Hiç çıkarınız sizi satın aldı mı?

Çıkarımızı içeren bazı nesneleri satın alırız ve özgürleştiğimizi duyarız. Peki bu özgürleşmenin sonuna kadar gidersek bu yolun sonu tam bir köleliğe gidebilir mi? Artık bir an çıkarımız olan nesnelerin bizi tam olarak ele geçirdiğini duyabildiğimiz bir an, evet böyle bir an gelebilir mi? (burada "hayalgücü"nüzü yüksek tutmanızı isterim; elbette, bu nesneler insanlar olarak da alınabilir) Sorum basit: Hiç çıkarınız sizi satın aldı mı? Bana çok olmuştur, benim yanıtım: evet, çok!

Nesnelere (bizim dışımızdaki şey'lere) "hastalıklı bir tutku"dan bahsediyorsanız; ben konuyu sondan başa okuyacağım; hiçbir "şey" benim tutkuyla esir olabileceğim kadar yaşamıma giremedi; keşke girseydi dediğim de olmadı değil; hem insanî bulduğumdan hem de -patolojik dahi olsa- tutkuyu önemsediğimden...
Belki de aksi -bahsettiğinizin diğer ucunda olan, marjinali- daha büyük esarettir, sorumluluktan/özgürlükten kaçıştır, çekilmez kılıyordur yaşamı, sahadan uzaklaştırıp kıyıcıklarda bekleten pasifize olmuşluğumuzun "hastalığıdır" hakiki kölelik, kim bilir...?
Aklıma bu tesirde yaşamımı ele geçirecek "şey"in bir "çocuk" olabileceği geliyor, şimdilik.

Konu devam etsin bakalım; tam olarak ne tür bir "çıkar"dan bahsediliyor, anlayayım...

sorunuz bana "bağımlılık" larımızı düşündürdü. tutkulu insanların, daha kolay bağımlı olabildiklerini düşünürüm. veya tutkusunu sağlıklı bir şekilde dışa vurup, tatmin edemeyen insanların...

sağlıksız tutku bağımlılıklarım var, mesela alışveriş!
alışveriş krizim kolayca tetiklenebilir ve gerilim sonucu alış davranışını gösterdiğimde ise gerilim gider diyemeyeceğim, yerini suçluluk dıugusuyla değiştirir. yani, almasam bir türlü, alsam başka türlü!

çıkarımın beni ele geçirdiği çok olmuştur ve bu bir insana tutsak olma sonucunu yaratmışsa eğer, ki bu da birden çok olmuştur; eninde veya sonunda "özgürlüğümü" tercih edip, çıkarımı gökyüzüne doğru azad etmişimdir!

kesinlikle evet...