Yalnızlık neden artıyor?

Durkheim, modern toplumun insanlara yalnızlığa ittiğini söyleyip bunun sosyolojik sebeplerini açıklamış, ancak burada hepsine değinmek sayfalar alır Teknolojik gelişmelerin benim hayatım üzerindeki etkilerinden bahsedebilirim yalnızlaşma üzerine ... Mesela bir arkadaşının ne durumda olduğunu bilmen için bizzat gidip görmen gerekmiyor, bir facebook hesabı alıp oraya aklından geçenleri yazıyosun herkes okuyor. Ya da mesela telefonla arayıp birisiyle görüşmek yerine msn kullanıyosun, teknoloji hayatı kolaylaştırıyor ama bir yan etkisi var yalnızlaşmak.

Bir de son olarak otobüs duraklarında PS3 reklamlarını görüyorum. Yüzü iki parçaya ayrılmış biri resim diğeri animasyon olmak üzere ve altında " sen hangisisin ? " " kendi gerçekliğini yarat " gibisinden sloganlar yazıyor. İlginç tabi ...

saygılar

vermediğiniz bir şeyi alamazsınız, kendinizi vermeniz gerekir. Devrim'i satın alamazsınız. Devrim'i yapamazsınız. Devrim olabilirsiniz ancak. Devrim ya ruhunuzdadır, ya da hiçbir yerde değildir...

yalnızlığa dair serzenişler şehir yaşamlarına ait. doğaya ve doğallığa ihanet içindeki hasta insanlara ait.

gücün yalaka şahsiyeti
hangi söz ona ışık olabilir

Yalnizlik aslinda sevgiyle paraleldir, icinde hic kimseye yada birlikte olabilecegin birisine karsi bi sevgin yoksa, yalniz kalmak tek secenegin.

Kalabaliklar SIKIYOR, insanlar bayiyorsa, kendini kimsenin yaninda rahat bulamiyorsan yalnizsin.
Herseye karsi bi bikkinligin yada herseyi yasamis gibi görüyorsan kendini yalnizsin.

Teknolojinin yalnizliga sebeb oldugu yanlistir, yalnizliga sebeb olan tek sey, varsa oda koca kentlerdir, sehir yasantilaridir.
Herkes robotlasir kentlerde, evden ise ve geri eve, bu yogun tempo icinde kimse kimseyle görüsme zahmetine girmez, üsenir.

Duygusal acidan sorunlar yasiyorsan, ve biraz akilliysan, yine en büyük dostun yalnizlikla dertlesir kendine gelirsin, bu da yalnizligin tek artisi...
Vys arkdasin yalnizlik tariflerinin hepsine katiliyorum, düsüncelerimi en gzl sözcüklerle ifade etmis..

aslında yalnızlığın gelişi bu kadar geç olmadı.yani facebook ya da 3g den önce de vardı yalnızlık.
aydınlanma çağıyla beraber üretim ve tüketimin artması,maddileşme,makineleşme,bireyselleşme insanın kendine yönelmesine,sorgulamasına neden olmuş;dinden ve tanrıdan uzaklaşılıp her şeyi akıl ve bilimle açıklama çabalarını doğurmuş.bu da maneviyattan uzaklaşan insanlar topluluğu demek.
dönemin insanları yalnızlaştırdığı bir gerçek.bence asıl sorulması gereken bu yalnızlıkla nasıl baş edileceği?
yalnızlık özgürlük demek.kimseye bağlı olmamak ve kimsenin sana bağlı olmaması.
bir otoriteye boyun eğmemek...
erich fromm'a göre bizler yalnızlıktan kaçarak aslında özgürlüğümüzden kaçıyoruz,yani kendimizden kaçıyoruz.
bir sevgilinin olması,aileyle beraber yaşamak,arkadaş grupları,ya da bir arkadaş...holiganizim,aşırı dincilik,fanatiklik,partizan olmak... kaçış yöntemlerimiz arasında
yalnızlık aslında kendi kişiliğimizi,benliğimizi oluşturmamız açısından bir anahtar.bu şekilde yaklaşsak belki de 'yalnızlık' sözcüğü bu kadar korkutucu,kasvetli gelmez.
söylemek istediğim ömür boyu yalıtılmış,duvarlar içinde bir hayat değil tabi.(her insanın hayatında vardır yalnız kaldığı dönemler.)sadece bunun değerini bilmek.

Sana derim sana ey benim aklım
Sakın ha başıma gelme bir daha.
Şu dünyaya sarhoş olan yararmış
Ayık ol, kendini bilme bir daha.
Mahzuni

güzel bir tanım. ancak maneviyattan uzak olmak mı yalnızlaştırıyor yoksa maneviyatın ağır basması mı ?

yalnızlık insanın kendi tercihi değil midir? nefret ettiğim toplumun dayatmalarını kabul edemediğim için kendi iç hesaplaşmalarım sonucu yalnız kalmayı tercih ediyorum. yoksa yalnız kalmak bile kendi tercihim değil mi?
evet. bu yüzden güzeldir yalnızlık.
rol yapmadan,kurallara uymak,birilerinin isteklerini karşılamak mecburiyeti olmadan,kısacası diğer insanlara göre kendini ayarlamak zorunluluğu olmadan,tamamen kendin olarak yaşayabilmek değil midir yalnızlık. insan neden korkar ki bundan? kendine ait bir kişiliği olmadığından,kendine de ikiyüzlü davrandığından mı ? kendinden mi korkuyor insanlar?

aslında tüm hayatımı tek bir insan görmeden geçirebilmek isterdim...

Sizi tanımıyorum! Sizin yasalarınızı, nizamınızı, kuvvete dayanan yetkinizi tanımıyorum! Bu yüzden asın beni! Louis Lingg

[QUOTE=betul;105155]güzel bir tanım. ancak maneviyattan uzak olmak mı yalnızlaştırıyor yoksa maneviyatın ağır basması mı ?


maneviyatla neyi ifade ettiğimize göre değişir.burda söylemek istediğim günümüz koşullarında,insanın, her şeyi akıl ve bilim ile açıklama çabasından doğan maddecilik.
mesela aydınlanma döneminden önce sorgulama ihtiyacı yoktu,her şey zaten (kutsal kitaplarda) açıklanmıştı.sadece bazı ritüelleri yerine getirmek gerekiyordu.(pazar günü kiliseye gitmek gibi)
işin içine sorgulama girince bireyin kendini anlama çabası da girdi.artık hayatı anlamak için elle tutulur somut nedenler arıyoruz.
çok uzattım sözü geçen maneviyat dinsel olan her şeyi kapsıyor.tabiii maneviyatı ağır basıp tasavvuf yolunu seçip yalnızlaşanlar da var :P

yalnızlık insanın kendi tercihi değil midir? nefret ettiğim toplumun dayatmalarını kabul edemediğim için kendi iç hesaplaşmalarım sonucu yalnız kalmayı tercih ediyorum. yoksa yalnız kalmak bile kendi tercihim değil mi?
bence de yalnızlık bizim seçimimizdir.ama belki de zorunlu seçimimizdir.
seçenekleri beğenmeyip F)yalnızlık diyoruzdur belki.


rol yapmadan,kurallara uymak,birilerinin isteklerini karşılamak mecburiyeti olmadan,kısacası diğer insanlara göre kendini ayarlamak zorunluluğu olmadan,tamamen kendin olarak yaşayabilmek değil midir yalnızlık.

kulağa çok güzel geliyor
insan neden korkar ki bundan? kendine ait bir kişiliği olmadığından,kendine de ikiyüzlü davrandığından mı ? kendinden mi korkuyor insanlar?

kaçımız kendi benliğinin,kişiliğinin,yeteneklerinin,zevklerinin. .. farkında .
çocukken ailemiz,okulda öğretmenimiz,sosyal hayatta arkadaşlarımız,sevgilimiz ... biz farkında olmadan,hatta bizim isteğimizle,bizim yerimize seçim yapıyorlar.
yalnız oldumuzdaysa sadece 'ben' var. ya kulak verirsin 'ben'in isteklerine ya da kendine başka bir patron bulursun.
bence kilit nokta korku.belki de gerçek kişiliğinin kabul görmemesinden,dışlanmasından korkulması...hayatın amacı 'üremek' miş ya...partner bulamama korkusu; ya da en klasik cümle 'insan sosyal bir varlıktır robinson cruse olamaz' :P ya da daha basiti tek insan başına sıkılıyordur :P
asıl olan şu bence yalnız kalıyoruz,özgür oluyoruz,kendimize daha fazla zaman ayırıyoruz,kendimize yöneliyoruz,sorguluyoruz,düşünüyoruz,kendimizi buluyoruz
ve bu zor bir süreç , herkes başedemez.

Sana derim sana ey benim aklım
Sakın ha başıma gelme bir daha.
Şu dünyaya sarhoş olan yararmış
Ayık ol, kendini bilme bir daha.
Mahzuni

doğru, fakat herkes doğayla olamıyor. o kadar şanslı değiliz malesef.
doğallıksa başka bir konu bence (kastettiğini yanlış anlamadıysam). şehirde doğallık makbul değil, hatta doğala yaklaştıkça daha da yalnızlaşıyorsun.
ihanet?

You are young and life is long and there is time to kill today
And then one day you find ten years have got behind you
No one told you when to run, you missed the starting gun

Peki hiç düşündünüz mü bizi birbirimize yakınlaştıran televizyon, internet, cep telefonu gibi teknolojik gelişmelere karşın yalnızlık neden artıyor?


televizyon, internet, cep tlefonu gibi teknolojik gelişmeler bizi birbirimize yakınlaştırmıyor...
birilerinin;
yüz yüze olmadan da iletişme seçeneği sunduğundan.... ve bunun neşeli bir şey olduğunu hiç durmadan tüm insanlığa empoze ettiğinden... insanları birbirinden olabildiğince uzak tutmaya çalıştığından... yalnızlaştırılmış insanın daha kolay idare edilebileceğinden... gerçek anlamda iletişim yaşamadıkça insanların iletişme yeteneklerini kaybedeceğinden ve iletişemeyen insanların tüketime daha kolay yönlendirebileceğinden... yoruldum...

yalnızlık tercih edildiğin de güzel...

ama biz yalnızlaştırılıyoruz... kalbalıklaşmak en büyük korkuları... toplu bilinç onların en korktuğu silah... ve insanlığın bu silahına karşılık en önemli savunmaları yalnızlaştırmak...!

doğaya ve doğallığa ihanet etmeden yaşamak gerek.
şehirler insanların topluca yalnızlık yaşadığı yerler sonuçta. hiçbir yere ulaşmayan merdivene benzeyenden bahsediyorum.
ilkokul öğrenimine sahip Aydın lı köylü bir babanın çocuklarına yazdığı bir notu burada yazmak istiyorum, ölümünden önce giydiği ceketinin cebinde bir sigara paketi kağıdına yazılmış olarak buldu çocukları;

'Doğaya tahrip etmeden dengesini bozmadan kullanmak en öncelikli görevimiz,
doğaya uygun üretkenlik en zevkli uğraşımız,
doğanın verdiklerini dengeli olarak paylaşmak en güzel yaşam özlemimiz olmalıdır.

Tuğrul Alyanak''

gücün yalaka şahsiyeti
hangi söz ona ışık olabilir

Bilmezler yalnız yaşamayanlar
Nasıl korku verir sessizlik insana;
İnsan nasıl konuşur kendisiyle;
Nasıl koşar aynalara,
Bir cana hasret
Bilmezler." Orhan Veli