felsefe mi hayata tutunmanızı sağlar, psikoloji mi?

Aslında hayata tutunmamızı felsefemiz sağlar çünkü her ne kadar onunda oluşumunda pskolojimizin bir etkisi olsada felsefemiz çok yanlış yada olumsuz bir hale gelirse pskolojimiz yerle bir olup allak bullak olabilir, hayattan kendi elimizle bile gidebiliriz. Nasıl desem mesela daha 14 yasımda iken çok yakın ve samımı bı akrabam aynı zamanda yaşıtım olan birisi intihar etti, şok oldum buna kesinlikle bir anlam veremedim, kendi kendime o zamanki felsefemle ben bunu asla yapmazdım dedim inanarak ancak 30 ma geldım şimdi bakıyorumda sırf mantıklı düşünecem dıye böle negatif etkiler bırakan felsefik yaklaşımları benimsedikçe pskolojim ister istemez bundan etkileniyor ve doğal olarak az da olsa bunu düşündürmüyor değil. Bunu fark ettiğim an o eski zamanı hayal ediyorum nerden nereye demekki önce felsefe değişiyor sonra pskoloji bozuluyor, eğer farkedip pozitif yönde değişime dönemezsen tamamen inandığında kanını zehirliyor gibi birşey bu intihar olgusu. Zaten doktoru intihar etmesi iyi olmuş demiş demekki bünye bu negatif felsefeyi öyle bi kabul edip inanmışki pskoloji kendi varlığını yok etmeye kalkışacak kadar bozulmuş tabi bize göre kendisine göre tek mantıklı ve doğru yol olmuş. Zihnen tam inanınca süreç zaten kendi kendini sonlandırıyor. Buda demek oluyorki bir insanın felsefesi değişmeden pskolojiside hayata tutunabilme adına değişmez. Ama bazen yeni öğrendiklerin bazende bir anlık yaşanan bir olay yada durum felsefeni bir anda değiştirebilir ancak bundan sonra pskolojin bozulabilir. Çünkü felsefe kendine göre doğru olan mantıksal yaklaşımlarındır pskolojinde bundan payına düşeni alır. Hiç bir yeni bilgi almadan yada olay yaşamadan durduk yere pskolojimiz değişemez, önce bunlara maruz kalırız sonra bunları kendimizce benimser yargılar yeni felsefemizi oluştururuz buda pskolojimize olumlu yada olumsuz yansır. Sonuç olarak felsefemiz pskolojimizi meydana getirir. Daha kısaca ifade etmek gerekırse: intihar eden insanlar bir anda pskolojık olarak durduk yere değişmemişlerdir onları bu noktaya getıren kendilerince kabullenip inandıkları felsefeleridir.

felsefedir;nedeni ise bilimsizliğinde yer almaktadır.. psikolojinin tartışılabilriliği ve güveni bilim desteklidir.. felsefenin desteği ise yalnızca düşüncedir ve sonsuzluğu getirir.hayatta kalmaya devam etmek için gerekli olan;düşüncelerle korkuları yok edebilmektir.

...

felsefe sosyal bilimdir.bilimsizlik derken galiba doğa bilimi olmamasını kastediyorsun.
psikolojinin güvenirliği ve tartışabilirliği ise tamamen doğa bilimlerine benzeme amacı güdmesinden kaynaklanmaktadır.(herhangi bir psikoloji makalesi okuduğunda istatistik verileriyle karşılaşırsın.bunun anlamı düşünceyi,hayatı,-insanı- bir obje gibi ele alıp ölçüp biçip tıpkı fizik kuralı ya da matematiksel sonuç gibi önümüze koymaktır.) bunu yapma sebebi de dünyayı,insanı kontrol etmek,ele geçirmektir.tamamen normali,düzeni sağlama amacıyla çalışır psikoloji.(psikoloji çok esnektir ne tarafa çekersen o yöne gider)psikolojinin içine felsefeyi,sosyolojiyi kattığın anda sosyal bilimlere yakınlaştırırsın.hayata tutunmayı,kendin olabilmeyi de anca bu yolla sağlarsın.(multidisipliner oldu bu )

Sana derim sana ey benim aklım
Sakın ha başıma gelme bir daha.
Şu dünyaya sarhoş olan yararmış
Ayık ol, kendini bilme bir daha.
Mahzuni

doğa bilimiydi evet kastım felsefe adına.. elbette felsefi bilginin psikoloji ve sosyolji ile pekiştirildiğinde etkisinin yoğunluğunun farkındayım.. fakat hayat adına doğrudan psikolojinin etkisi bahsettiğiniz gibi düzen açısından yani belirli kurguya yada yönelime örneklemeye dayalı olduğundan tercihim haricinde kaldı.hayat insanın sınırsızlığına bağlı kendin olman için tanısal yada bilgisel bir dayanağa ihtiyaç duyulmadığı fikrimden ötürüdür.yine fikrimce psikoloji bu örneklemelerimin merkezinde bir yönlerde dolanır

...

psikoloji bence.

eğer hala idrak eden-anlayan kapasitede bir bilinç düzeyinde iseniz yaşamın getirdikleri sonucu kendi felsefenizi geliştirirsiniz ve buna paralel olarak da iç dünyanızı belirlemek de kendi elinizdedir..insan,dilerse zor olanı aşar ya da osura-osura yan gelip yata yata kendi ellerinde tutması gereken yaşama atar suçu,psikolojisini de bu şımarıklıkla dağıttıkça dağıtır..ha adına da -hah özgürüm!-(!)der
kof olmak da küf olmak da
GÜÇLÜ OLMAK da
"kendi ellerimizde"
.

niyeki ikisinin etkisini derecelendirmek istemişsiniz .bende bir zamanlar kaygı ve korku arasındaki etkiyi irdelemek istemiştim ama ben bir farklı bakış yakalama düşüncesindeydim .bu konuda böyle bi düşünce olabilirmiki???
anlayamadımda .önemlide değil galiba bu aralar herşeyi karıştırıyorum ben .kafamı dağıtayım dedim oda olmadı bak neyse..

pğsikoloji önce gelir.ama felsefe ile büyük bir bağı var bence.fakat psikoloji önce geliyor.felsefe yapabilmek için sağlıklı bir ruha sahip olmak gerek

Taş var köpek yok
Taş yok köpek var
Taş var köpek var
Ama kralın köpek
Sıkıysa at taşı

tutunsam ne olur...iyisi mi ben tutun(a)mayayım...beklemediğim bir anda-bir yerde bırakacak zaten hayat beni-hepimizi...biraz gevşek kalsın bağ...sıkmayalım...inişte zorluk yaşamayalım...hayata şöyle bir dokunuversek yeter...'nefes al gitsin' işte ya,çözülmez bağlara ne gerek...

hasankeyf'e elini uzat,ılısu'da boğulmadan...

http://hasankeyf.dogadernegi.org/

http://www.dogadernegi.org/bankalari-durdur.aspx