Türban yada Herhangi Bir İnanç Yasaklanmalı mı?

Mahperver arkadaşım

daha önce duydun mu bilmem ama Felsefede Ateist Ahlak diye yaygın bir kuram vardır. Kısaca İyi ve kötünün tespitinde dinler ve Tanrı fikri haricinde herhangi bir prensibe dayanan her ahlak felsefesi "ateist ahlak" kuramı içinde yorumlanabilirler. Ateist ahlak insan mutluluğunu amaç edinmiş evrensel bir ahlaktır.

Ateist ahlak insan içindir. insan duygusunun neferidir. din, devlet, Zengin, Burjuva, melek, din adamı, peygamber ve tanrı'nın hizmetinde değildir. insanın emrindedir.

Genel olarak İnanan biri, yaptığı iyilikleri Din emrediyor diye, kendi çıkarına olduğunu düşündüğü için yapar. (Öyle ya burada yapacağı iyiliğin mükafatını en kötü ihtimal öteki dünyada alacaktır. ) Ateistler de kötülüğe üzülür ve iyilik yapabilirler. Ve İnanan birinin aksine bu iyiliği hiçbir mükafat beklemeksizin Sadece iyi olduğu için yaparlar. Genel olarak inanan biri, "ÖNCE TANRI" derken ateist biri "ÖNCE İNSAN" der. Sence Hangisi daha dürüst hangisi daha ahlaklı, hangisi daha insancıl.

İnançlar olmadığında dünyada ahlak olmazdı diyorsun. O zaman en müslüman ülkelerden biri gözüken Arabistan'da bu kadar tecavüz ve hırsızlığı nasıl açıklayacakın.
Asıl inançlar olmasaydı Dünya daha yaşanabilir bir hale gelirdi. Çünkü o zamanlar Gerek coğrafi sınırlar gerekse İnsanın kafasındaki sınırlar olmazdı. Yine savaşların çoğunun din üzerine çıktığını ya da savaşanların en kolay din üzerinden yönetilebildiğini düşünürsek savaşlar da azalırdı.

DO WHAT YOU WANT, DO IT UNTIL YOU FIND

mavisyan, ateist tanımlamaların insan olma haysiyeti üzerene..
Din ve milliyetçi paradigmalara sahip gaspçı hırsız, tahakkümcü, ikiyüzlü hasta insanlar terapi yoluyla iyileştirilebilir mi?

her bebek dünyaya ateist olarak gelir..
''bir bebeği katil yapan zihniyeti'' ne düzeyde sorgulayabilir dinci- milliyetçi insanlar..

Bir forumda okumuştum. Ateist Ahlak'ı biri şöyle tanımlamıştı:
"TRAFİK POLİSİ YOKKEN DE EMNİYET ŞERİDİNE GİRMEMEKTİR."

Bence herşeyi özetliyor.

DO WHAT YOU WANT, DO IT UNTIL YOU FIND

Çok güzel bir tanımlama... Ödül veya korkunun dayatması ile değil, doğru olduğu için doğruyu yapmak...

Gerçekten inanan insanlar, "yaratılanı yaratandan ötürü sevecekleri" için, onlar inanmış inanmamış, ramazanda oruç tutmuş tutmamış, rakı içmiş içmemiş, başını örtmüş örtmemiş, onları bunlarla değerlendirmezler. Ateistlerin de bu şekilde kendilerine varlık saygısı ile yaklaşan kişilere karşı bir saygısızlığı olmaz zaten, en çok "ben sizin gibi düşünmüyorum, şu şu nedenlerden dolayı" derler... Gerçekten inanan kişi bu neden ve açıklamaları küfür olarak almaz. Dinciler alır. Karşılığında da küfrederler. Ve kısır döngü başlar, ve de bitmez...

Not: Yazıma "gerçekten seven insanlar" diye başlamışım, farkedip düzelttim. Ama belki de düzeltmemeliydim. Çünkü aslında farkında olmaksızın sahiden de doğru bir tarif olmuş... Ben şu diğer, hani zevahiri kafaya takan saplantılı dincilerin sevgi duygusundan maalesef mahrum olduklarını (bırakıldıklarını) düşünüyorum. Ve en temel 2 duygunun da sevgi ve korku olduğunu düşünüyorum. İnsana dair olumsuz ne kadar duygu sayarsanız sayın, kökeninde aleni ya da perdelenmiş bir korku olduğunu görürsünüz...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

Sözleriniz çelişkili değil mi?"Yaratılanı yaratandan dolayı sevmek"diyorsunuz ve insana olan sevginin kökeninde bir Yaratıcı varlığı olmasından kaynaklanıyor.Bir korku varsa da amiyane bir korku değil,yoğun bir sevgiden dolayı olan korkudur.Sevdiğinin sözünden çıkmaktan dolayı onun sevgisini kaybetme korkusu...
Ama insanlar için genellemeler yapmak gibi bir yanlış yapmam.Küfredenler şunlar,küfretmeyenler şunlar bunlar gibi...

O zaman cennet cehennem niye var ? Şimdi size uyduğunuz emirler içinde insanlık dışı çok şey var diyeceğim, konu yönünü değiştirecek... Bu din dediğiniz şeyler doğruyu bulmak için mi binlerce yıldır insanlığın anasını ağlattı ? Milyonlarca insan birileri doğruyu bulsun diyemi katledildi ? Din ne derse onu yaptı insanoğlu, doğruluğuna bakmadı bile... Zaten o emir ve yasaklar, cennet ve cehennem de bu amaçla yokmuydu?

Bence savaşların asıl sebeplerine tekrardan bakın.Acaba din için mi savaşılmış?

ormanda yürürüm kimseyi tanımam

Hayır, bence çelişki yok. Çelişki senin korku ve sevgi ilişkisi tarifinde. Biri diğerini dışlar, onlar gece ve gündüzdür, birinin içinde diğeri yoktur, yani biri diğerinin değil'idir. Sevgi korku doğurmaz. Kaybetme korkusu da buna dahil. Çünkü sevgi varsa ortada, zaten kaybedecek ve kaybedilecek hiçbir şey yoktur. Şu halde bu neyin korkusu?

Katledilme korkusu olmasın sakın, size kitabınız tarafından bolca enjekte edilen?

Ayrıca ben çok "hata" yaparım, yani genellerim. Bundan çok kişi rahatsız olur. Çünkü genele dahil olmalarına rağmen bunu bir türlü kabul etmek istemezler. İnsan "ben"inin altı çizili halidir bu işte, bir türlü kabullenemez bu gerçeği. Ve bunu hakaret sayar. Oysa dünyanın varoluşu olan fiziği açıklayan matematiğin bir dalıdır bu: istatistik... Kısaca bu "olan"ı tariflemeye yöneliktir, "mış gibi" yapanlar elbette bundan hoşlanmazlar. Ama ben genellemeye devam edeceğim. Çünkü zaten genellikle insanlar genele dahil olmalarına rağmen, dahil oldukları o çan eğrisinin %90'lık kısmının nitelendirilmesinde bu noktada nedense hiç hoşlanmazlar. Geri kalan her noktada ise, eğrinin + ve - iki eteğindeki %5lik marjinal kısma kendi "genellik"lerini direterek kan kusturmakla meşgul olurlar. Ama bu da tıpkı bir nevroz vakası gibidir. Hatta gibisi de ne, tam olarak öyledir: nevrotikler nevrozlarını "genel olarak" zaten kabullenmezler...

Böylece de dilemma ya da kısır döngü kavramı ortada dönmeye başlar... Döner de döner...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor