Toplumun herkesi denetim alma çabası

Devlet ve diğer resmi otoriter kurumların yanında insanların ya da genel bir deyişle toplumun kendisinin diğer insanları,anlaşılacak bir tanımla "Öteki" birey ya da bireyleri sürekli baskı altına aldığını,sindirdiğini görüyoruz.Özgürlüğün ne kadar değerli olduğunun anlaşıldığı bir çağda aynı derecede özgürlüğe bu kadar karşıt tutumun oluşması ilginç geliyor bana.Yürürken insanların diğer insanlara bakışını görüyorum.Nefret ediyorum bundan.Tahammül edemiyorlar.Hiçbir şeye.Uzun saça,sakala,küpeye,sokak ortasında gerçekleşen en masum sevgi gösterisine,farklı zevki olan insanlara,farklı hisseden,düşünen bunu hayat düsturu haline getirenlere.O kadar canımı sıkıyor ki bu durum.Durup düşününce ne kadar anlamsız bir hayatta yaşadığımı,yaşadığımızı farkediyorum.

Neden bir ebeveyn 21-22 yaşına gelmiş bir genci hala 12-13 yaşında sanarak onun her şeyine karışır?
Neden sokakta yürürken hiçbir suçum/suçumuz olmadığı halde zombi görmüşçesine garip bakışlar atan insanların davranışlarına maruz kalırız?

Sorular çok.Cevaplar belirsiz.Öyle kuşatılmış hissediyorum ki kendimi çıkış yoluna ulaşmak için sağlıklı düşünemiyorum bile.İnsanlar ne kadar tahammülsüz olmuş.Geçen gün Taksim'e gitmek için dolmuş taksiye bindim.Yanıma traşlı,iyi giyimli birisi otururken sıkışıklıktan olmalı ki ayakkabım pantolonuna değdi.Hava iyiydi o gün,ayakkabımın altında sadece toz vardı o temas etmiştir pantolonuna fazla birşey yok diye düşünürken öyle bir bakış attı ki bana pardon diyecektim onu bile dememe müsade etmedi resmen.Dolmuştan inene kadar kaçamak sert bakışlar,saçma sapan tripler.Ne oluyor içimden dedim.Bu dert mi sorun mu dedim kendi kendime.Bu hayatta sıkça karşılaştığımız anlardan biri.Kimine göre önemsiz gelebilir ama insanlarla ilgili fikir vermesi açısından benim için önemliydi.


Ben, beni ilgilendirdiği sürece hiçbir huy,davranış,zevkimin başkalarını tarafından rahatsız edilmeyeceği sürece onları ilgilendirmeyeceği bir dünyada yaşamak istiyorum.Hiçbir insan diğerine bu tür davranışlar sergilemediği sürece toplumun kendisi rahata kavuşacak ama insan kendisi için bile neyin iyi olduğunu düşünmekten bile aciz artık.

bunu kendi adıma bazen yapamadıkları için kıskanıyorlar diye adlandırıyorum. bazen ne yaşadığımı ve ne düşündüğümü tahmin bile edemiyorlar, zavallılar diyorum. bambaşka bir bakış (bakamayış) açısı.

ama bazen de kendimi aynı şekilde bazı durumlara anlayamaz bakışlar atarken yakalıyorum. örneğin, üzerine beyaz "badi"sini giymiş efelene efelene elinde son model arabasının anahtarını sallayan bir adam gördüğümde bu kişinin dünyaya ne gibi bir faydası vardır diye düşünmeden edemiyorum. veya yüzüne bir bidon boya sürmüş, topukluları ve döpiyes takımının içinde herkese yukarıdan bakarak küçük dağları yarattığını sanan kariyerist ablaları görünce tiksinerek bakıyorum. bu örnekleri çoğaltmam mümkün.
bu durumda ben de "biraz" beni kınayanlara benzemiş olmuyor muyum?

You are young and life is long and there is time to kill today
And then one day you find ten years have got behind you
No one told you when to run, you missed the starting gun