yalnızlaştırıyoruz kendimizi

yanlızlık allaha mahsus derler o da yok ee peki topu nereye atacağz?

yanlızlaşıyor muyuz?

yanlızlaştrılıyor muyuz?(sosyalizosyon)

şuanda ki en kötü durum belkide kendimize bile cesaret edip söyleyemediğimiz durumdur:

kalabalık içerisinde yanlızlaşmak!

new york sokaklarında binler kişi arasında tek başına yürümek yada
isitklal caddesinde, kızılay meydanında yürümek

istediğiniz yeri kendinize göre çıkarıp alın

x+1'i anlayamadım...neye eşit???ne bu???matematiksel olarak ne işimize yarayacak? x+1'i nerde kullanacağız?eşitsizlik,türev,logaritma...bir = ve de o ='liğin karşısında başka ifadelere ihtiyaç yok mudur bu x+1'in bir şey ifade edebilmesi için?amaç x'in ne olduğunu mu bulmak yoksa x'i yok etmek mi?eşitliğin diğer tarafındaki elemanlar da dışardan (evin içinde bir şey kalmadığına göre,zaten evin içine x+1 demişsin) gelmez mi?demek ki evin içindeki x+1'in anlamlı olması için dışardan elemanlara ihtiyaç var...

hasankeyf'e elini uzat,ılısu'da boğulmadan...

http://hasankeyf.dogadernegi.org/

http://www.dogadernegi.org/bankalari-durdur.aspx

Yalnızlaşmak değil de yalnızlaşmanın insana acayip bir şeymiş gibi gelişi beni şaşırtıyor..

"Yalnızız" diyor ve sitem ediyoruz. Neden olmayacaktık ki? Yalnız hissetmememiz için bir tek sebep söyleyebilir misiniz?

Buradaki herkes farklı çevresel faktörlerden etkilenerek büyüdü ve büyümeye de devam edecek. Buradaki herkesin algısı bir diğerinden neredeyse alakasız denilecek ölçüde farklıdır. Buradaki herkesin olaylara bakış açısı bir diğerinden "bilimsel verilerle önümüze konulsa" şaşırılacak ölçüde değişiktir.

Çünkü buradaki herkes farklı çevrelere ait, farklı insanlarla iletişim halinde ve farklı etkilere verdikleri farklı tepkileri var.

Bu şekilde düşünür ve bunu dünya üzerinden tasarlarsak, her insanın algısına etki eden bambaşka etkenler var ve her insanın davranışları bu birbirinden farklı sayısız etkiye göre şekilleniyor. Belki o etkiler tarafından hatta.

Toplum içinde yaşamak "bireye" göre değildir, bu yüzden yalnızlaşırsın. Toplumsal hayat, düzen içersinde yalnız kalmak kadar doğal bir şey olamaz bana kalırsa.

Derler ya anlattığın şey karşındakinin anladığı kadardır diye.. Bu cümle mesela insanların hiçbir şekilde birbirlerini "TAM ANLAMIYLA" anlayamayacağının resmidir. İnsan bir şeyi algılarken, anlamaya çalışırken bile hep kendi deneyimlerini hatırlayarak anlamlandırma yoluna gider. Karşındakinin anlattığına dair hislerin yoksa ne tür bir şey yaşadığını "anlayamazsın" ha anladığını sanırsın, sadece nasıl bir şey olduğunu tahmin ediyorsundur, anlamaktan ziyade.. O tahmin bile kendi yaşanmışlığından yola çıkarak yapılmış bir tahmin olacaktır. Bu da çok tabii, çünkü kişinin KENDİNDEN başka bir yolu yönergesi yoktur. Yalnız doğar, yalnız büyür ve yalnız ölürüz. Beynimizin dünya üstünde tek adet oluşundan ve o beynin işleyişinin tamamen kendine özgü oluşundandır belki de bu yalnızlık. Veya ona yakın şeyler..

Yalnızlık elzemdir. Zorundalıktır. Yalnız olmadığını hissetmekse zaman zaman kendini kandırabilmekten ibaret.

Konuyu güzel özetlemişsin ama tersten okuyarak. Sorun, insan başkalarını anla(ya)ma yı ve kendisini başkalarına anlat(ama)masını dert edinmesinden ibaret..Doğadaki hiç bir canlı mutlu olmak için özel bir ilgiye muhtaç değildir, onlar halihazırda kendi benlikleriyle sonsuz gerçekliğin bütünlüğünü iliklerine kadar hissederler ve onun bir parçasıdırlar, çoğu canlı bunu düşünecek zihinsel yetiye sahip olmasa da. İnsan, hayatı sözcüklere döküp çok fazla düşündüğü için, özüne tamamen aykırı olmasına rağmen materyalistleşip özüne yabancılaştığı için, hayatı yüzeysel algıladığı için zihinsel/duygusal olarak çok zayıf bir yapıya sahiptir ve yüreğinde bitmez bir "yardım çığlığı" vardır hep, acizdir ya da aciz olmayı tek yaşam yolu olarak görmektedir çünkü. Kendisini sanal gerçeklikliklere kaptırıp, özüne yabancılaşmaktadır, Kendisine verdiği değer dışsal faktörlere göre zikzak keskinliğinde değişen kişi, mutluluğu kendi dışında arayan birey acı çekmeye mahkumdur.

Arkadaşı küser veya ona "yanlış yapar" gider kafayı çeker, toplumun dayattığı sanal "başarı" kriterlerine göre "tökezler" hayata lanet eder, sevgilisi terkeder/aldatır canına kıymayı düşünür..Bu ruh halindeki kişi sürekli bağırır çağırır, sürekli şikayet eder, herkesten nefret eder ve herkesi düşman olarak görür. Ama bilmediği şey onun tek düşmanının kendisi olduğudur, çünkü en fazla "iyi geçinmesi" gerektiği "kanka"sı olan kendi özünden bihaberdir o..

Bir pastanın üstündeki krem, denize karşı içilen tatlı bir şarap gibi keyif, zevk, eğlence, sevgi olması gereken duygu paylaşımları ne kadar da kolay bağımlılık haline gelebiliyor ve herkes bu hastalıklı ruha kendini kaptırıp "neden yanlızım, neden zavallıyım" diye hayıflanıp duruyor?

İnsan kendi kendisine yetmelidir, kendi kendisine yetmenin" yollarını" aramalıdır, bağımlılıklarını minimuma indirip sonuna kadar "bencil" olmalı ve sağlam bir "benlik" olarak çevresiyle bütünleşmenin keyfini yaşamalıdır.

[QUOTE=Birey;122295]Konuyu güzel özetlemişsin ama tersten okuyarak. Sorun, insan başkalarını anla(ya)ma yı ve kendisini başkalarına anlat(ama)masını dert edinmesinden ibaret..Doğadaki hiç bir canlı mutlu olmak için özel bir ilgiye muhtaç değildir, onlar halihazırda kendi benlikleriyle sonsuz gerçekliğin bütünlüğünü iliklerine kadar hissederler ve onun bir parçasıdırlar, çoğu canlı bunu düşünecek zihinsel yetiye sahip olmasa da. İnsan, hayatı sözcüklere döküp çok fazla düşündüğü için, özüne tamamen aykırı olmasına rağmen materyalistleşip özüne yabancılaştığı için, hayatı yüzeysel algıladığı için zihinsel/duygusal olarak çok zayıf bir yapıya sahiptir ve yüreğinde bitmez bir "yardım çığlığı" vardır hep, acizdir ya da aciz olmayı tek yaşam yolu olarak görmektedir çünkü. Kendisini sanal gerçeklikliklere kaptırıp, özüne yabancılaşmaktadır, Kendisine verdiği değer dışsal faktörlere göre zikzak keskinliğinde değişen kişi, mutluluğu kendi dışında arayan birey acı çekmeye mahkumdur.
QUOTE]

buraya kadar tamam.. ama bundan sonraki "bencilliğin" yalnızlıkla kardeşliği de unutulmamalı..

You are young and life is long and there is time to kill today
And then one day you find ten years have got behind you
No one told you when to run, you missed the starting gun

Belki de o meşhur türkücünün anırdığı şarkıda geçen "yalnızım dostlarım" sözlerindeki "yalnızlık", insan bilincinin paranoyasından ibarettir, "sanal alemde" gerçektir o yalnızlık kimbilir. Ya da şöyle diyeyim: "Ölümünde" değil "gerçekten" sevenler, takıntıyla, bağımlılıkla, ruh hastalığıyla sevgiyi birbirine karıştırmayanlar gerçek dostluğun, aşkın, sevginin her türlüsünü doya doya yaşarlar.

insanların ilk keşfettigi bilim astronomi, son keşfettigi bilim psikolojiyken neyden bahsediyorsun birader? dünya düzeni bu zaten.

Quorsum hoec tam putida tendum?

dünyaya bu kadar karamsar bakmak yerine hiç yalnız olmadığızı düşünmek gerekli bence.çünkü biyolojik bağlar daha sağlamdır ve hiçbir zaman kırılamaz.reddilebilir belki ama bu gerçeği reddetmek anlamında olur.babansa babandır ve her zaman baban olarak kalacak;ne kadar değersiz bir evlat olsan da o sana sahip çıkmak isteyecektir en azından;ne kadar hata yaparsan yap yanında birileri olacaktır.bu güven yanında bir korkuyu da beraberinde getiriyor.sana böyle karşılıksız açık ya da gizli destek veren sağlam bağlara karşı hata yapma korkusu o bağları zedeleme incitme korkusu.işte bu güven ve korku gibi aşırı iki uç nokta arasındaki bizim durumumuz özgürlüğümüzün ve yalınızlığımızın belirleyicisi olmaktadır.