Şiirlik

yaşamak
daha iyisi
durumumu
değiştirmek
gözlerimin içinin
hep gülmesi
kendime iyi bakma
neresi olduğunu
bildiğim bir yerde
olmak..
tayfun polat.

Ağzımda Bal Gibi Tatlı Bir Türkü.
Bir İner Bir Çıkarım Bu Yokuşu

sensizlik

benim şiirim


Cahit Zarifoğlu

“Belki de söndüreceksin bütün ışıklarını gecemin,
Koparacaksın anamın sıcak koynundan belki de beni,
Bozacaksın belki de tarihimi, edeceksin allak bullak,
Dört yanıma duvarlar öreceksin belki de, kalın, yüksek,
Belki de çarmıha gereceksin beni bir gün
Karşısında bir sürü hergelenin.
Ama hiçbir zaman oturmayacağım pazarlığa seninle,
Ey güneşin düşmanı,
Sıkacağım dişimi, dayanacağım,
Son damlasına dek kanımın.”

Semih El-Kasım



Filistin'e selam olsun..
__________________

Ağzımda Bal Gibi Tatlı Bir Türkü.
Bir İner Bir Çıkarım Bu Yokuşu

"Üzümden şarap
kömürden ateş
öpücükten insan yapmak
sımsıcak yasa bu..."

Paul Eluard

ilk gün kolaydı
ikinci gün biraz zor
üçüncü gün daha zor ikincisinde
günden güne daha zor
öylesine zorduki yedinci gün
dayanılmıyacakmış gibi nerdeyse
şimdi ise
özlemini çeker oldum
yedinci günün..

Erich Fried

AKŞAM VE ÇOCUK


Zaman iyice alçaldı... aşklar
görünür oldular ve 'mazi kalbimde yara...'
o konak, yıkık, harap, anımsıyorum,
bulutlar ağır ağır inerdi odalara...

beklerdim, aşklar birer türküydü!
bir kızak, sanki saplanmış kara;
hiç bir şey kımıldamaz, öyle dururdu,
annemsi bir sessizlik çökmüş duvarlara...

o konakta herkes, büyük aile,
koştururdu, yazlar sanki bir sara
nöbeti gibi yaşanır, bir çırpınıştır
çocukluk, orada, boş akşamlara.


Hilmi Yavuz (Akşam Şiirleri, 1998)

yenisey'in aktığı geceye götürün beni
çamların yıldızlara değdiği,
benim kanım kurt kanı değil,
ancak bir benzerim öldürebilir beni...

o incecik omuzların

o incecik omuzların kırbaç altında kızarmak için
kırbaç altında kızarmak ve alev alev yanmak için kuru soğukta.
o çocuk parmakların ütüleri kaldırmak için,
ütüleri kaldırmak ve düğümler atmak için iplere.
yumuşak tabanların kırık cam üstünde yürümek için,
kırık cam üstünde yürümek ve aşmak için kanlı kumları.
bende yanmak için varım adına dikilmiş kara bir mum gibi
yanmak için kara bir mum gibi yakarmaktan korkup titreyen.
dudaklarıma götürüyorum bu yeşili,
yaprakların bu çamurlu vaadini,
bu adanmış toprağı,
kar taneciklerinin ve her ağacın anası.
.bak, nasıl kör ediliyor ama güçleniyorum
köklerin en küçüğüne bile boyun eğerek
çatlayan ağaçlarla
yerlerinden fırlamıyor mu gözlerim?
.seslerine sarılmış küçük kurbağalar,
civa damlaları tortop olmuş.
dallara dönüşüyor tomurcuklar
ve bir süt ılgımı nadasa bırakılmış toprak..

osip mandelştam

İMLASIZ

Ayağı kayan bir çocuk
Kadar şaşkınım, bilemedim
Düz yolda yürümenin imlâsını
Kanayan dizlerime bakıp da
Ağlamayı öğrenemediğim gibi

Sevgilisi değildim kadınlarımın
Bir papağan tüneğiydim belki
Ama birkaç sözcük öğrendiysem
Kadınlardan öğrendim, yine de
Bilemedim sevgilim diyebilmeyi

Büyülendim ama büyüyemedim
Aklım ermedi aynalara ve suya
Yüzümü gösterip kalbimi neden
Sakladıklarını öğrenemedim
Şaşkınım, cahilim ben bu dünyada

AHMET TELLİ

** Gözlerinin benimle konuşabilmesi amacıyla; dudaklarını birleştirdiğinde bin yüzlü bir aynayla yakaladım bakışlarını. Ve gözleri benimle konuştu... Nietzsche