________

elimle ensemde açılan izdüşüme dokunuyorum
bir halatın kopmuş bir parçası gibi
ruhum bedenimden kopmak için sabırsızlanıyor
tüm bu yükü sırtımdan atmamı soylüyo fısıldayan rüzgar
kalp kapakcıklarımı tekmeliyo şeytan
ruhumun özgür kalamayacağından duyduğu şüpheyi anlatıyo bana azizin çok uzaktaki gözleri
o an gözlerimi aşağıya dikiorum
bu binanın başladığı kaldırıma
birden tüm her şeyi bi yana bırakıp aşağıya atlıyorum
sırtüstü çarpıyorum yağmurun çatlaklarını öptüğü kaldırıma
kafatasımdan akıyo beynimle birlikte düşlerim
rüyalarım artık özgür kalın
ruhumun bedenimdne çıktığını hissediyorum
etrafımda kimse yok
kimse ölümümü bile seyretmiyo
sırt üstü yatıyor cansız bedenim
gözlerimn içine dolan kanım
yağmurla karışıp yanaklarıma akıyor
ruhumun yükseldiğini görüyorum
arkasına dönüp bakmıyor bile
anlaşmalı evliliğini bitirdiği eşi bedenime
bir suçlu gibi arkasını dönmeden kaçıp gidiyor mahkum..

tırmandım, tırmandım, düşledim, düşündüm; ama her şey sıkıYoRDu beni. Ağır işkenceden yorgun düşmüş ve daha beter bir düşle uykusundan uyandırılmış bir hasta gibiydim..

çok hoş bence. tabi yazan için sıkıntılı orası ayrı