Tartışmalarda...

House of Duarden

büyük tartışmalar sonrasında sakinleşildiğinde tartışma sırasındaki tavrını düşünüpte 'kendimi tanıyamadım' cümlesini kuran insan sayısı az değildir...
şöyle demek gerek o kişiye
tanı kendini
sen osun
o sensin
başkası değil...

Öfkeliyken konuşursan göreceksin ki, sonunda pişman olacağın en güzel konuşmayı yapmışsın! biri dediydi bu lafı kim hatırlamıyorum şu an ama aklımdan geçti bir an..

Düşüncelerini buz üstüne nasıl koyacağını bilmeyen herhangi bir kişi, savaşın sıcaklığına bulaşmamalıdır.

Bin gölge, bin ağaçtan, bir güneşin gölgesidir.. _/ *

_gölge'li/ *

Sûkunet farklı bir gönül terbiyesi ister.
Ama ben her daim "sinirli" tarafı içten bulmuşumdur.
Üstelik duygularını dışa vurabilen taraf insanîdir, yüce bir yaratığı oynamaksa insanlıkdışı bir cübbeye sarılmak. Bazen insan kendi derdiyle öylesine meşgul oluyor ki -ah! ne büyük kibir- mecali olmuyor cübbenin altından seslenmeye.
Gün gelir, o cübbenin altında çürümeye de yüz tutar bu büyük "erdem".
İş işten geçmiştir, çürüyen bir şeyi asla eski tazeliğine geri kavuşturamazsınız ki.
Lakin en insan olabilen taraf da bilmelidir ki, öfkenin bedelini her daim ödeyebilecek bir gücü de içine işlemeli.
Bilinenin aksine ben sessizliğe çok olumlu ve saygın bir değer atfetmiyorum.
Ne demiş Atalar "sessiz atın çiftesi pek olur" derken; zaman zaman enerjinizi boşaltmazsanız, içinizdeki büyük gaz sıkışarak birikmeye devam eder; bing bangdense, küçük boşaltımları yeğlerim...)

usulden öte öz önemlidir kanımca eğer karşımdaki bana usturuplu bir şekilde sakince küfür ediyosa onun karşısında aynı sakinliği göstermem ağzına sıçar bacaklarını kırarım

Ben Ben'im

Karşıdakinin sükuneti sükunet midir bu önemli olan 1. nokta... Bazı sakinlikler sadece bir hançerdir zira... İkincisi, bir tartışmada sahiden sakin olan taraf egosunun adaletini kotarmaya çalışmayan, zaten ya düşündüğünden emin olan ya da sadece gerçeği arayıp çıkacak olana değer veren taraftır. Öfkesi olanda bir adaletsizlik duygusu, bir haklı çıkma ihtiyacı vardır. O bu durumda tartışmayı savaş olarak algılayacaktır, çözüm değil. En kötü tartışma ise zihin dışı yapılan tartışmadır. O tartışmada bilinçaltının insafına ve altbeynin olgunluk durumuna kalırsınız. Ülkemizde bunun örneği çoktur. Zihnin en güzel sislendiği an olan sarhoşlukta, bir de bakarsınız kankiler birbirini öldürüvermiş... Neden? Bir hiç uğruna... mı? Değil işte

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

İnsanîdir dediniz şey kime göre ve neye göre insanîdir? Eğer çoğunlukla ilişkilendirirsek,çoğunluğun yaptığı şeylerin doğru olduğunu kabul etmekle eşdeğer bir şey yapmış oluruz ve bu yapabileceğimiz büyük bir yanlıştır. Snirili bir şekilde tartışmak insanî midir? Kime göre ve hangi dayanağa göre?