Zİya Osman Saba

BEN DE

Ne çok anlatacaklarımız var
Birbirimize nişanlılar!
Ben de bir zamanlar sizin kadar mesuttum
Ben de şu parkın sıralarında oturdum
Ümit ettim, hayal kurdum...
Şahit bütün ömrüme bu şehir, bütün yurdum.
Ben de o mektepte okurdum
Küçük mektepli!
Bugün gibi hatıramda
İlk gün, ilk ders, ilk hece.
Şiirler yazmak için öğrendiğim güzel Türkçe.
Yeni kitaplarım, siyah göğüslüğüm
Sevinçle dolup taşardı gönlüm.
Beri yanda günler akar giderdi
Benim de bir anne üstüme titrer
Bir baba benimle iftihar ederdi.


***


NEFES ALMAK

Nefes almak, içten içe, derin derin
Taze, ılık, serin
Duymak havayı bağrında

Nefes almak, her sabah uyanık
Ağaran güne penceren açık
Bir ağaç gölgesinde, bir su kenarında

Üstünde gökyüzü, ufuklara karşı
Senin her yer: Caddeler, meydan, çarşı
Kardeşim, nefes alıyorsun ya

Koklar gibi maviliği, rüzgarı öper gibi
Ananın sütünü emer gibi
Kana kana, doya doya

Nefes almak, kolunda bir sevgili
Kırlarda, bütün bir pazar tatili
Bahar, yaz, kış

Nefes almak, akşam, iş bitince
Çoluk çocuğunla artık bütün gece
Nefesin nefeslere karışmış

Yatakta rahat, unutmuş, uykulu
Yanında karına uzatıp bir kolu
Nefes almak

O dolup boşalan göğse
Uyumak, sevmek nefes nefese
Kalkıp adım atmak, tutup ıslık çalmak

Sürahide, ışıl ışıl, içilecek su
Deniz kokusu, toprak kokusu, çiçek kokusu
Yüzüme vuran ışık, kulağıma gelen ses

Ah, bütün sevdiklerim, her şey, herkes
Anlıyorum, birbirinden mukaddes
Alıp verdiğim her nefes


***


BİLEMİYORUM

Bilemiyorum yıllardır neredeyim
Her gün yediğim ekmek, susayıp içtiğim su
Kolundan tutup gitmek istediğim kadın
Yaşamak kaygısı, gök hasreti, ölüm korkusu
Ve Rabbim senin adın!
Yıllar var ki içindeyim hayatın.
Anıyorum gençliğimi, özlüyorum çocukluğumu
Fakat bilemiyorum yarını.

Bilemiyorum Rabbim, maksadını, kararını
Hepimiz işte dünyadayız
Yataktakı hastamız, topraktaki ölümüz
Neyiz, ne olacağız
Birşey bilmiyorum... Nefes almaktayım yalnız
Rabbim! beni yaratmışsın
İnsan seklinde görünüyorum
Terlerim yazın, üşürüm kışın
Düşünüyorum, düşünüyorum...


***


ÇOCUKLUĞUM

Çocukluğum, çocukluğum
Uzakta kalan bahçeler
O sabahlar, o geceler
Gelmez günler çocukluğum.

Çocukluğum, çocukluğum
Gözümde tüten memleket
Artık bana sonsuz hasret
Sonsuz keder çocukluğum.

Çocukluğum, çocukluğum
Habersiz ölen kardeşim
Mezarı bilinmez eşim
Her bir şeyim çocukluğum.

Çocukluğum, çocukluğum
Bir çekmecede unutulmuş
Senelerle rengi solmuş
Bir tek resim çocukluğum...


***


BİR SOKAKTA GİDERKEN

Taşında otlar biten şu sokakta yürümek
Bir bahçe duvarının kokulu gölgesinden
Uzakta, mektepteyken okuduğumuz şarkı
Su içmek o tasasız günlerin çeşmesinden.

Kalbe aşina bütün rastladıklarım
Herşey eskisi gibi, herkes bahtiyar, iyi!
Bana büyük babamı hatırlatan ihtiyar
Çocukluk arkadaşım sarı benekli kedi

Bütün günahlarımı affetmiş sanki tanrım
Duyuyorum kalbimde tadılmamış sevgiyi
Ah, sade koşmak, koşmak istiyorum içimden
Aradığım diyara bu yol çıkacak gibi


***


BU RÜZGAR

Bu rüzgar her vakit böyle esmeyecek.
Gökte bulut, suda yelken, dalda çiçek.
Bir gün, bir gün var ki, günden güne gerçek,
Çatır çatır servi, çıtır çıtır böcek.
- Çek ciğerlerine, bir nefes daha çek,
Bu rüzgar her vakit böyle esmeyecek.


***


GÜZ

Çiçeğin rengi soldu, bitti şarkısı kuşun
Yol tenha, dal mecalsiz, su durgun
Tabut yapılan tahta, ev ev taşınan odun
Bahar, ümit yerine, ey kış, içimde korkun!

Allahım! kararmasa şu göğün
Dal senin, ağaç senin, döktüğün
Yapraklarla, mevsimlerle, gün gün
Geçip gidişi ömrün...


***


HER AKŞAMKİ YOLUMDA

Her akşamki yoluma koyulmuş gidiyorum.
Her akşamdan vücudum bu akşam daha yorgun
Öyle istiyorum ki bu akşam biraz sükûn
Bir cami eşiğine yatıversem diyorum

- Rabbim, şuracıkta sen bari gözlerimi yum
Sen, bana en son kalan, ben senin en son kulun
Bu akşam, artık seni anmayan İstanbul'un
Bomboş bir camiinde uyumak istiyorum

Sonsuz sessizliğini dinlemek istiyorum
Bilirim ki taşlığın bir döşek kadar ılık
Sana az daha yakın yaşamak için artık
Rabbim, ben yalnız zeytin ve ekmek istiyorum


***


İMKANSIZ TESADÜFLER

Cahit Sıtkı Tarancı'ya

Şimdi çıkıverecek karşıma arkadaşım,
Mektebe gitmek için geçtiğimiz şu yoldan.

Babam tok sesiyle birden çağıracak: "Ziya!"
Kalbimde eski sevinç, dallarda eski bahar.

Gözlerimi kapatıp: "Bil?" diyecek birisi.
Bir mahşer ortasında şaşırıp kalacağım.

Ve girecek koluma bir melek gibi karım.
Saracak etrafımı doğmamış çocuklarım...


***


NE OLDU

Odamız kararırken indirdiğin perdeler
- Çarşının gittikçe artan gürültüsü -
Gelip kenarına oturduğun minder
Genç kızken işlediğin masa örtüsü
Yeşil abajurlu lambamız
Küçük sobamız
Anlatsanız
Ne oldu o geceler, eski akşamlarımız?
Beyaz elbiseler giydiğin zamanlar
Niçin yazmadık bir yere satır satır
Duvarlar! ne oldu konuştuklarımız?
Yüzünün pembeliği, saçlarının örgüsü.
Ben diyeyim: Kış şarkısı, sen de: Yaz türküsü.
Ne ettik ömrümüzü...


***


NİŞANLILIK

Hangi birini anayım
Buluştuğumuz kumluk, uzak iskele.
Her yerde bir başkalık.
İlk defa gelişimiz el ele.

Sonra bir gün, kalabalık Beyoğlu
Girdiğimiz dükkanlar, güler yüzlü satıcı.
İkimizi yanyana oturtup
Resmimizi çeken fotoğrafçı.

Rüzgar dinmiş, ağaçlar dinler gibi.
Gün batarken o sakin sonbaharda;
Akşamları dolaşmamız
Kolkola Mühürdar'da.

Bir adam sokak fenerlerini yakar
İncecik vücudun vücuduma dayanırdı.
Her yolcu halden anlar
Bizi uzaktan tanırdı.

Duyageldiği parmaklarımın, o yüzükler...
Birinde benim adım, öbüründe senin adın.
Altın ışıklarıyla sanki
Yepyeni, tertemiz bir hayatın.

Ne kadar ümitli, ne iyiydik!
Önümüze düşmüş bahtiyarlık
İyi komşularla dolu mahallelerde
Kiralık bir kat aradık.

Bir an gülümseyen talih, değişen kader
Ömrümde bir tek o sonbahar.
Ömrüm oldukça anacağım
Bir rüya görür gibi geçtiğimiz sokaklar.