Ölüm korkusu

bir ara bende ölü üzerine bir şeyler yazmayı düşünmüştüm. bu boyutunda olmasa da.
bazen of dediğim anlar oldu hem de baya bi of dediğim anlar sanırım depresyonun uç noktasında oluyorum o anlarda.öyle anlarda insan kendini toparlamazsa yıkıcı süreç daha da uzun sürüyor ve etkisini silmek de. sanırım bu düşünceden hareketle yüne öyle bir of dediğim an da aklıma "iyi taam madem o kadar ofluyon at kendini aşağıya öl kurtul düşüncesi geldi. geldi gelmesine de arkabinde hiç ara vermeden olmazzzz saçmalama düşüncesi de geldi. can tatlı diyeceksiniz. benim canuım tatlı değildir kıymetlidir. aslında kendimi atsam aşağıya öleceğim ne garanti bide özürlü olacam ben de bu şans varken diye düşündüğümü hatırlarım. sonra (sanırım hayatta kalma güdüsünden geliyor kaynağı belki ama ) ya ölürsem ne olur diye düşündüm. ve yapmaktan, görmekten, yaşamaktan , hissetmekten hoşlandığım irçok şey olduğunu ve bunları bir daha yapamayacağımı ve bunlara doymadığım aklıma geldi. bir daha da bu şekilde ölümü düşünmedim. ölümler gördüğümde dersimi almaya başladım. ölüm ölümlülük kelimeleri bana gaz veriyor sadece.
Ölüm insanoğlunun en çok korktuğu, uzak durmak istediği gördüğü halde görmezlikten geldiği, anlamayı reddetiği ve her şeyden öte kabul etmediği olgu. Çelişkili bünyesi var ölümün, insanoğlunun kendi kendine dert edindiği dert edinirken kaçmaya çalışırken ömrünü tükettiği nasıl bir kaos bu.
ölümün anlamı var benim için. o yüzden sanırım ölüm korkum yok. bir de Dune kitabında rahibe denen (bildiğimiz anlamda rahibe değiller) kişlerin bir duası vardı korku üzerine : korku akıl katilidir, korkmayacağım,, ve korku üzerimden geçip gidecek şeklinde. akıl katilidir diyor ya işte bu beni çok rahatsız etti.ondan da inat ettim belki.(zaten iki gıdım aklım var onuda korku yerse vay halime olayı)
sanıyorum korkunun temeline bakmak gerekiyor neden sorusunun cevabını bulmak ve o nedeni yok etmek , bazen yok etmek mümkün olmuyor o zaman da olduğu gibi kabul etmekle olayı çözmeden de olsa kapatmış oluyorsun. sürekli uğraşmak aklın ön kısmına getirmek bazı durumlarda olumsuz sonuçlar doğuruyor. kaş yaparken göz çıkarmak gibi.
bir de şöyle bir durum var. gelecekte olacak bir şey için neden bugünden endişelenelim, alabiliyorsak alalım önlemi yeter. ölümde de alınabilecek önlem, benim açımdan, kaybedeceklerimin değerini bilmek daha da çok hissetmek. a bu arada sonuçta tam olarak istediğim gibi yaşasm da ölüüğümde ya da ölüm anında bu nokta birşey değiştirmeyecek. ama geçmişteki anlamları yeteecek. yine uzattım lafı, gideyim ben. yaşayan ölüler ne düşnüyor acaba ölüm konusunda ?

Ölmekten korkmamak mümkün değil.Kim ister ki hayattan vazgeçmeyi.Cemal Süreya'nın dediği gibi "her ölüm erken ölümdür".
Felsefe tarihinde pek çok filozof ölümü konu edinmiş.Hepsinin bakışı farklı.Ben kendi adıma düşünmemeyi seçtim.Hiç ölmeyecekmişim gibi yapıyorum.Benim derdim varoluşumu tamamlamak.Daha doğrusu en iyi nasıl var olabileceğimi keşfetmek.Yaşamak eğer düşünmek ve duyumsamaksa, hissetmekse,düşe kalka da olsa (zaman zaman depresyon atakları yaşasamda) en iyi şekilde hissetmeye yaşamaya çalışıyorum.
Nasılsa bir gün öleceğim,şimdiden bunun için endişelenerek yaşamı kaçırmak istemiyorum.
Benim önerim: YAŞAYIN.

camus gibi intihar saplantısı olan bir adam değilim ama ölümün büyüleyici cazibesini görmezden gelemiyorum. daha bir kaç dakika öncesinde yürüyüp, şarkılar söylerken bir anda hiç oluyorsunuz. bu kadar hızlı bir değişim ancak ölümle gelebilir. otobüs kuyrukları yoktur artık ve insanlar bir koltuğa oturabilmek adına birbirlerini ezmezler, artık o kadar küçülemezler gözünüzde ya da bitirmek zorunda kaldığınız bir okulunuz olmaz, sabah size emredilen saatte işe gitmek zorunda kalmazsınız, kimse sizden bir şey isteyemez, sizin kimseye ihtiyacınız olmaz, hic olmadığınız kadar hür olursunuz, özgürlüğü doya doya yaşarsınız çünkü yaşayacak bir hayatınız yoktur. ölümden korkmuyorum ve bir an önce tanışmak için sabırsızlanıyorum lakin bunu ben yapacak değilim, ölümü beklemek işte ölümün büyüleyici cazibesi...

ölümden korkarak yaşanmaz ki "ay bunu yapsam ölürmüyüm ya da sunu.." yasamanın bir anlamı olmaz o zaman herseyi göze alıp huura dalıcaksın mevzuya hayatın tadı böle cıkar bn öle yapıyorum..

Sundum ellerinize kalbimin tüm çiçeklerini, gitmek yerine.
Güneş gibi doğdu yüzüme geceleri ay, buz gibi ellerimle.
Gördüm, kördüğüm olduğumu
sonu gelmez masalları puslu şehrinde.
İçtim kana kana sularını zehirli nehirlerin gözümü kırpmadım bile.
Acıyor, duyuyor musun?
Kanıyor, içimde bir şey...

yaşamak kadar gerçektir ölüm...ve her kim nasıl yaşadıysa öyle ölümü tadacaktır...onunda tadı var unutmayın...

insanların bir cisimden bir varlıktan bir olaydan ya da herhangi bir şeyden korkmasının asıl sebebi o olay esnasında veya olaydan sonra vukubulacak olanlardır...yani kişinin başına gelecek olanlardır...
cisim olarak köpekten değil,köpek saldırdıktan sonra size zarar vermesinden korkarsınız...(tehlikeli bir köpeğin bulunduğu ortamda değilseniz korkmazsınız)
uçağın kendisinden değil bindikten sonra düşmesinden korkarsınız...(eğer uçakta değilseniz korkmazsınız)
ölümde böyle bir korkudur bence...
insanlar ölümün kendisinden korkmazlar...
öldükten sonra çok fazla bilinmeyenli denklem vardır kimi insanlar için...ve insanoğlu bilinmeyen görünmeyen keşfedilmemiş gücü-kuvveti hesaplanamayan her şeyden korkar...
ölüm korkusunun temelinde de "öldükten sonra ne olacağım" korkusu yatmaktadır...
yani ölümden değil ölümden sonrası için bir korku vardır aslında...

Aşkı şehirler oluşturur,şehirler yaşatır diyorum sana,
Gün gelir aşklarıyla anılır şehirler; anılırsa,
Niyetim sevdalı sözler etmekte olmasa,
Ne için yazıyorsam sana adıyorum FATSA...

imza dediğin nedir ki?...solumayı bilmiyosak yaşamı,iz bırakmaya değermi?....Кызыл Багэр

ölüm bizi ilgilendirmez... varolduğumuz müddetçe, ölüm yok... ölüm geldiğindeyse biz yokuz..