Astral seyahat

gördüğümüz rüyalar zaten başlı başına alıp götürüyor bizi...

mesela gerçeklikten farkı olamayan rüyalar, kimi zaman iyi olarak kimi zaman da kötü olarak görürüz bunları..

bunun seyahatle olan ilgisini merak ediyorum

Tanıdığım bir kadın var. Ölmüş ve geri dönmüş, öyle diyor... Rüyada da astral seyahate çıkıyormuş... Tersini kanıtlamadığım şeye olsa olsa bilmem derim. İnanmak? Ona hayır, inanamıyorum. Fazla pozitivistim.

Üst boyutta varlıklar... Lemuryalılar... Kryon... Akaşa yayınları külliyen... Bunlar bence postmodern din, kapitalizmin palyaçolukları. Annem pençesinde. Bunları okuyup inanıyor, bir yandan da müslüman... Oysa İslam bunu reddeder. Haberi yok. O sadece boşlukta. Mutsuz işte, o kadar. Adaletini sağlayamayan bir kadın, hepsi bu...

Nasıl da oynuyorlar bizimle... Rüyalarda astral seyahat ha? Rüya dediğiniz korteks, bilinçaltı ya da altbeyinden gelen şeylerdir. Altbeyne de herkes inemez öyle kolay kolay. Hele bu portala ilgi duyanların işi zor, çünkü azımsanmayacak kalınlıkta bir korteks tabakaları vardır. Buna ek olarak zaten bilinçaltı yeterince çıfıtla dolu, bunun için sadece bu ülke vatandaşı olmak yeter de artar bile...

Neyse... Astral seyahate dönelim... Uyurken ben bedenimden çıkıyorum ve de geziyorum. Ve gelip bedenime geri dönüyorum... İlginç... Olabilir de olmayabilir de... Ben olsam bedenime dönmem yav, neden dönüyorum ki bu kısıtlılığa? Manyak olmalıyım...

Dedim ya, zihinle bunları anlamak zor. Hatta olanaksız. Zaten psikoloji ile de alakası falan yok. Bunlar parapsikoloji hatta New Age zerzevatları. Sitede yer yok başka diye buraya girmiş. Önemli olan bunlar değil ki...

Nasıl bir insan olmak... Önemli olan bence sadece bu. Bu duruş herkeste vicdani bir boyutta olabileydi, ne ...-izm kalmıştı ortada ne de karşıtı başka bir saçmalık... Hiç de gerek olmazdı.

Bu saatte de burada olmazdı kimse...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

Hiç unutmadığım bir anımı anlatmak istiyorum.
Bundan bi 10 11 sene evvel İspanya'daydık. Orda ilkokul 1'e gidiyordum. Türkiye'ye geldiğimizde tekrar 1. sınıfı okumak zorunda kalmıştım... Herneyse..
Güzel bir evimiz vardı. Kendime ait yatak odam vs..
Kedi de besliyorduk. Ozamanlar kedilere karşı şimdikine kıyasla pek nazik olmadığımı hatırlıyorum: Kedinin bıyıklarını keserdim, etrafta sarhoş gibi dolaşırdı Ve anlatmak istemediğim, düşündükçe kendimden tiksindiğim bazı şeyler... (Çok abarttım aslında )
Bu kedi her gün gece yatağıma gelip benimle uyumak isterdi. Bende sinir olurdum, ensesinden tuttuğum gibi fırlatırdım kenara. Ama kedi vazgeçmez ve tekrar tekrar yanıma gelirdi, bende fırlattıkça fırlatırdım. Bir kaç bu böyle devam etti.
Bir gece kedi herzamanki gibi gece yanıma gelmeye çalıştı, bende herzamanki gibi fırlatı vermiştim. Ama kedi bir an için yatağa çıkmayı kesti ve dik dik bir yere bakmaya başladı. Neresi olduğunu hatırlamıyorum, yüzü benim tarafa dönük gibiydi.
Kedinin vazgeçtiğini görünce bir oh çekip sırt üstü, ellerim yastığın altında bir iki saniye uyumaya hazırlandım.
O saniyelerden sonra omuz kasımın birisi tarafından sıkıldığını hissettim.
Hani olur ya, arkadaşınız elini omuz ile boyun arasındaki damarlı/kaslı mesafeye koyar, ve sıkmaya başlar. Pis acıdır. Yada ağrı...
İşte aynısı o gece ben sırt üstü yatarken başıma geldi.
Omzumu sıkıldığında, sıkanın elini, parmaklarını hissetmiştim.
Kıpırdamadım.Acımıçtı ama ben hiç acımamış gibi tepki göstermiştim.
Hala yüz üstü yatarken omzumu sıkanın babam olduğunu düşündüm.(Niye bilmiyorum )
Ve "Yaa baba yapma yaa" gibisinden söylendim ve arkamı döndüm.
Gördüğüm şey ne babamdı, nede kim yada ne olduğunu bilmiyordum.
Çok ayrıntılı değildi ama seçiliyordu nasıl birşey olduğu.
Siyah ve kısa saçlı, yüzü bembeyazdı, yüz hatlarını seçememiştim. Yüzü yok gibiydi.
Beyaz bir giysisi vardı. Atlet gibi birşey :P. Kolları ve elleri vardı. Ama belden aşağısı yoktu. Yatağımın üzerinde havada öylece duruyordu.
Bir şey daha vardı: Arkasında beyaz beyaz, bulanık ama kanata benzettiğim iki tane silüet.
Sonra kayboldu. Bende sanki hiç bir şey olmamış gibi geri sırt üstü pzisyonuma geri döndüm..
Kedi tekrar yanıma geldi. Bu sefer yanımda yatmasına izin verdim. Ve halada kedilerle uyuyorum

Tabi sabah olunca saf saf anneye babaya anlattım. Güldüler, ciddiye almadılar vs... Genelde anne babaların tepkileri neyse onu sergilediler. Dayımların melekti o melek, yok şeytandı bence gibisinden muhabbetleri..
Omzumu gösterdim. Geyiği kestiler. Omzumun sıkıldığını söylediğim yer kızarmıştı. Babamın anlattığına göre iki tane parmak izi olabilecek ezilme varmış.

Yıllar geçti. 17 yaşıma geldim. Dersanede arka sıralarda bir arkadaş diğerine abisinin astral seyahat kitapları alıp bir heves haftalarca bununla uğraştığını anlatıyordu.
Benimde bir kulağım onlardaydı.
Anlattıklarına göre abisi tekrar odasına kapanıp astralca seyahat etmeye çalışıyormuş. Kız banyoya giderken karşısına abisi çıkmış. Ama öyle böyle bir abi değil: Suratı ifadesiz, üzerinde beyaz bir şey, belden aşağı sıfır, ve arkasında kanatları varmış. O korkuyla çığlığı basıvermiş ve abisi yokolmuş.
Bir kaç sanişe sonra da abisi pijamalarla odasında çıkmış ve "oldu mu? oldu mu???! oldu galiba" demiş.

Bu son kısmı dinlediğimde hemen yanlarına koştum. Heycanlanmıştım. Tekrar etmesini istedim. Söyledikleri benim küçükken gördüklerime uyuyordu. Dersanede kimseye bu anımdan bahsetmemeiştim, ama bu benzerlik....
Bende kendi gördüklerimi anlattım.
Mutlu olmuştum

İşte hikayem bu.

......

ana gerçekten mi?

Çok ilginç

Mavi bir gezegen var...
"Astral seyahat" yapmak için çok uygun...

ilginç, inansam mı inanmasam mı bilemedim, en iyisi hiç düşünmemek bunları, yoksa tırstırır adamı, ne gerek var şimdi böyle konulara, tatlı sabit beynimizi kımıldatmaya, ye, iç, yat işte

astral seyahat için en uygun yer, dehliz..

astral seyahat yahut hastır'al zırvalık! yeni tarikatlar... new age peygamberleri... iflah olmaz mistik tapınmacılık, efsane ihtiyaçları... biraz gizem, biraz bulantı, çokça kapitalizm... derinlerimizin bize oynadıklarını, yanılsamalarımızı ve obsesif sayıklamalarımızı düşünüyorum da??? galiba gerilerde başka güdüler de var: ait olma, yaşadığını anlamlı kılma çabası ve değerli hissetme çabası??? değil mi kişisel safsatalarımızın çoğu kere kaynağı da bu:''ben değerliyim''???

Mey kasemi kırdın yere vurdun Tanrım
Zevkimden edip sanki ne buldun Tanrım
Gül renkli şarabım yere döktün tekmil
Zannım budur ki sen de sarhoş oldun Tanrım...

Hayyam...

Bir diğerinin üzerinden geçinmeye çalışan insan, insanlık tarihi kadar eski değil mi? Cehalet ve "insan"lık kadar eski değil mi? Hiçbir -izm, zamanında okşanmamış bir başın yüreğe verdiği acıyı dindiremez (edit: mevcut sosyal ilişki düzeni içinde demeliyim sanıyorum). Onu ancak onu bu uğurda kullanan kişi yapar ve onu da çarpıtır. Bana insana dair çarpılmamış ve çarpıtılmamış bir şey söylesin biri (sadece mesela, kendi kendime konuşuyorum bu yazıda, üzerinize alınmayın, alınanlarf bunu kendisine saklasın veya).. Kendisini de bundan tenzih edemez. İnsan, uyuşturucu bir şeyin varlığını keşfettiğinden bu yana uyuşmanın esiri olmuş. (Uyuşmak gerekli olmasa bu iptila nedendir?) İnsan sanki siyam ikizi gibi. kendine yapışık kardeşi onu bir bıraksa neler yapacak ama pis kardeş onu hiç bırakmıyor... En çok da "ben bilirim, bilgimle de bir ezerim bir ezerim" diyenlerde var bu siyam ikizinden. Bilgisini, tabi eğer sahiden de varsa, ezmeden kullanabilen bir kişi var mı ortada? Üstelik bilgi homojen şekilde mutlak olmayan birşeydir. İşte bu nedenle önemli bu "önemli olmak" diye düşündüm Albatros'un yorumunu okuyunca. Bazan yırtarak bazan tevazu ile sürekli başkalarının ne dediği ile ilgilenmek varsa, önemli olmak sahiden önemli olmalı. Bilgiye olanların ise hiçbir önemi yok burada. Onun gerçek olup olmadığı değil burada önemli olan.

Bir dünya eğer kısırsa, acı vericiyse veya zorluyorsa veya yavansa veya mutsuz ediyorsa, ondan çıkmaya çalışırsınız veya da onu sevmeye çalışırsınız (temcit pilavı = nevroz). bence en büyük çelişki, buradan çıkmaya bu kadar meraklı kişilerin, aslında özde hedef olarak hep burayı göstermeleri. Astral seyahat diyelim ki var. Bu eğer gerçek ise, yaşadığım, okuduğum, bildiğim hiçbir şeyin anlamı kalmaz. Çöker ve savunmasız kalırım. neden buradaki kifayetsizlikleri çekeyim veya bu kadar kifayetsiz olayım ki o zaman? veya neden o var da bunu "keşfetmesi" "bana" kaldı?

İnsan zihninin ve onulmaz zayıflığının yansıması olan onulmaz kibirinin kukla ipleri. Kendi üzerinden yapmaması akıllıca olmasını gerektirmez. Kurnazlık olabilir...

Burada olan kişilerin enerjilerini kendilerince doğru kanalize edebilecekleri bir yer/kişi/oluşum olsaydı, burada kimse olmazdı. veya bu site bu şekilde olmazdı ("ben bunu diyorum" "sen salaksın iğrençisin gerzeksin" vs vs).

"Öyle düşünülmez" denebilir mi sahiden de?

İnsanlar iğenç oldukları için bunca masal alternatifi üretilebiliyor. Bir sor bakalım kendine, sen ne kadar iğrençsin??

Not: sen = herkes.

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor