Dağlar İle Dertleşme
Dağlar İle Dertleşme
Varıp ta dağlara döktüm derdimi
Dağlarım insandan bunaldık dedi
Gösterdim toprağı güldü acıyla
Özü çamur imiş yanıldık dedi
Toprak çiçeklerin rengiydi hani.
Gökyüzü mavi çalardı mani
Çocuk Bahçesine sevdaydık yani
Hani sevda idik dönüldük dedi
Her daim kahrını çektik insanın
Helal’e saydılar damarda kanım
Gayrı hiç tozpembe ağarma tan’ım
Özü bozuklara yenildik dedi
Ne âşıklar gördün gönül çattılar
Durup düşünmeden kibrit çaktılar
Her seferde yüz bin yürek yaktılar
Bizde onlar ile yanandık dedi
Toprağa kökümü derin salarken
Fidanlar kuytuda yanıp sönerken
Cahililer elimde ateş dönerken
İnsanı dost bilip ölendik dedi
Kaç bahar yatırdım ayaklarıma
Kızıl akıyor bak koyaklarıma
Bazen gölge olduk hamaklarına
Oysaki insana canandık dedi,
Köklerim kestiniz acı verdiniz
yalıda köşklerde sefa sürdünüz
İdam sehpaları gibi gördünüz
Sizin yüzünüzden can aldık dedi
Şimdi uzaklara savrulur külüm
Tam kürekten kırık yıkılmış dalım
İnsanın elinden yamandır halım
Her zaman baltayla sınandık dedi
Eğildi de bana dağlar sessizce
Dedi ki Vurguni böyle arsızca
Pek hayra yorulmaz gidiş yersizce
Küllerin seyrine yöneldik dedi.
Abdullah Oral
Evrenin yasalarındandır,/ hiç bir şey dibe vurmadan yeni başlangıçlara yönelemez,/ bu doğanın diyalektiğine tersinden bakmak, ve kendimizi aldatmak olur.
Elbette yeni başlangıçlar olacak, ama, önce tüm dünyada, emek dibe vuracak, ve yeni başlangıçlara yönelecektir arayışlar, ki- o gün geldiğinde hiç kimse kendini bundan kurtaramayacaktır …….
A Oral
|
Normal
