ona söyler.küçük prens evcilleşmenin ne anlama geldiğini sorduğunda tilki bunun ona bağlar kurmak anlamına geldiğini söyler ve küçük prens'e kendisini evcilleştirmesi için yalvarmaya başlar. küçük prens ise buna vakti olmadığını çünkü daha çok anlaması gerek şey olduğunu söyler.

tilki:[/B] insan ancak evcilleştirilirse anlar. insanların artık anlamaya zamanları yok. dükkanlardan her istediklerini satın alıyorlar. ama dostluk satılan bir dükkan olmadığı için dostları yok artık. eğer dost istiyorsan beni evcilleştir.
küçük prens: seni evcilleştirmek için ne yapmalıyım?
tilki: çok sabırlı olacaksın. önce uzağa şöyle çimenlerin üstüne oturacaksın. gözümün ucuyla sana bakacağım, ama bir şey söylemeyeceksin. sözler yanlış anlamaların kaynağıdır. her gün biraz daha yakınıma oturacaksın...

malebranche'a geri dönecek olursak o iyilik aşkının aslında karşımızdaki kişide tanrıya ulaşmanın - mevlana gibi - süreçlerini bizde yaşattığını, bu şekilde sevilen kişilerin mutluluğumuzla bağlantılı bir tür kusursuzluklarını algıladığımızı ve ona saygı duyarak iyilik aşkını yaşadığımızı söylüyor.

size sormak ve tartışmak istediğim; siz nasıl bir aşıksınız? sevme ve sevgi süreçlerini yaşama biçiminiz nasıl? diyelim ki bir karşı cinse karşı çekim duydunuz ve tanıştınız. tilki gibi sabırlı mısınız? hemen kendinizi çokça anlatıyor fakat karşınızdakinin lafını farkında olmadan sık sık kesebiliyormusunuz? anlamaya ve tanımaya çalışmaktan çok, ben işte böyle biriyim, bakalım beni mutlu edebilecekmisin tavrıyla mı yaklaşıyorsunuz? hemen ilişkiyi ilerleterek, farkında olmadan tükenme safhasına getiriyormusunuz? ya da tam tersi mi? ikinci sorum da karşılaştıklarınızın yaklaşımıyla ilgili...onlar nasıllar? arada bir benzerlik mi zıtlık mı var? merak ediyorum!



* inceliği olmayan, kaba saba davranan, tavırlarında nezaket görülmeyen insan; descartes ruhun tutkuları'nın 82. maddesinde aynı sözcüğü bir kadına "tecavüz" etmek isteyen" adam anlamında kullanmıştır.

Siz "özne" olarak varlığımızı ne kadar merkeze koyduğumuzu sormuşsunuz bir anlamda, yanlış anlamadıysam...
Malebranche'ın; bizim tasavvuftaki ya da doğu felsefelerindeki "ilahî aşk" kavramına yatkınlığını biliyoruz. Biraz da şu "ideal cisimler"le yansımaları olan reel cisimleri Matrixvari anlamak mümkün müdür Wachowski kardeşlerin yeni-nesil tarikatlere kaynaklık eden filmindeki gibi...Peki Spinozadan bahsetmeye yeltenmeyeceğime göre, cıvımıyorum da.

"size sormak ve tartışmak istediğim; siz nasıl bir aşıksınız?" demişsiniz...
Bu sitede(isterseniz site kavramını bu kentte diyeyim ve evreni de dahil edelim) buna samimiyetle yanıt verecek çok az kişi olduğunu düşünüyorum...

Çoklu kişilik bozukluğuyla, çoklu siber bozukluklar ardında bu sualin güme gitmesini istemem açıkçası. Aslında çok derinlikli bir konu açmışsınız, teşekkürler.

Ben kötü bir "aşığım", kendimi merkeze koyduğumdan ya da diğerini merkeze koyduğumda da değil, merkezi umursamadığımdan olsa gerek, serde sergüzeştlik var anlayacağınız.

Ama bu samimi itirafımdan sonra "ötekini" burada konuşmayı daha yerinde buluyorum. Benim dışımdaki "şey"lere olan ilgim, öznem'e ilgimle yakın. Her ne kadar bunun temelinde tanrıinancıvari(tek bir ortak ruhtan, tanrıdan paylandığımız türü inançsal değil yani; Malebranche'ı epistemolojik açıdan eleştiribiliriz de burada) bir etki yatmasa da, bir ortak bilinç, ustan varolduğumuzu düşünecek kadar mistizme kayar bazen usum, ötekinin usunu çözümleyebildiğim ölçüde de kendimi tamamlamış olurum, "kendini tamamlamak", "varoluşsal kaygı" ama ne gam, olmasa keşke, ama var. Ah "merkez" hususunda çeliştim değil mi...!

Konuyu takip edeceğim, sizi ve diğer arkadaşları da dinleyeyim...

artık gercek sewgi ve dostluk yok...

gercek aşk ve dosluk ARTIK yok...

Aski yasiycaksan damarin daki kan gibi yasamalisin öyle hay beden laf olsun yada millet baksin nasil bir sevgilim var, ya da ne biliyim söz de degil yürek te olsun sevgiler YALANSiZ olsun

bugünkü aşklarda insanlar birbirlerine bakıyorlar sadece oysa aslolan birlikte aynı yöne bakabilnektir. iki insan bir araya gelince "tek" olmamalı , iki ayrı insan olmalı ve diğer insanları da görebilmeli, kişi ne kadar özgürse karşısındaki insanı da o denli sever. sevmek bir kültürdür.zamanla daha iyi sevmek öğrenilebilir sanırım.ama bu soruya içtenlikle cevap verebilecek çok kişi olduğunu sanmıyorum.çünkü sevgi ile ilgili çok güzel sözler yazmak ile onu yaşarken gösterdiğimiz davranışlar birbirleriyle çelişebilir öyle değil mi?

ben çoh iyi bir aşığım şahssen hiç yormam..yorulmamda..
ama galiba konu bu değil değil mi??
üşendim okumaya ..
bir ara okur kendimi affettirirm kanımca..

hem bırakalım bu aşk meşk olaylarını bence..
çok sakıncalı buluyorum..ama aramıyorumda ..
bir dakika ben aramsamda birşekilde buluyorum:OOOOOOO
bu durumda evet evet aşk vardır böyle birşeydir..
galiba konu bu da değil değil mi??

imza: süt dökmüş kedi

geleceğim...

Ağzımda Bal Gibi Tatlı Bir Türkü.
Bir İner Bir Çıkarım Bu Yokuşu

Değil Lilith...

Ama okumadığını tek itiraf eden dürüst üye de sensin

Verilecek milyonlarca cevap var çünkü sonuçta aşk fazlasıyla kişisel bir şey.Onu çözülmez,anlaşılmaz yapan da bu.Ben 8 yıllık sevgimi hala sorguluyorum,şüphe ettiğimden değil ama davranış biçimlerimiz "ben"liklerimizle şekillendiği için kendi değişimim ve sevgimin değişimini anlamaya çalışıyorum.Ama şunu biliyorum ki bu bir savaş.Kim kaç kale kaybediyor,kim savunmada kalıyor,kim istediklerini elde ediyor?Sonuç böyle dökülüyor ortaya ne kadar iyi niyetli olsak da.Kimin daha güçlü bir mizacı varsa,kimin daha çok kendine güveni varsa,kim daha özgürse,kim daha az bağlı,ve daha az bağımlıysa,kim daha ketumsa,kim daha eminse ne istediğinden kazanan o oluyo.Diğeri hep beklemek zorunda kalıyor ayni kozlara sahip olmak için.Ama hep geriden takip etmek zorunda gibi...Diğeri ben oluyorum bu örneklerde ve bunlar benim kişisel savlarim tamamen.Belki de kimse böyle yaşamıyor ilişkisini...