Fikret KIZILOK

Bu Hep Böyle Olmalı

Bu Hep Böyle Olmalı



Alıştır kendini biraz yalnızlığa...
Şöyle bir sağdan
Bir de soldan bak ara sıra
Yatağın senden uzun olsun
Düşlerin senden uzak
Ve
Her bir kelime
Dilinde bir tuzak
Bak
Yer gök yapayalnız
Lodos kendisinde
Poyraz yağmura gebe değil
Bu hep böyle...
Ne sudan nefes aldın
Ne havayı içebildin
Sevdin, sevdin
Belki sevdin ama
Alıştır kendini biraz
Yalnızlığa

Bu Kalp Seni Unutur mu

Bu Kalp Seni Unutur mu



Yıllar geçse de üstünden bu kalp seni unutur mu
Kader gibi istemeden bu kalp seni unutur mu
Bir hasretlik yüzün vardı
Içinde bir hüzün vardı söyleyecek sözüm vardı
Bu kalp seni unutur mu, bu kalp seni unutur mu
Kalbim seni unutur mu
Anlamı yok tüm sözlerin sensiz geçen gecelerin
Yaşanacak senelerin bu kalp seni unutur mu
Bambaşka bir halin vardı
Farketmeden beni sardı benliğimi benden aldı
Bu kalp seni unutur mu, bu kalp seni unutur mu
Kalbim seni unutur mu
Bana aşkı veren sendin sonra alıp giden sendin
Yollarımız ayrı derdin bu kalp seni unutur mu
Oysa düşlerim başkaydı
Birden bire yarım kaldı benliğimi benden aldı
Bu kalp seni unutur mu, bu kalp seni unutur mu
Kalbim seni unutur mu

Öyle

Sanma ki
Sana baktığımda
Aklımdan aşklar gelip geçiyor...
Sana bakınca
Kendimi soyut bir aynada
Seyrediyor gibiyim...
Nasıl ki karşılıklı iki ayna
Çoğalıp gider...
Öyle...
Sırtımda bir şüphe küfesi
Sürüyorum...
Tam ıssızlığımın kavşağına gelince
Sanma ki aklımdan
Aşklar geçiyor.
Kendimi kendimden sıyırıp
Sarılıp
Doyasıya öpmek istiyorum
Nasıl ki karşılıklı iki ayna
Çoğalıp gider
Öyle...

sevda çiçeği

Sessiz sedasız açardın gecelerde
Kimse bilemez göremez kuytularda
Sonsuz ve dipsiz sevdalarda duygularda
Sakin kimsesiz ve sahipsiz uykularımda

Şimdi artık seni koklar yalnızlığım
Seni arar seni sorar sevda çiçeğim

bir harmanım bu akşam

Sorum yok soranım yok
Yolum yok yordamım yok
Bir çıkmaz sevdadayım
Çekip vuranım yok

Günüm yok güneşim yok
Uykum yok düşlerim yok
Kın olmuş susuyorum
Bir tek sırdaşım yok

Çektiğim acıların demindeyim bu akşam
Pişman desem değilim
Bir harmanım bu akşam

Her gecenin sabahı
Her kışın bir baharı
Her şeyin bir zamanı
Benim dermanım yok

İnsanın inanç perdesi ne kadar kalınsa
akıl güneşi o kadar geç doğarmış..
.
.

.
.

GECENİN TAM ÜÇÜNDE

Düz değil düzen değil az değil ezen değil
Boz değil bozan değil
Bir gül biter içimde içimde içimde
Tam bildiğim biçimde biçimde biçimde
Oy gecenin tam üçünde gecenin tam üçünde
Sevda gibi kanımda can verirken elimde
Pençe gibi düşümde uy değil uyku değil
Uy değil uyku değil
Bir gül biter içimde
Gecenin tam üçünde
Can değil canan değil er değil eren değil
Geç değil erken değil
Bir gül biter içimde içimde içimde
Tam bildiğim biçimde
Oy gecenin tam üçünde gecenin tam üçünde



Fikret KIZILOK

Benliğim seve seve yitirdiğim yerdeyim. Kızılok ,bunu kaç defa yaptı. Bir tv programında nasılsınız diye sormuştu ona spiker kadın."Ben öldüm "demişti."yıllar önce ölmüştüm,bir kaç gün önce bir daha".Kadının ellerinin boşa düştüğünü gördüm.. Mikrofon sağ elinde yere yakın , kolları boşa düşmüş ,duvara yapışık.
Birkaç gün sonrada yolculuğa çıktı Kızılok. Okluğu gereği. Yunus Emre hakkında söylenen bir şiir vardır." Duyduk ki Yunus için öldü dediler. İnsan olan ölmez. Ölen hayvandır."
Aşık Veysel yolculuğa çıktığında,cenazesine katılan da , gittiğini öğrendiğinde sazını kıran ve bir daha hiç bağlama çalmayan da Kızılok'tu.