Öfkenizi Başkasından mı Çıkarıyorsunuz?

Kaynana gelinine kızıyor ama kızını haşlıyor.
Öğretmen evde karısına kızmış, okulda çocuklara kan kusturuyor.
Şef müdüre sinirlenmiş ama müdürüne bir şey söyleyemiyor. O da bir memuru ya da bir hizmetliyi fırçalıyor.

Bu savunma mekanizmasına “yön değiştirme” veya “öfkesini başkasından alma” deniliyor.
Kısacası bu mekanizmayı kullanan kişi, gerçek hedefe değil de bir başka hedefe yöneliyor.

Siz de bu mekanizmayı sık sık kullanıyorsunuz diye düşünüyorum... Benim genelde başıma gelen şey; babama sinirlenip, hırsımı annemden çıkarmam

Bende ablama yada ailemden başka birine sinirlendiğimde ya sevgilimden alırım sinirimi yada en yakın arkadaşımdan..

Bilinçli olarak değilde dolaylı olarak yansıyor. İş yerinde o veya bu şekilde gerilince evde olumsuz davranışlara karşı hoşgörüm daralıyor benimde.

İçe atmak zorunda kaldığımız olumsuzlukların olası kötü etkilerini suçsuzlara yansıtmamak için bir süre yalnız kalıp deneme yanılma yolu ile seçeceğimiz bir yöntemle gerginliğimizden kurtulmalıyız. Bu kesinlikle alkol gibi geçeci rahatlama sağlayan ve bağımlılık yapan maddelerle olmamalı tabiki.

Örneğin yürüyüş yapmak, ıssız bir yerde haykırmak yada içi su dolu bir kovanın içine kafamızı sokarak doyasıya küfretmek gibi eylemlerle günlük gerginliğimizi hafifletebiliriz

Öfkemizi genelde başkasından çıkarmak değil de, insan öfkeli olunca ister istemez duruşu, yüz ifadesi,bakışı bile değişiyor. Dolayısıyla bir insanın öfkeli olup olmadığını kolayca anlayabilir ona göre yanından uzaklaşabilirz. Ben de öfkeli olduğum zamanlar mümkün olduğunca insanlardan uzak kalmaya çalışırım. Ama öfkeli zamanlarda da hep şunun altını çizerim ki sevdiğimiz kişilerse varsa karşımızda öfkemizin sevgimizi bastırmasına izin vermemeliyiz. Madem sevgi çok büyük bir duygu, öfke onu yenmemeli. O zaman sevgi boyutlarımızı gözden geçirmek gerekir bence...

öfkemin sebebine bağlı olarak değşir nereye kime patlayacağım. eğer bir kişye öfkelenmişsem ve onu kırmaya gücüm yetiyorsa o anda dile getiririm. yok eğer olay büyümesin diye yada kırmak istemediğim bir kişiyse tekkelime etmeden uzaklaşırım konudan. başka bişeylerle ilgilenmeye çalışırım dikkatimi dağıtmak için.
bir olay yada aksilikler dizisi olmuşsa beni öfkelendiren,düzeltmek için elimden de birşey gelmiyorsa,olabildiğince küfrederim içimden ve yalnız kalabileceğim biyerde kendi başıma kalırım. genelde evde yatağıma yatıp kafamı yastığa gömüp sakinleşmeyi beklemekle geçer bu süreç
mümkün olduğunca başkasına yansıtmam

karanlık bir dize gibi okunurum
içli bir ağıt gibi söylenirim belki
ne kimseler anlar bilir,
ne benim anlatmaya keyfim gelir...
-angelimania-

içime atıp kendime çıldırtıyorum.. zaten benim etrafımdakiler sinirlendiğimi anlayınca anında uza felesefesini güdüyorlar..böylece kıracak kimse kalmıyor ee bende aramıyorum..

sonra alnımda kırışıklıklar oluşuyor..

imza: hızla yaşlanan ama buna aldırmayan kişilik.

Ağzımda Bal Gibi Tatlı Bir Türkü.
Bir İner Bir Çıkarım Bu Yokuşu

bu durumun tam tersi bende gerçekleşiyor yani biri başkasına kızıyor gelip bana patlıyor bende anlamadım gitti acaba beni deneme tahtası olarak mı görüyorlar nedir çözemedim

neden bilmiyorum ama aile içinde hatta sosyal çevremde bile ağlama duvarı gibi görülen bi insancık olduğumdan sanırım ben de bilinçsizce öfkemi kusuyorum kimi zaman sevdiklerime..

biri bunu bana uyguladığında acayip sinir oluyorum...
ama kendimde yapıyorum hep aynı şeyi...
ama bi kişide bu kişi ifot(dostumdur kendileri) sadece ona karşı..
sanırım anlayışla karşıladığı için sağolsun öpüyorum onu buradan

İnsanın inanç perdesi ne kadar kalınsa
akıl güneşi o kadar geç doğarmış..
.
.

.
.

bir de karizma puanı verseydin ifota tam olacaktı

Ağzımda Bal Gibi Tatlı Bir Türkü.
Bir İner Bir Çıkarım Bu Yokuşu