_orhan bozdağ_

sessiz bir mısaya başladım bu sabah
gözlerimde bi tomar ışıl vardı
yavaşça kalktı yatağımdan
dudaklarımdaki dizeler hala ruhumdaydı

küçük bir hayat parçası buldum ruhumun ıslam ceplerinden birinde
üzerine yazdım elimden geldiğinceinciltmeden
ve gördüm ki sonra ruhuma kazımışım her satırını fark etmeden
ruhuma kazımışım ben senin her gülüşünü farketmeden

deniz aşırı bir gözyaşı vardı içimde
sensizlikte zaten tek sermayemdi
ve gittiğinde gördüğüm en acı gelendi
hayalini bile gülerken hatırlayamamak

gitmen ömrümü manasızlaşırmı sanki kendi kendine
hiç bir sabah güneş sen varkenki gibi parlamıyordu
hiç bir aldığım nefes o kadar huzurlu gelmiyordu bana
hiç bir gülüşümdop dolu felanda değildi aslında
anladımki ben senden ibaretim sadece

bu gün bir başka ama güneş
ve hayalini gülerken gördüm rüyamda
nefes alıp vermek bugün ne hoş
sen mi geleceksin yoksa yakınıma

insan gibi dökülür son yapraklarda sararmış tenleriyle
ve çocukluğunu, gençliğini, sararmışlığını geçirdiği dallarna veda eder
şimdi düştüğü sokaktan birazdan aşıkar geçecektir
ve olaki bi süreyağmur da yağacaktır ömrünün son karelerine
ne güzel bir yaprak kadar kolay kopabilmek belkide


düştüğüm sokaklardan aşıklar geçsin el ele isterim
birbirlerine bakmaya çekinen çoğu zaman
ve öpücükleri her zman birbirine fransız olan
ve üzerime o eşsiz son bahar damlaları düşsün isterim
kimbilir olur ya belki düşerim o sokaklara ve görünmem


üzerimde kurumuş dallar olur muhtemelen
ve gövdesinde aşklar kazınmış bir sürü ağacın ortasında kalırım
ve ölümü defalarca tatsalar da ölümsüz aşkları üzerinde taşıyan bir ağaç misali
kim bilir belki bu mevsimde bekli hep bu sokakta kalırım


az kaldı bak birazdan zilleri çalacak sokağın ucundaki lisenin
ve saf, ve temiz aşıklar dolduracak bu parkın banklarını
ve birbirini tutan eller hiç ayrılmak istemeyecek en gerçeğinden
ve varsa şansları yağmur da yağacak üzerlerinden
ve kim bilir ve ben burada olacağım belkide


keşke burada olsam bende vücumda kazıdığım bir tek aşk var belki ama
göz yaşlarımda binlerce ömür yıkadım ben
ve parmaklarımdan akıp giti yapraklar gibi sevdam
ve kurudum kaldım
aşkın bu mevsiminde yanlız kaldım
çokta önemli diil belki
birazdan yağmur yağar
ve kim bilir belki hayata yeniden başlarım…

sabaha daha kaç saat var
kaç dal daha sigara içerim bilmiyorum
kaç göz yaşı daha sökülüp düşer boğluğa ruhumdan
ve ben daha ne kdar azalırım bu hayattan
inan bilmiyorum

düşlediğim yarınlar , düşlerim gibi hiç gerçeğe uğramadı bile
kelimelerim süslü püslüydü ama onlarda ne yapsınlar getirmedi seni bana
gerçi zaten öyle bi çabamda yoktu, ben aşıktım sadece gerisi boştu
sen bi ihtimal gelirdin ama inan gelmesende olurdu

alışıktı bu yürek çünkü hayal kırıklklarına bilmezsin
çok kaybettim nefesimi seni izlerken dersin ortalarında
ve çok ağladımda geceleri, haklısın belkide aptalca
ama boşver, benim kıvırabildiğim sevmekti sadece
ve galiba yaptım onuda
benim yapmam gereken beklemekti belkide ama
işte ömür denen karmaşa sormuyor her ayrıntıyı insana
bana düşen beklemekti, ama yeteri kadar nefes yoktu demekki bu canda..

içimde garip bir sıkıntı var yine
adını da tarifini de bilmediğim bir şey bu
sanki nefesin sıvılaşmış da boğazıma dizilmiş gibi
nefes dahi alamıyorum

göz kapaklarımın ikiside birbirinden ağır
ve görme kabiliyetim hayal ettiklerinden ibaret sadece
kalbim varlığını hiç olmadığı kadar hissettiriyor bu akşm üstelik
delice atıyor, sesini rahatça duyabiliyiorum yani

bir şey var işte içimde
adını bilmiyorum
tarifini yapabildim mi bilmiyorum
nasıl geçer bilmiyorm
ne olur bilmiyorum
bir şey var içimde sadece içimi kemiren
adını koyamıyorum
aslında uğraşmıyorum buna galiba sensizlikten yine...
şimdi susuyorum çünkü yokluğun geldi yine aklıma
durduk yere kendimi perişan ettim yine
ulan bi kurtulamadım şu kalemden her an seni hatırlatan
yoksun ulan işte birde çıkıver aklımdan ne olur
gelmeyeceksen yok ol ulan ne olur
neden ikide bir gelip rüyalarıma ağlatıyorsun beni
üstelik neden rüyalarımda bile olmuyorsun benim
nedir günahım tanrım neden reva bu bana
neden çekiyorum bunu b anlayabilsem
ne olur ya defol git gelme aklım ne olur kısa bir süre
ağlayamıyorum bile artık gözlerim görmekten bile aciz
ne olur git be
ne olur gitde
nefes alabileyim bari yaa...
içimde garip bir sıkıntı var yine
adını da tarifini de bilmediğim bir şey bu
sanki nefesin sıvılaşmış da boğazıma dizilmiş gibi
nefes dahi alamıyorum

sigaram da bitti bak gece 4 e on var
ne yapılır şimdi bu satte hem sensiz hem sigarasız
nereye gidilir hangi kapı çalınır hangi eşikte ağlanır sabaha kadar
hangi gündüz beklenir hasretle
olmayacaksın ki sen sabbaha uyandğımda yanımda
tutmayacaksın ki ellerimi en yanlız hissettiğim anda
ne yapılır şimdi bu satte
sen yoksun, sigara yok umut yok hayal yok rüya yok..
çok temiz, çok bariz bir şey var ölüm
oda çalmaz ki kapımı ...