Sevgi ve Nefret

İnsanın doğasının tek tipten bir enerji barındırdığına inanıyorum. Bunun adına özgür olmak ya da kendini ortaya koymak denebilir.

Sevgi ve nefret bu enerjinin farklılaşmış halleridir, yani özleri aynıdır.

Sevginin içinde nefret, nefretin içinde sevgi vardır. Bir insanın varoluşuna değer verdiğiniz ölçüde araya bir mesafe koyarsınız, serbest bırakabilme fedakarlığı gösterirsiniz, işte bu aynı anda hem nefret etmek hem de sevmek demektir.

Açığa çıkamamış nefret yüzünden, insanlar sahte bir sevgiye yönelmekteler. Sevişleriniz ve nefret edişleriniz arasında büyük mesafeler varsa, bunların hiçbirini layığıyla yaşayamıyorsunuz demektir.

Hala daha nefret etmek gibi bir sözcüğü kullanmamın sebebi, insanların açığa çıkartamadıkları hislerini vücutlarında bir gerilim gibi yaşamalarından. Bu hislerin ya da karşınızdaki(ler)e söyleyecek cümlelerinizin açığa çıkması demek, bu hisleri karşı tarafın onaylaması demektir. Hem nefret edip hem de kaybetmeyeceğiniz birilerini bulana kadar, bu karmaşayı yaşayacağız.

Birinin nefretinizi onaylaması, "çok güzel nefret ediyorsun benden" demek değildir, onun da size karşı olan nefretini kabul etmesidir. İşte gerçek bir ilişki tam olarak böyle kurulur.

Bu kadar şey yazdıktan sonra söyleyeceğim şey, insanların sevgi ve nefretlerini birleştirmelerinin dünyanın en zor şeyi olduğudur. Söyleyecek birşeyleri olan herkesin yorumlarını bekliyorum.

doğadaki her şeyde olan döngü-dönüşüm duygularda da var...olması da gerekir...sevgi-nefrete...nefret-merhamete vs vs evrilir...yoğun duygular benzer gibi durur ki fazlasıyla da iç içe geçmişlerdir...hem katıksız-saf sevgi ya da nefret yoktur ki...en sevdiğimiz an geliyor en nefret ettiğimz oluyor...sonra yine seviyoruz..sonra kızıyoruz...sonra seviyoruz...sonra acıyoruz...sonra...sonra...sonra...sonu yok yani... dönüşüm-değişim hayatın olduğu gibi duyguların da demirbaşı...

hasankeyf'e elini uzat,ılısu'da boğulmadan...

http://hasankeyf.dogadernegi.org/

http://www.dogadernegi.org/bankalari-durdur.aspx

insanın bir doğası olduğunu savunmak kaderciliğe götürür.yapılan davranışlara içgüdüsel bir anlam yüklemek,erek bulmak gibi...
freud'un 'iki tip enerji vardır.cinsellik ve saldırganlık' kuramına benzettim yazdıklarını.
sevgi-cinsellik,nefret- saldırganlık; açığa çıkmazsa gerilim olur... falan
duygular konusunda maviağaca katılıyorum.
nefret bana kalırsa çok uç bir nokta.şahsen nefret ettiğim biriyle görüşmek istemem,neden ilişki kurmak isteyim ki??

Sana derim sana ey benim aklım
Sakın ha başıma gelme bir daha.
Şu dünyaya sarhoş olan yararmış
Ayık ol, kendini bilme bir daha.
Mahzuni

Ben insan davranışlarını ego temelinde değerlendirim çoğu zaman. Kişi hangi geleneği, dini, otoriteyi kabul ederse etsin, eylemlerin iyi ya da kötü sıfatlar almasını aslında içten içe ego belirler. Şu da bir gerçek ki, egomuz kimin yanında zarar görmüyor veya yüceliyorsa onu severiz, ve egomuz kimin yanında rahatsız oluyorsa ondan nefret ederiz.

Sevgi de nefret de insanları birbirine bağlayan iki önemli duygudur. Sevgi insanları birbirine bağlar, çünkü ego doymak bilmez, sürekli şımartılmak ister. Bu yüzden sevilen kişi kimse onun yanında olmalıdır. Ve yine ego, yenilen pehlivan gibi güreşe doymaz, kendini alt eden bir başka egoyu yenmek üzere bumerang gibi fırlatıldığı köşeden geri döner ve savaşır, kimi zaman açıktan açığa kimi zaman gizliden gizliye. Bu yüzden nefret edilen kişinin yakınında olmak zorundadır.
Yani bunu bir savaş taktiği olarak görüyorum.

Sevgi hayat çeşmesidir..