Olayın Merkezinde Yer Almak

Hayata dair ne varsa kendimize pay biçerken hep olumlu yönünden bakıyoruz ya da canımız yandığı zaman olaylara daha büyük anlamlar yüklüyoruz.Yanlış hatırlamıyor isem psikolojide discounting diye nitelendiriliyor bu durum
Nedenine gelince işte bu çok zor bir soru.Belki kendimizi abartma eğilimimizden ya da kendimizi olumsuzluklardan koruma eğilimimizden kaynaklanıyordur.

Mükemmel bir nokta yakalamışsınız herkesin problemi bu aslında !!!

Başkası Yapınca Kötü Ben yapınca iyi diyoruzya hani...

Ben Merkezcilik İşte budur Hiç Kimseyi Anlamaya vakit ayırmamak Ben olsam Yapmam Eğer ben yapsa idim kesin olarak yapmam gerekiyordu ama bir başkası yapsıysa yapmayabilirdi mantığı...


ALLAHIM Sadece sana İnanıyorum... Bu bana Cevap Oluyor Her zaman.....

"Çevremizdeki acıları bizim de çekmemiz gerekmektedir. Hepimizin ortak bir vücudu yoktur, ama ortak bir büyümesi vardır: bu ise, şu ya da bu biçimde acılar içinden çekip götürür bizi. Nasıl ki çocuk belli bir gelişim sonucu yaşamın tüm evrelerinden geçer(her evrede, istek ve korku bakımından bir önceki için erişilmez görünür aslında), yaşlanır ve sonunda ölürse, biz de bunun gibi(insanlıkla aramızdaki bağ, kendimizle aramızdaki bağdan güçsüz değildir) yaşadığımız dünyanın tüm acılarından geçerek gelişiriz. Bu konuda adalete yer yoktur, acılardan ürkmeye ya da acıları üstünlük diye yorumlamaya yer yoktur."
Franz KAFKA

Yaşamadığımız durumlar ve koşullar karşısında ahkam kesmek en kolay yoldur. Ben olsam.... devam eden yüzlerce cümle kurmuşuzdur belki ama iş başa gelince değişiyor. Bizi biz yapan değerler vardır asla vazgeçemeyeceklerimiz. Bunlar dışında fazla büyük konuşmamak en doğrusu sanırım. Herkes yaşamadığı olay ve zorluklar karşısında superman yada supergirl hissedebilir kendini. En iyisi empati yapmak. Olayın merkezindeyken de zaman zaman yanlışları bu değerlere körü körüne bağlanmaktan yapıyoruzdur belki de.Değerlerimizi gözden geçirip yerli yerine oturtmaktır belki de çözüm olan.

Eğtim sistemi , ahlak sistemi , ailelerin çocuklarını yetiştirme biçimi değişmeden değişmeyecek bir tepki bu , Insan çıkarını ve kendini düşünen ben merkezci bir varlık. Böyle olduğu sürecede bu kısır döngünün yarattığı sorunlarla karşılaşmaya devam edecek.
Eğer doğru olanı yapmak ve çeşitli persfektiflerden bakma açısını bireylere öğreterek ; "ben merkezci zihniyetin insan içinde bireysel olarak ve toplumsal olarak rahatsız hisedecek kadar işlemesini" sağlayabilirsek belki o zaman farklı konuları tartışıyor oluruz ...

Ben Merkezciliğin ve aşırı bencilliğin temsilcisi



Eric Theodore Cartman



acman:

bulundugumuz yer, bakis acimizi degistirmez mi bazen? uzaktan ve tek bir noktadan algilanan olay ve durumlar, yer degistirince bambaska bir hal almamismidir hic hayatimizda? baskalarina, "ne kadar da degisti", ya da "sira kendine gelince nasil da tukurdugunu yalıyor" dedirten tutum ve davranislarimizda, o yerin penceresinin bizde actigi yepyeni vizyon ve farkindaliklar gecerli olamaz mi bazen? belki yanlis goruneni yapiyor olmak...ama safiyane ve samimi duygularla...veya icyuzunde bambaska sorunlarla bogusuyor olamaz mi kisi, o sirada bizim algi yorungemize sadece buzulun su ustundeki kismi gibi yansiyan o ayni yanlisinin goruntusuyle...???

ve biz onlari mi, yoksa kendimizde de varolmasi olasi egilimleri mi sorguluyoruz gercekte?

Ne soyledigimi nasil bilebilirim ki
Nasıl bilebilirim!
Ben değilim, sonra benim
Söylediklerimden dolayı beni yargılama
Çünkü hem şaşırmış durumdayım, ne düşündüğümü
Nasıl söyleyebilirim ki, çünhkü hem kendimin farkında değilim
Bazen ben dalgadan daha yüksekteyim
Bazen de dalgaların altındayım, düşünce gibi karışık haldeyim
Kafam karma karışık uyanıyorum
Varlık düzeyim ne olursa olsun
Şunu söyleyebilirim ki,
Ben yaşlandım ve ben hala bir çocuğum
Farkına varmış bulunuyorum fakat
Aynı zamanda sarhoşum

(Rumi, Divan-ı Şems)

House of Duarden

keske bu her zaman mumkun olsa... yani, hep bizle olacak ve "o iste boyle biridir" dedirtecek degerleri edinmek icin, her noktadan bakis imkanına her zaman sahip olabilmek ve o zamana kadar hicbir sey yapmadan sessizce bekleyebilmek? ben cizginin ustunde yasayan o adama cok saygı duyuyorum ama henuz onun dedigi gibi olamıyorum...cunku, surekli bir degisim icinde oldugumu goruyorum... ahlaki degerler bile surekli bir degisim icinde degiller mi? ornegin son zamanlarda cok dikkatimi ceken tore cinayetlerine ne demeli? bir zamanlar "töre" nin kendisi de bir ahlaki uygulama kapsamina girmiyormuymus?

"olmak" ilkesine dayanan bir otorite acaba bir utopya mı? ornegin, keske tum anne ve babalar, kendilerini gerceklestirmis ve icsel huzura erismeyi basarmış olsalar, belki de bu tartismaya hic gerek olmazdi...

kendime ve size sunu sormak istiyorum, acaba kendimizi ne kadar tanıyoruz sahip oldugumuzu dusundugumuz degerlerimiz açısından??