Hep dilimizdedir "ah biraz yalnız kalabilsek",kendimizi dinleyebilsek,var olan tek ses yalnızlığın bizlerde yarattığı yakınma sesleri olabilse
))))
Aslında bizler en büyük YALANCILARIZ,yalnızlık deriz ama yalnız kalmaktan ölesiye korkarız...
Tv,telefon ,internet;bunlar çift yönlü işleyen sistemlerdir...Kimi zaman bizleri yalnızlığa sürükler kimi zamansa asla yalnız kalmamıza izin vermez.
Giderek artan derin bir hüzündür yalnızca...hayal kırıklıkları yaşarız ve belkide en acı olanı, yani beklerintilerimizin gerçekleşemediğini, görürüz.Bu bizde büyük bir hüzün yaratır.ARTAN YALNIZLIK DEĞİL KEDERDİR...
Zaman gelir derin bir bunalımla küseriz herşeye,kendimize bile,işte bu anlarda yalnız olduğumuzu düşünürüz.çünkü yabancıyızdır kendimize bile...herşey saçma ve bir o kadarda bayağı gelir.Ama ertesi gün unuturuz.Bir arkadaşımız,kardeşimiz değer verdiğimiz biri ile görüşür,o bayağı gelen şeyleri yapmaya devam ederiz.Bizler unutkanız...
Şunu kabul edelimki,bizler asla yalnız kalamayız.Evleniriz,çocuk yaparız,etrafımıza,bizden hiç kopamayacak insanlar yerleştiririz...Kendimizi öyle sıkı bağlarla zincirleriz ki başkalarına...
Asla yalnız değilizdir yalnız kalmayı istediğimiz anlarda bile,bundan nasılda korkarız
Bizler insanoğlu varlıkların en yücesi ve en adisi,yalnız kalamayacak kadar korkak p..kurularından başka birşey değiliz.
Saygılarımla...
Yalnızlık -bu kez karşı çıkıyorum sana
ben de çözemedim,üzerinde çok düşündüğüm halde..herhalde bize yanındayken o anı diğerlerinden özel kılan insanlar sebep oluyo,her zaman öyle olması gerekirmiş gibi hissediyoruz biz de..sonra hepsi teker teker çıkınca hayatımızdan,alışıyoruz yalnızlığa,öğreniyoruz..ama bi gün pat diye çıkıp tekrar geliyo bunlar,yalnızlığa alışma durumunun içine ediyolar...sonra herşeye yeniden başlaman gerekiyo gibi oluyo..
Normal
