Susmak...

Hiç size de oldu mu ? Ya da sık sık olur mu ? Susmak isteyip de bir türlü susamamanız !

İş nedeniyle konuşturulduğunuzu hissettiğiniz ; sevdiklerinizin dikkatini ve ilgisini çekmemek için kendinizi konuşmak zorunda hissettiğiniz ... Hep konuşmaya zorlayan bir sosyal ortamla kuşatıldığınızı düşündüğünüz ?.. Uzun uzun sustuğunuzda herkesin başınıza toplanıp "Neyin var ?" demesi ; suskunluğunuzu öldürmek istemelerine rağmen susmak için direnmek durumunda kalışınız ?..

Hiç sizinde başınıza geldi mi ?

İşteyken susmak istiyorum fakat ben sussam da telefonlar susmuyor.
Dışarıda sustuğum zaman çevredemkiler mana arıyor. Evdeyken de evdekiler alınıyor..
Yani insanlar her susuştan bir anlam çıkarıyor. Kelimelerin kifayetsizliğinden olsa gerek konuşarak bile anlatılamayacak anlamlar.

susma özgürlüğü..! kesinlikle bu gerekli olan..

konuşmazsın çünkü konuşmak istemezsin..çünkü "geyik yapmayı" sevmezsin..çünkü karşındaki kişi ya da kişilerin, üzerine konuştuğu konu hiç ilgini çekmez, belki çoktan bunlardan geçmişsindir..çünkü "espri" adı altında ağızlardan çıkan cümleler aslında hiç de komik değildir ve böyle bir durumda nezaketen de olsa gülmekten nefret edersin..

ve sonunda o bildik cümle; "eee sen hiç konuşmuyorsun?" ya da "muhabbetine de doyum olmuyor." bu bir mecburiyetmiş gibi.. gerim gerim gerilirsin, sinirin bozulur.

susmak güzel şey..

bir de başka açıdan bir susamamak var.. illa ağzının ucuna geleni söylemek.. yanlışını, doğrusunu, eksiğini gediğini yeri gelince söyleyivermek.. sevdiğin insanı kızdırmak, sevmediğin insanı iyice husumete hapsetmek.. yine de haksızlığa, yanlışa, ikiyüzlülüğe, küstahlığa tahammül edemeyip susamamak da susamamak.. sonra "ne geliyorsa başıma bu çenemden.." demek, yine de vicdanı rahat bir insan olmak..

susamamak güzel şey...

"Gerçekten bucak bucak kaçıyorum. Birini sıkıntıda görünce çocuk gibi ortadan kaybolmak istiyorum. Korkaklıktan değil, kendimi onun yerine koymaktan. İnsanların karşısında bazen de o eski utangaçlığım yüzünden dikilip kalıyorum. Gitmek gerektiği halde bir türlü uzaklaşamıyorum. Kitaplarla, yani bir çeşit masal dünyasıyla hayatı karıştırıyorum eskisi gibi. Galiba gittikçe de düzeltilemez oluyorum bu konuda. Masalın nerede bittiğini, hayatın nerede başladığını fark edemiyorum. Bazen duratıma bir garip bakıyorlar; o zaman uyanır gibi oluyorum..."

-abi neyin var sustun yine
-sus yoksa sıra sana gelecek
-yok abi o laf öyle değildi sen yanlış biliyon
-de geet yada çekil bakem ben gidiyom
-hayda noldu ya ne dedik ki şimdi ..!

not:bu dialog gerçektir

bazen en büyük çığlıktır.........................

farzet ki bir anka olmuşum ve küllerimden yeniden doğmuşum................

Susmak çoğu zaman en çok konuşan olmaktır...

genelde çok gevezeyim. ama susmak istersem kimse beni konuşturamaz nadirdir kendisi.işyerimi bile terkeder evime giderim..
bir nevi iç hesaplaşma ya da kelimlerin cümlelere dönüşmemesi gereken yorgun, bitkin hesapsız an'lar vs.vs.

Ağzımda Bal Gibi Tatlı Bir Türkü.
Bir İner Bir Çıkarım Bu Yokuşu

susmak bazen en anlamlı sözlerden daha etkildir ...

YÜRÜDÜĞÜM YOL BOYUNCA KENDİMİ HİÇ BU KADAR YANLIZ HİSSETMEMİŞTİM