Bülent Ecevit

BARIŞ KUŞAĞI
Kan vardı yollarda kavgalardan akan,
kin vardı yerlerde diken diken,
bir buz çağındaydı dünya.
Gökte bir yanmayan güneş vardı,
donmuştu biribirinden insanlar,
ne bir dost, ne bir eş vardı..



Sarsıldı birdenbire depremle dünya,
yarıklarda yürekler açtı yer yer,
kinden açtı, kandan açtı yürekler
sevgiler filizlendi yüreklerden,
selviler gibi deldiler ölümü
gencecik kızlarla incecik erkekler..



Çıplak ayaklarla ezdiler dikenlerini kinlerin,
çullarını örttüler eski kanların üstüne,
buzlu yollarında alaca dünyanın elele
yürüdüler türkülerle, yürüdüler güle güle
gencecik erkeklerle incecik kızlar
sevgilerinden doğacak bir sıcak güne...

Bülent Ecevit
( 1925 - 2006 )

İKİ YÜZLÜ ADAM
İkinci yüzüm, sen gül biraz, ben ağlayacağım.
Havadan sudan konuş kaygısız,
ben deli gibi âşık olacağım.
İkinci yüzüm, işine gücüne bak sen
ben şiir yazacağım.
Dosyalar aç, tezkere yaz,
dostlara bile duyurmadan
ben öleceğim yine biraz...

Bülent Ecevit
( 1925 - 2006 )

Özel Şiir

Düş bu ya bir akşam üstü yetmişim
Bir kalabalıkta gözlerden ırak
Geziyorum bir kentte camekanlara
Bulutlar gibi yansıyarak

Kalabalık yalnız, yalnızlıkta özgür
Bir cigara yakıyorum dumanında saklanmaya
Görünmeden görür olmuşum
Seyrediyorum insanları doyasıya

Bir yüz beliriyor tanıdık
Düş bu ya benmişim
Tanımadan geçiyor beni
Öylesine gizlenmişim...

Bülent Ecevit

UYUM

Boşluğa bulut, buluta yağmur,
yağmura toprak ne güzel uymuş.

Gündüze güneş, güneşe tarla,
tarlaya başak ne güzel uymuş.

Başağa buğday, buğdaya insan,
insana emek ne güzel uymuş.

Emeğe eylem, eyleme yürek,
yüreğe sevgi ne güzel uymuş...

Bülent Ecevit
( 1925 - 2006 )

YARIN
Birşeyler olacak yarın,
duruşundan belli
kırdaki atların,
bulutların koşuşundan belli,
kazışından köstebeklerin toprağı.

Karıncaların telâşından belli,
birşeyler olacak yarın,
belki bir tomurcuk,
belki bir ağacın düşen yaprağı,
belki de bir çocuk.

Pek o kadar göremesek de uzağı,
kuşların uçuşundan belli,
birşeyler olacak yarın,
öbürgünden önemsiz,
yarından önemli...

Bülent Ecevit
( 1925 - 2006 )

Yapamadığımız

-Rahşan´a-

akşam kapı eşiğinde bir terli giysi gibi
soyunmak vardı derdinden evrenin
bir entari serinliğini giyinmek
kendi derdini tespih gibi çekmek elinde

yün örmen vardı akşamları koltuğa gömülü
karşında polisiye roman okumak vardı
sorgusuz bakışmak yoruldukça gözlerimiz
sevinçsiz gülmek üzüntüsüz ağlamak

oturmağa konuklar gelmesi bazen
çevresinde bir masanın kaygısız
sıcacık konularda bir demli çay gibi
bilmedik komşularla konuşmak

dünyamızla uyuşmak vardı
oyunda sonunu görmeden oynamak
sevinebilmek kazandığına
yitirdiğine yerinebilmek

düşünmiyebilmek yoruldukça düşünmekten
kamaştıkça örtebilmek gözlerini
düşlerde bile ışıktan sakınarak kendini
uyayabilmek vardı vaktinde rahat

Bülent Ecevit