Hayata yüklediğimiz anlamsızlık...

Bazen kendimi küçük ve kapalı bir kutuda sıkışmış gibi hissediyorum.Üst tarafına açılmış sayılı deliklerin birine ağzımı dayanıp havayla ağzımı çalkalıyorum.Aniden hırlayan köpeklerin vahşiliğine kapılıp tekmeliyorum çevremde dolanan sınırları ama nafile uysallaşana kadar çıkış yok.
Ağzımdan çıkan her söz söyledikten, her davranış yapıldıktan, her fikir düşünüldükten sonra dayanılmaz bir biçimde anlamsızlaşıyor.Ve bu anlamsızlık o kadar acımasız oluyor ki çogu zaman sadece geçmiş zamanda hüküm sürmüyor geleçeğimide rehin tutuyor elinde.Bulaşıcı bir hastalık gibi vücüdümun tüm organlarımı kapılıyor düşüncemden somutlaşarak...

benimde kafamı kurcalayan bazı kısımlar tabikide var, bazen sormaktayım kendime neden bu vücudu besleyip uyutup tuvalete götürmekteyiz. Amacı ne ,belli bir yere gelip düzgün yaşayıp düzgün ölmek mi yani? anlamsız...

Ey kara cübbeli!
Taş atma bu dünyayı bilmek isteyenlere.
Onlar yaradanın sanatı peşindeler;
Seninse aklın fikrin abdest bozan şeylerde...

Dünya dediğin bir bakışımızdır bizim;
Ceyhun nehri kanlı göz yaşımızdır bizim;
Cehennem, boşuna dert çektiğimiz günler,
Cennetse gün ettiğimiz günlerdir bizim.

Ben bıyıkları süpürge etmişim meyhanede:
Hayırmış, şermiş bırakmışım ikisini de.
İki dünyayı karpuz gibi önüme koysalar
Ne birine metelik veririm, ne ötekine.

Ömer Hayyam