Kendi Şiirlerimiz

beyaz büyünün ortasında
uzanıyorum karanlığa
sessizce bekliyorum
ölümün beni almasını istiyorum

öğrendikçe yanlızlaştım
insanlardan uzaklaştım
acımasız dünyanın içinde
kendi doğrularımla kaldım

yolu bildiğimi sanıyordum
tecrübelerime güveniyordum
kendi karanlığımın ortasında
tek ölmeyi istiyordum

bugün tek değilim
oluşturduğum ben değillim
sahip olduğum herşeyi
kendisi yaratan kişi değilim

öyle güzel yerleştin ki kalbime
soru sormak ne haddime
hala yanlız öleceğimi biiyorum
ama yanında ölmek istiyorum

hiç görmemiştim dünyanın bu yüzünü
hiç duymamıştım bu çözümü
bana sorulmasada
kabul ediyorum bu dönüşümü

artık hayatım benim değil
gözlerim istediğim yere bakmıyor
ellerim sabırla bekliyor
sadece zaman geçmek bilmiyor

bugün mutlu bugün huzurluyum
tek öleceğimi bilsemde
yaşamımı seninle geçirmek istiyorum.....

Bir mezar ağacının gölgesindeydim öldüğümde
Demeter’in bahçesini ararken
Ben, bir tutam ışıkla elinden kaçan
Çoban Yıldızı’nı koparmış gibi geceye kafa tutarken
Duvardaki gölgem tarafından vuruldum
Ben hep kötü bir nişancıydım
Dev aynasındaki en cüce adamdım
Ben beyazı ele verdim bütün siyahlığımla
Tek başıma sırtlandım bütün lanetin çocukluğumla
Cinayeti gördüğüm için tek kâtil bendim
Öldürün beni! Ölümü ben keşfettim
Ben Kâbil’im, bu lânetin başlangıcı
Gördüğünüz felâketler onun bana öfkesi
Yok edin beni bildiklerimi söylemeyeyim
Ben bir cinayetin şahidiyim
Kanıyla yüzünüze maske yaptığınız ceset
Beynimin damarlarında dolaşırken
Siz sevimli iyi adamlar yok edin beni
Eli kana bulanmayan tek kâtilim ben

Kana bulanmış zihnim kirli kalsın siz temizleyecekseniz
Onurlu ve kirli yaşamakta ustalaştım ben
Siz hijyenik lağımlarda yüzerken
İşte ben o adamım düzeni bozan ve kutsala tüküren
Ben sebebiyim depremlerin ve kalp krizinin
Yok edin beni, kirli yaşamaya alışkınım ben
Dev aynasındaki en cüce adamım ben!

Ego bir buzdağıdır. Onu erit. Onu derin sevginin içinde erit, böylelikle o kaybolsun ve sen okyanusun parçası haline gel. OSHO