Hayatta Yaşamaya Değer Ne Var?

Bence hayat gereksizliği tartışabilecek kadar gereksizdir.Kendini cidden tanımış bir birey sadece acı çeker ve diğer bireylerinde acı çektiini görür.Diğer duygular ise gözündeki perde gibidir.Umut,aynadan yansıyan ışığa koşmak gibidir,ulaştıınızda bile sert bi şeye çarparsınız.Umut yarına ümitle bakma yoludur fakat her gün b işeyler biraz daha ileri gitseydi16 yaşında mutlu bir insan olurdum.Ve maalesef umut denilen şeyi kaybettinizde zaten hayatın çekici bir yönü kalmaz.Hayatın bir top kovalamacısı gibi olduunu öğrenirsin.Amaç basittir topun peşinden koş ama sadece saatler sonra nedensizliiğini öğrenirsin.Top önüme kendimi tanımadan önce konulmuştu ve hala koşturmaya devam ediorum.Bu yarışta top kovalamacasında hızlı koşanlar var yavaş koşanlar var ama kimin durupta ne yaptıını sorgulayacaı belli olmaz.Hayatta bu topun peşinden koşmak ezilmek veya ezmekve sonrada topun altında ezilmektir.Ben hayata ezilenlerden başladım ama oyunu kurallarıyla oynamaya niyetim yoq.Eer çelme takmam gerekirse asla tereddüt etmem.Ve unutmayınki hayat salt bir alışkanlıktır onun için devam edebiliriz.Sadece benlik duygusunu aştıımızda(kendimizi düşünmediimizde)sonlandıracak olgunlukta oluruz

Ve başka bir şey daha günlük hayatın her şeyinden arınmışbir şekilde(korkularından,acılarından,kaygılarından)çı plak bir şekilde,hiç bir şeyi aldırmadan, insanların düşüncelerine aldırmadan,her türlü kuralı dayatmaları ve dogmaları inkar ederek batan güneşin ardından çimenlerin üstünde koşmaktır(güneşi yakalayamayacaını bilsende)


Bunu yaparken yalnız oldunuzddan emin olun yada giysili olmaya özen gösterin çünkü iki gramlık beyinleriyle sizi linç edebilirler NOOOOOOOOO FUTURE

yaşanması gereken şeyler yaşanmamışken noktayı koymak niye. bazen herşeyi bildigimize inanırız ve bir sona varmak gerektigi yanılsaması içinde buluruz kendimizi.

hayatta yasanacak guzel seymi? hayatin ta kendisi

herzaman böyle düşünmeyiz. hayatın ta kendisi gibi. normal koşullarda bir çok kişinin zihninde intihar düşüncesi olmuştur. dolu dizgin hayata tutkun olmadıgımız dönem yada anlarımız olur. her zaman hayatın güzel oldugunu söyleyemeyiz

bir hayat hiçbirşeydir fakat hiçbirşey bir hayat değildir .. -AHMET ALTAN

ölmeye değecek de bir şey yok ona bakarsan.zaten ne varsa yok! koskoca bir hiç.. ama yine de bir yığın duygu hissetmemiz çok gerçekçi bir yalan gibi geliyor bana..hatta bazen çok içten hissedince kapılıyorum bir an çünkü lanet olsun ki yaşıyorum..tam soyutlayamadım kendimi gitti..ama adapte olcam az kaldı..kendi kendime tekrarlaya tekrarlaya net olarak işlicem heryanıma aslında hiçbir yanım olmadığını..

HERE'S OUGHT TO HELL OF AN ANOTHER PLANET.. GEÇMİŞİME TÜKÜRÜP GELECEĞİMİ ÇİĞNEDİM,DÜNYAYI BİR OYUNCAĞA ÇEVİRDİM..

basit yada karmaşık olan pek çok duygu hissediyoruz. bütün bunlar gerçek. bu gerçeklık nesnesiyle uyumsuz oldugu zaman hayal kırıklıgı yaşanıyor. hani bişeylerden soyutlamaya çalıştıkçada aslında ihtiyaçlarımızı gözardı ediyoruz. başka bişey olmaya çalışıyoruz. incinmemek için

bi merak var sonucta sonunu gormeden olmaz ..guzel bi filmi ortasında kapatınca bile merak ediosun sonunuda kendi hayatının sonunu niye merak etmiyosun be mubarek...

Hayatta yaşamaya değer pek bir şey yok aslında. zorunlu olduğumuz için yaşıyoruz gibime geliyor. baktığın yere bağlı aslında. bu soruya tolstoy itiraflarım kitabında cevap aramış. ince ama ağır tekrarla okunan bir kitap

hayatta yasamaya deger ölüm var be ...