En sevdiğiniz "kısa şiir" ?

şiirden öte bir mısra var,benim en çok sevdiğim:

''bir de rakı şişesinde balık olsam''
diye.

(orhan veli-eskiler alıyorum)

bir de şu var:
''açılın açılın tekrar
çocuk dizlerimdeki yaralar.''

(ziya osman saba-geçen zaman)

#... bu şarkılar adam olmaz

iki kişi sever de kavuşurlarsa MUTLULUK olur...

biri bakar, öteki sinyal atarsa ŞEKİL olur...

ikisi de sever, lakin bi başbaşa kalırlarsa da işte o zaman BAFİ olur!..

robinson crusoe-cuma - gürcan yurt

Das macht uns arm bei allem Reichtum, daß wir nicht allein sein können, daß die Liebe in uns, solange wir leben, nicht erstirbt
İşte bu, dostum! Bu, bizi bütün zenginlikler içinde yoksul kılan: yalnız olamamamız: içimizdeki sevginin, yaşadığımız sürece, ölüp gitmemesi.
(Johann Christian Friedrich Hölderlin)

slm.aklııma şunlar geldi:
bencilliğin içinde
ben ben derken
benliğini kaybettin sen.

birde tüm bencillere diyebilsek?

"tufandı,
benden sonra,
yine gelecek,
görüntünün, gürültünün ve hareketin ardından,
sessizlikle,
boşlukta, mülksüzlükte, esersizlikte,
faciada,
o,
anarşi..."

Işık Ergüden

Das macht uns arm bei allem Reichtum, daß wir nicht allein sein können, daß die Liebe in uns, solange wir leben, nicht erstirbt
İşte bu, dostum! Bu, bizi bütün zenginlikler içinde yoksul kılan: yalnız olamamamız: içimizdeki sevginin, yaşadığımız sürece, ölüp gitmemesi.
(Johann Christian Friedrich Hölderlin)

İşte ayrılık-
Susuyor çekirgeler
Seni düşünürken

Kadir Aydemir

Kendimi bildiğim günden beri
Bir gizli canavarım var benim,
Kimsenin bilmediği...


Metin Altıok

Ben düşündükçe var dünya. Ben yok ,o da yok

ECEL eril miymiş, dişi mi?..
Dişi olaydı bu zendostlukla ben
Çoktaaan koynuna girer ölürdüm...

Can Yücel

Das macht uns arm bei allem Reichtum, daß wir nicht allein sein können, daß die Liebe in uns, solange wir leben, nicht erstirbt
İşte bu, dostum! Bu, bizi bütün zenginlikler içinde yoksul kılan: yalnız olamamamız: içimizdeki sevginin, yaşadığımız sürece, ölüp gitmemesi.
(Johann Christian Friedrich Hölderlin)

Ve sevincim doğduğunda, çatıya çıkıp haykırdım:
"Gelin komşular, görün,gülümseyen güneş oldum!"

Ama hiçbir komşum gelmedi sevincimi görmeye,
Aylarca sürdü şaşkınlığım, unutuldum, yanlızdık..

Ve sevincim solgun, güçsüz büyüdü; benden başka
Hiçbir yürek ona sevgi duymadı, öpmedi hiçbir dudak;

Ve sonunda her canlı gibi öldü sevincim, yalnızlıktan...
Ve şimdi ölü sevincimi, ölü hüznümle anımsayabiliyorum.

Ve yüreğimde kardeş anıları, rüzgarda mırıldanıp düşen
Suskun ve Solgun güz yapraklarını andırıyor şimdi...

HALİL CİBRAN

.gölge'li_\

özenle besledim onu..

Ve hüznüm doğduğunda hüzünle besledim onu,
Gece gündüz üstüne titredim sevecenliğimle..

Ve hüznüm büyüdü zamanla, serpilip güçlendi,
Tüm canlı varlıklar gibi olağanüstü güzelleşti.

Ve hüznümle ben, hep sevdik birbirimizi, ve dünyayı
Kaynaştık güzel ruhlarımızla birbirimize ve dünyaya..

Ve hüznümle ben, söyleştikçe günlerimiz kanatlanır,
Konuşkan düşlerimizle seçkinleşirdi gecemlerimiz.

Ve hüznümle ben, şarkılar söylerdik, komşular dinlerdi;
Çünkü deniz gibi derindi, anılarla dopdoluduydu ezgilerimiz.

Ve hüznümle ben gururla yürürdük, saygılı gözler önünde;
Düşmanca bakanlarda olurudu, çünkü soyluydu hüznüm.

Ve hüznüm her canlı gibi öldü bir gün, yalnız kaldım;
Kendimden geçtim, düşüncelere daldım, bunaldım.

Ve konuştuğumda duymuyorum şimdi kendimi,
Ve komşularım gelmiyor artık şarkılarımı dinlemeye.

Ve düşlerimde dost sesler bana bakıp fısıldıyor şimdi:
"İşte bakın, burda yatıyor hüznüyle birlikte ölen adam."

Halil Cibran_

.gölge'li_\