Kendi Şiirlerimiz

okuduktan gördükten üç dakika sonra unuttuğun
sonra herhangi bir yerde duyduğunda
birşeylerden çağrışım yapan ama
bir türlü parçaları birleştirip
anlamlı bir bütün oluşturamadığın
resimler şiirler adamlar
gülüşler
uluorta sevişmeler
daha sabahın köründe
ilk çayı bile içmeden
farklı bir boyuttan gelmişliğini kanıtlarcasına
asabiliğin
yüzünün ekşiliği
çirkin olduğunu haykırırken aynalarda
umursamadan
yüzünü dahada ekşiterek
aptalca bir sırıtmayla bilgisayarına bakarken
gece olanları elifi ömeri
özlemi ve gerisini doğuran
yokoluşlarını hızlandıran
varolduklarının peki öyleyse neredeler
paradokslarının
güneşin gecene
karanlığının güneşine oynadığı oyunun
kurallarının hiçde zor olmadığını
rüyaların gerçekle karıştığı
aslında rüyadayken gerçeğe dahada çok yaklaştığını
işte bu yüzden
anlamsızlığa daha fazla boyun eğmenin anlamsızlığını
kül tablasındaki pisliğin ne kadarda saf olduğunu
güneşe en yakın olanların belkide en kirli olanlar
karanlıkta susanları hiç varetmediğin yüreğinde
kırklı yaşların yorgunluğunu
belkide hiç aşkı yaşamamanın nedenine yorduğunda
dilindeki şarkının içinde
kalçalarını titreten ritmin soğukluğunu hissettiğin
parlayan gözlerine inat
kırışan yüzünün sarkan göğüslerinin
yaralı bir serçeyi andıran acizliğine döktüğün yaşlara
aldırmaksızın
yatmanı ve keyif vermeni bekleyen zorba hayata
alaturka bir cevap vermenin
belalı düşler kurmanın
bahşedeceği bir rahat nefesin karşılığında
nuri alço kıvamında istediklerini
alt alta yazarak
geçmi kaldım
acaba yetişebilecekmiyimin
muhasebesini yaparken
irkildiğin
telaşlandığın
içinin kıpır kıpır olduğuna yemin edebileceğin
ruhunu okşayan yağmurla
saçlarını yeniden uçuran rüzgarla
nereye gittiğini bilmediğin bir geminin güvertesinden
hayatın
umudun
aşkın
dostluğun
kadınlığının
uzaklardaki yansımasına
sallayacağın ele
edeceğin merhabaya
en içten gülümseyecek
yılların ardından kaldığı yerden devam edecek
bir düşe uyanman dileğiyle...

emeğe,aşka,ömre

gözlerim yolarınadaydı senin umurunda deildi.gün geldi gün geçti bak birgün daha geçti. hasretin geldi ama sen gelmedin.:ben isterdimki kışımıza bahara çevirelim ama sen baharımızı kışa çevirdin.bak soğukluğunda geldi, ama sen gelmedin.

Gecenin sessizliği boğar beni
üstüne birde sensizliğin verdiği hüzün çöker üstüme
arar gözlerim gözlerini bulamaz çıldırır
hasretin yakar kavurur dayanamaz bu yürek
elim elini arar bulamaz canım yanar
sensiz günler sıralanır ardı ardına yüreğim kanar

ama birden

ayışığında parlayan yüzün gelir aklıma
dalar gözlerim umuda doğru bakar
bir gün geleceksin diye
bir gün geleceksin ellerimi tutacaksın
bir gün geleceksin başını omzuna yaslayacaksın
birgün geleceksin

ve o günn bugünn

artık ellerini tutuyorum
gözlerine bakıyorum
doyasıya sarıyorum seni
haykıra haykıra söylüyorum
seni seviyoruum
seni seviyorum
seni seviyorum

mektupta yazarım ama

uyku düzenini birtürlü oturtamadık diye
hergün bitkin bir halde işe gidiyoruz
ve bendeki süregelen bu grip hali
halsizlik ve burun akıntısı
çözüme kuvuşmayan
beynimi çıldırasıya meşgul eden onlarca sorun
mayhoş kıvamda devam eden varlığını sürdürme çabası sanki yaşam
sarhoş doğuyor sanki güneş
sanki ay mecburen akşamdan kalma
koynumuzda aslında cam kırıkları
nedense yalınayak yaşıyoruz bizler
benim gibi düşünenler
benim gibi düşünmekten bıkmayanlar
yorgunluğu artan
heyecanı azalan bizler..
bizim gibiler...

acı bir gülümseme kalacak belkide geriye
oysa hiçte zor olmayacaktı
tüm günahlardan kurtulup
ışıl ışıl,mazisi tertemiz bir dünya kurmak
her sabah kalkıp
büyük bir imanla omuz verdiğimiz
derme çatma hayaller
simidin ve çayın kokusu
sevgilinin gülüşü
az önce geçtiği yol
gidişi...
ve gelmeyişinin tüm dudaklarda ezber olan bestesi
bak yine kendimle kavgadayım
bak yine aynı yerde söz


şimdi bir masaya
bir odaya
kapkara bir yaşama mahkum ben
bizler ...
bizim gibi düşünenler...

hiç olmadığı kadar dinginlikte bekliyoruz kaybetmeyi...
çünkü yangınlardan korkmuyoruz artık...

emeğe,aşka,ömre

Hiçbir şehirlerarası yolculukta el sallayanım olmadı arkamdan
Bir köy yolundan geçerken el sallayan çiftçiler dışında.

''Bu gün toprak kokusu sinmişken sabah miskinliğinde koynuma

Annemin verdiği bir parça kuş sesindedir neşem
Neşemki derdi tasa olmuş köhne evime

Ne yana baksam biraz burukluk ne yana baksam biraz gelecek sevinci..''



Sözler ,ve mısralar ,yazan herkesin duygularına teşekkuru bir borc biliriz

giden beyaz dönüyor,
gidemezsem eğer,
beni beyaza boyayın.

Serin Kaypak.

“İyi” demişti “herşey!”
Sıkıntısız bir zamanda
Esenliğin olmadığı
Ne de bir duygunun
“İyi” demişti “bütün”

Sonra ulaştığı sırrı unuttu
Geri dönmesini istediği zamanın
Ardına düşemeyecek kadar
Yorgundu ve bezgin
Küçük denilecek şeylere döndü yüzünü.
“Çalma!”
“Çalma, seni usta hırsız” diye bağırmıştı biri.
Korktu o, çok korktu;
Çok yüksek bir kötülüğün
Onu bengiliğin
Mührüyle damgalamasından:
Bir bağlılıktan
Ve bir soyut şey olmaktan
Ve bir silinemez izden.
İyi ki bağırıldı, iyi ki korktu
Ve üçüncü bir ruh geldi ona
Bağıranın ve korkanın önceliği
Zorunlu muydu, bilemedi.
Boşverdi
Belki şimdilik
Belki ebediyette.

Şöyle dedi en büyük üçüncü:
“Beyaz dediler, arı beyaz
Ve sonra sadece güçlü hisler
Sırlarını bilmeyen
Sahiplerine söyletti şunu:
Canın iyisinde
Canın kötüsünde
Canın iyisinde ve kötüsünde var.
Daha yüksek arı beyazdan
Güzelle gelir görünür
Biçimindedir soyluluğun
Katı güzel
Ve en kadın
En fahişesi.
Onda büyür arı olan
Candan başka
İyide ve kötüde
Onda büyür
İyi de
Kötü de.
Fahişe dönüştüğünde erkeğe
Verilecektir acının ellerine
Canda ve canın ötesinde.
Ama bilemez cüceler yolu,
Bağırmak istiyorsun kuyudan
Sarkıp –tüm düşme tehlikesini
Duygusuzca göze alıp
Diyeceksin sen:
Beyaz iyiyse siyahtan
Nasıl daha iyi olabilir beyazdan
Gri?
Siyah iyi ise beyazdan
Nasıl daha iyi olabilir siyahtan
Gri?
Ama sana verilmemiş miydi
Herşeyin iyiliği?
Şimdi sen istemiyor gibisin onu
Tekrar elde edemeyecek gibi
Düşünüyorsun onu.
Ve ne yürüyebiliyor
Ne de
Hani yürümeye pek de değer…
Sen mi düşündün bir daha almamayı
Bütünün iyiliğini?
Kendin mi yoruldun?
Ama sen bitirdin hikayeyi.
Ve bilemiyorsun atılıp atılmamayı…
Yalan söylüyorsun sen!
Biliyorsun da…
Ve dönmeyeceksin geri.
Dönemezsin geri.
Biliyorsun ki
Sen sınayamazsın bizi.
Alacağını aldın sen
Git biraz başka bahçelerde dolan
Zamanın daralıyor,
Soluğun kesiliyor,
Bu görkemin bir yerisin artık
Ve dönmezsin asla oraya.

Denizler’e

Gecenin yarısını aştı saat
Dışarıda ağır bir karanlık
Hayat tutsak olmuş insanlara
Mapuslar çığlık çığlık.
Aynı sloganlar
Aynı protestolar.
Susmak olmaz elbet
Yaklaşsa da son haykırış.

Vedalaşma vakti geldi
Son istekleri oldu son görüşme
Sarıldılar doyasıya.
Az sonra ayaklarındaki pranga
Yeri döve döve bağırdı karanlığa.
Dar ağacını gördü uzaktan
Yüzünde sakin bir tebessüm.
Kim bilir belki
Devrim ateşini kucaklamış
Nice yoldaşları göreceğinden
Ve gelecek yoldaşlarla
Sonsuza gideceğinden
Korkunun zerresi yok yüzünde.
Korkmak ne demek
Sevinç dolu yüreği.
Gülüyor Deniz
Son sigarasını içerken.

Prangaları çözdü gardiyan
Çıktı kürsüye.
Ellerinde kelepçe
Üzerine beyaz önlük.
Boynuna kendi geçirdi ipliği.
Sonra haykırdı dünyaya
İki cümlede anlattı devrimi.
Anlattı yapmak istedikleri her şeyi.
Beklemedi kimseyi
Bastı kürsüye tekmeyi.
Biliyordu bu dava burada bitmedi.

Sonra iki yiğit dağa çıktı kürsüye
Haykırarak tekmelediler onlar da.
Başları dik gittiler ölüme.
Korkmadan
Sakin bir tebessümle.

Üzülse de ağlamadı kimse.
Onlar gülerek yürüdüler ölüme
Ağlamak bizim ne haddimize.

Devrim bir ateşti
Rüzgar onu söndüremedi
Körükledikçe alevlendi.
Evet arkadaş evet Denizler ölmedi.
Che gibi, Mahir gibi, İbrahim gibi . . .

ÖZGÜRLÜK