Senin Gözlerin..

Uzaklarda şimdi..
Seninle gözlerinle bakıyorum gün batımına..
Gün batımı hep turuncu ve kırmızı mavi..
Efil efil bir meltem savuruyor saçlarımı..
Üşüyorum..
Yağmurlar ıslatıyor yüzümde ki çizgileri..
Utangaç bir tebessüm yayılıyor..
Kekik kokuları karışıyor yağmura..
Ben yine dönüyorum gün batımına, yalnızlığıma..
Gelincikler açmış bozkırlarda..
Kelebekler renk ahenk uçuyor başımda..
Gözlerimden damla damla yaşlar iniyor..
Derinlemesine işliyor nakış nakış sensizliğin resmini..
Son buseyi hatırlıyorum alnıma konulan..
Vedanı hatırlıyorum..
Ve bu vedaya aldırmadan..
Senin gözlerinle bakıyorum ufuğa..

A.K.

"Vous pos Lome je, en tant que mon amour,Mais cependant, merci de vivre I' amour je"

Onun gözünden gün batimina bakabilmek çok güzel her ne kadar hüzün verici olmaya ba$lasada bir müddet sonra...acaba o benim gözlerimden bakabilmeyi becerebiliyor mudur diye sordugunda kendine ve cevabini alamiyorsan, onun gözünden bakip görmez olmaya ba$lazmi insan?yahut bu retorik sorunun oyununa gelmeyip görmeye devam mi eder??