6, 7 Eylül Olayları

[GVIDEO]2189563217462145312[/GVIDEO]

Türkiye'nin Utanç Gecesi - 6 7 Eylül Olayları - Download Mp4 Format

Hiç unutulmadı çünkü sadece İstanbul'un değil bir ülkenin tarihine kara bir leke gibi düştü. O iki günde yaşananlar bu topraklardaki kardeşliğin kalbinin tam ortasına bir hançer gibi saplandı. O iki günden sonra İstanbul bir daha hiç eskisi gibi olmadı. O iki günden dolayı Cumhuriyet tarihinde ilk defa devlet, resmi olarak Rum vatandaşlarından özür dileyecekti. Ve 6-7 Eylül 1955 tarihinde yaşanan olayların 50. yılında o iki kara gün bu belgeselle bir kez daha hatırlandı. O vahşet dolu iki günü yaşayan Rumların tanıklığında, bir daha böylesi bir olayın yaşanmaması için geçmişe ışık tutmaya çalıştı. Ve bu belgesel, yarım asır sonra bir kez daha Rum vatandaşlarından özür dilemeyi amaçladı.


Unutulmayan İki Gün: 6 - 7 Eylül ( Download Mp4 Format )

Unutulmayan İki Gün: 6 - 7 Eylül ( Download Flv Format )

Dün neydi? 6 Eylül. Bugün ne? 7 Eylül.
Peki, “6-7 Eylül” size neyi anımsatıyor?
55 yıl öncesini, 6-7 Eylül 1955’i soruyorum...

Tarih 6-7 Eylül 1955.

Her şey ‘Atatürk’ün Selanik’teki evine bomba atıldı’ haberleriyle başladı.

Haber asılsızdı, ama faturası ağır oldu. Haber önce, saat 13.00’de radyodan duyuruldu, ardından İstanbul Expres Gazetesi ikinci baskı yaparak konuyu manşetine taşıdı.

Tirajı 20 bin olan gazete o gün 290 bin basıldı ve Kıbrıs Türktür Derneği üyelerince bütün İstanbul’da dağıtılmaya başlandı.

Amaç halkı galeyana getirmekti, istenen oldu.

Grubun telkin ve teşvikiyle yerel kalabalıklar ve şehre dışarıdan getirilmiş olan kitleler, cumhuriyet tarihinde görülmemiş bir yağma ve yıkım gerçekleştirdi, İstanbul savaş alanına döndü.

6 Eylül akşamı başlayan ve yaklaşık 9 saat süren olaylar boyunca ve sonrasında Türk basınına göre 11 kişi, bazı Yunan kaynaklarına göre 15 kişi öldürüldü, 32 Rum da ağır yaralandı.

Rumlara ait 4 bin 500’e yakın işyeri, 110 otel, 27 eczane, okul, fabrika ve oteller büyük zarar görürken İstanbul’da bulunan 73 Rum Ortadoks kilisesinin tamamı ateşe verildi.

Olaylar sonrasında İstanbul’da sıkıyönetim ilan edildi. Olaylar, başlangıçta ‘komünistlerin tahriki’ olarak yorumlanmıştı, ancak 1960 darbesi sonrası fatura Demokrat Parti’ye kesildi, parti yönetimi cezalandırıldı. Rumların büyük göç dalgalarıyla ülkeden ayrılmasına neden olan olaylar, Türkiye’nin yakın tarihine bir utanç tablosu olarak kazındı.”

***

Yukarıdaki haberi dün haber sitelerinden birinden aldım. Baktım, “fail” haberde utangaç bir biçimde gizlenmiş... Çünkü “fail” belirsizleştirilmiş... Hâlbuki fail gün gibi ortada... Adı, sanı, her şeyi belli. Orgeneral rütbesinden emekli olmuş, tuğgenerallik rütbesinde Özel Harp Dairesi (ÖHD) Başkanlığı yapmış...

Genelkurmay İstihbarat Başkanlığı’nda ve Milli Güvenlik Kurulu’nda üst düzey görevlerde bulunmuş Sabri Yirmibeşoğlu, Fatih Güllapoğlu’na ne diyor?

“Bak ben sana bir örnek daha vereyim."

1974’teki Kıbrıs Harekâtı. Eğer ÖHD olmasaydı, o harekât, yani iki harekât da o kadar başarılı olabilir miydi? (...) Adaya, bankacı, gazeteci, memur görüntüsü altında Özel Harp Dairesi elemanları gönderildi ve bu arkadaşlarımız, adadaki sivil direnişi örgütlediler, halkı bilinçlendirdiler.

Silahları 10 tonluk küçük teknelerle adaya soktular.

Sonra 6-7 Eylül olaylarını ele al...

- Pardon Paşam anlamadım, 6-7 Eylül olayları mı?

- Tabii. 6-7 Eylül de, bir Özel Harp işiydi.

Ve muhteşem bir örgütlenmeydi.

Amaca da ulaştı. Sorarım size, bu muhteşem bir örgütlenme değil miydi?”

***

Özel Harp Dairesi ne yapıyor?

Vahşi bir yağmacılık... Kanlı bir talancılık...

Ne için?

Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı gayrimüslimleri ülkeden kaçırmak için...

Ne için?

Türkiye’yi dünyaya rezil etmek için...

***

Kime karşı “Özel Harp”?

Galiba Türkiye halkına karşı.

Nereden mi belli?

Ergenekon İddianamesi’ne bakın...

TBMM Susurluk Komisyon Raporu’na bakın...

TBMM Faili Meçhul Cinayetler Komisyon Raporu’na bakın.

Bunları okuduğumuz vakit, Türkiye’deki Çorum, Kahramanmaraş, 6-7 Eylül Olayları, Gazi Olayları, 16 Mart Katliamı, Sivas Katliamı gibi bütün bu tür vahşi, kanlı katliamlarda ayak izlerinin devlet örgütü içinde kaybolduğunu görürüz. Çünkü Türk devletinin içindeki odakların izni olmadan bu tür olaylar Türkiye’de gerçekleşmez.

***

Nedense soruşturması hala sonuçlanmayan Hatay Dörtyol’da da çok ilgimi çeken bir şey oldu.

Dükkânları yağmalayıp yıkarken, hangilerinin Kürtlere ait olduğunu biliyorlardı.

Tıpkı Kahramanmaraş olaylarında Alevi evlerinin tebeşirle işaretlendiği gibi... Bu kanlı olayları yönlendiren ve devlet içinden destek verenler var; zaten tüm raporlar da bunu ispatlıyor.

Ayrıca...

Bu katliamlarda birinci derecedeki güvenlik görevlilerinin her birisi, katliamların sonrasında terfi etmeye, çok daha üst makamlara gelmeye ve siyasi partilerin içinde de var olmaya devam ettiler...

***

Elli beş yıl önceki “6-7 Eylül” olaylarından, JİTEM’in parmağı olan Dörtyol olaylarına...

55 yıl içinde “değişen” ne, “değişmeyen” ne?

Değişen siyasal iktidarlar...

Değişmeyen ise “Özel Harp Provokasyonları”...

İktidarların gelip gitmesine rağmen “hep aynı kalan” ve “değişmeyen temel yapıya” ne diyoruz?

“Siyasal rejim” diyoruz...

Türkiye’de “siyasal iktidar kavgası” var ama “özel harpçi siyasal rejim” kavgası yok...

***

12 Eylül rejimi anayasasında sınırlı oranda ufak bir gedik açacak olan “referandum”, “özel harpçi siyasal rejimin” dönüşümüne yol açabilir mi?

“Evet” diye bastırsak ve işin peşini “siyasal rejimi” dönüştürmek için kovalarsak olabilir.

Kendi vatandaşına karşı kanlı bir yağmacılığı tertip eden bir devlet zihniyetinin 55. yıldönümünde...

Referandum öncesinde, iyi düşünün...

Ne işi? ‘Özel Harp’ işi
Mehmet Altan
7 Eylül 2010 Salı

Çaylak Sokak'tan 'Bir İkona'
''Çaylak Sokak doğduğum evin sokağıdır. İlk çalışmalarım o apartman katının ufak bir odasında başlamıştır. Bu sergi o yaşam yerini bu sergi mekânına davet eder...'' Sarkis’in 'Bir İkona' başlıklı sergisi açıldı.



İSTANBUL - Yapı Kredi Kâzım Taşkent Sanat Galerisi, Sarkis’in “Bir İkona” başlıklı sergisine ev sahipliği yapıyor. 20 Ekim'e kadar ziyaret edilebilecek.

Sarkis’in sergisine dair açıklaması:
İstanbul’daki ilk yerleştirmemin adı “Çaylak Sokak”tı (25 Şubat 1986, Maçka Sanat Galerisi). Çaylak Sokak doğduğum evin sokağıdır, Taksim’in Talimhane semtindedir. O kat ailece halen saklanmaktadır. İlk sanat çalışmalarım o apartman katının ufak bir odasında başlamıştır. Bu sergi o yaşam yerini bir İKONA gibi bu sergi mekânına davet eder, 1940’lara, 1950’lere, 60’lara, 70, 80, 90…lara ve bugünlere tabii ki de 6-7 eylüllere göndermeler yapmakta..zaten serginin 6 eylülde başlaması eş zamanlı kitap çıkışı 6-7 eylül'e göndermedir..

güzeldir efendim, görülesidir..

if ı cannot dance it is not my revolution!

Kollektif faşizm

keşke sadece etrafta dolaşıp oraya-buraya yumurta ve ayakkabı atmakla yetinselerdi...

Bir ülkedeki "çoğunluk" sayıca en fazla olan "azınlık" olmalıdır. Olmazsa bunlar olur işte.