Kendine Dönüş İçin 'Yalnızlık'

Hayat, herkes için iki insanın çaresizliklerinin ürünü olarak başlıyor. Bu iki insanın ürünü olarak; onların bize verebildikleri ve veremedikleri dahilinde ruhsal yapılanmalar oluşturuyoruz. Yani çaresizliklerinin ürünü olduğumuz anne-babamızın eksikliklerinin de taşıyıcısı oluyoruz. Bugün "Ben Buyum" diyip savunduğumuz şeyler ne kadar bize ait? Kendimize ne kadar yakın ya da yabancıyız? Anne-babadan alınan güzel- sağlıklı taraflar kadar sağlıksız-eksik bırakılmış taraflar da var. Bu sağlıksız, eksik bırakılmış tarafları önce kendi içimizde kabullenebilmek için telafi edici, savunmacı yapılar oluşturuyoruz. Tabi bu yapıları asıl sorunu derine gömerek yapıyoruz. Yani kurduğumuz yapılar bizi kendi meselemizden uzaklaştıran, sahteleştiren yapılar oluyor. Ve insan bu yapılanmalar üzerinden kendine bir yaşam kuruyor. Bu; bugün 'ben buyum işte' dediği hayatın kendisi oluyor. Kendine yabancılaşmış, sahteleşmiş insanın bunun farkına varabilmesi ise oldukça güç oluyor. İşte bu noktada insanın sahteleşmişliğinin, kendi içinde kurduğu sahte yapıların farkına varabilmesi için yıkımlara ihtiyacı var. İnandığı, öğrendiği, bildiği her şeyden uzaklaşmaya ihtiyacı var. Çevresine, annesine babasına, yaşadığı yere, yaptığı işe, okuduğu okula vsvs. Tüm bunlara karşı kökten bir eleştirel bakışa ihtiyacı var. Tüm bunları hayata geçirebilmek için yalnızlık bir ihtiyaç; tüm bunların içindeyken yalnızlığın bir sonuç da olduğunu görürüz.

Cok mükenmel temellerde oturmayı hayel etmektense bize verilenleri mükemmelleştirmek hem kendimiz icin hemde bizim bırakacagımız temelleri kullanacak olanların,hayrınadır.................

Mükemmel temellerde oturmayı hayal etmek için değil bunlar. Verilenleri sorgulayabilmek, niye- nasıl oluştuğunu anlayabilmek ,kendine dair farkındalığı yükseltebilmek için. Bu noktada gelişebilmek için öncelikle yalnızca bireysel düşünmek durumundayız. Kişinin sahteleşmesinin içinde kimin-neyin ne kadar payı varsa her biri eleştirilmek ve suçlanmak için duruyor. Aynı çaresizliğin o kişiler için de geçerli olduğunu bildiğiniz halde böyle olmak durumunda.

" İşte bu noktada insanın sahteleşmişliğinin, kendi içinde kurduğu sahte yapıların farkına varabilmesi için yıkımlara ihtiyacı var. İnandığı, öğrendiği, bildiği her şeyden uzaklaşmaya ihtiyacı var. Çevresine, annesine babasına, yaşadığı yere, yaptığı işe, okuduğu okula vsvs. Tüm bunlara karşı kökten bir eleştirel bakışa ihtiyacı var. Tüm bunları hayata geçirebilmek için yalnızlık bir ihtiyaç; tüm bunların içindeyken yalnızlığın bir sonuç da olduğunu görürüz."

Tespitlere katılıyorum ancak alıntı yaptığım yerle ilgili bir kaç şey söyleyeceğim.
İnsan tüm bunların farkına vardığında yıkımlara başlar ama çok dikkat edilmesi gereken bir nokta var.Bazı şeyleri yıktıktan sonra yerlerine yıktığımız şeyin tam zıttıyla dolduruyoruz.Yada kendi zihni yapımıza göre bir takım şeyler koyuyoruz yerlerine.Ve böylece tekrar belli bir kalıbın ürünü olmaya devam ediyoruz.Bu kendi kendimize oynadığımız kısır bir oyun.
Ve yanlızlıktan kasıt diğer insanlardan soyutlanmaksa sana garanti verebilirim bu ruh hastası olmana yol açacaktır.Diğer insanlardan uzakta kalsan düşüncelerin seni bırakmayacak ve dahada kök salacaklar beyninde.
Oyüzden kendimizle yüzleşmek için diğer insanlara ihtiyacımız var.Onları ayna gibi kullanıp kendimizi görmeliyiz.İnsanın kim olduğu ancak insanlarla ilişki sayesinde ortaya çıkıyor.

* ne istiyorum, neye ihtiyaç duyuyorum, nasıl olması beni mutlu edecek, eder?

* buna net bir cevap verebiliyorsan, farkındaysan ne ala; yoksa, savrulmaya, yalpalamaya devam...

* bu açıdan yalnızlık önemli: çoğulluk ''ihtiyaca'' matuf bir teminat mektubu gibidir. poliçedir. zaruridir;ancak hangi nispette ve yönde olacağına karar verilmeli.

Mey kasemi kırdın yere vurdun Tanrım
Zevkimden edip sanki ne buldun Tanrım
Gül renkli şarabım yere döktün tekmil
Zannım budur ki sen de sarhoş oldun Tanrım...

Hayyam...

İnsan, kendisini anne-baba açısının cenderisinden kurtarıp, o açıdan da bakabildiğinde bulmaya başlıyor.

Özel durumunu bilmiyorum.

Anne-baba gırtlak sıkıcılığını oldum olası sevmedim.

Şimdi ise, gırtlağına yakın durmamı gerektiren bir kızım var...

Anarşizm, sosyalizm, şudur budur...

Bu Türk aile düzenine karşı bir girişim başlatın bence.

Hayatta bu kadar 2 YÜZLÜ bir düzen görmedim ben. Bırakın o nedemiş bu ne demiş...

Kendinize yapılan ikiyüzlülüğün hesabını sorun bir siz önce.

Burda, sanal platformda yazmayın.

Çıkın karşılarına, sorun.

Yiyor mu??

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

Yazdığım yazıdan alıntıladığınız kısımı şöyle özetliyeceğim; gerekli olan o eleştirel bakış. Yani o yıkımlar yaşandığında içinde olduğun duruma ,bu zıttı da olsa , eleştirel bakabilmeyi sürdürebilmek. Bu haliyle yıktığınız düşüncelerin daha gerçek olduğuna, doğru olduğuna karar dahi verilebilirsiniz.

Kendimizle yüzleşebilmek için diğer insanlara ihtiyacımız var, katılıyorum buna. Şu an bu platformda yaptığımız gibi. Tabi kime, neye, ne için ihtiyaç duyuyoruz bunu iyi anlamak gerekiyor. Bu seçimler bir ayna görevi görüyor dediğiniz gibi.

Sizin belliki yememiş ki o iki yüzlü düzen üstünden bir çocuk yapmışsınız.