Bu da benim düşüncem!

Tanrı olsaydı eğer küçük bir çocuğun ağlamasına asla göz yummazdı, onun yakarışlarına her gece ağlayışına kayıtsız kalamazdı; her şey insanın elindedir yukarıdan sadece bizi izleyen bir varlığın gücüne inanmak onu sorgulamak sadece cehaletin bir ürünüdür. Başına gelen talihsizlikler ne kaderdir ne de şans bunların hepsinde etken sensin doğrudan ya da dolaylı..

Ne istediğine iyi karar vermelisin. İnsanların her istediği olmaz zaten.

Neden sorusunu sordunmu kendine hiç ?


Herkese oluyor buda normal.

Bu güzel işte en önemli sorulardan biri "Neden?" Ama soruyu kendine mi sormalıydın acaba ?

Beklentilerini olmayan birşeyden beklediğin için kızmaya pek hakkın yok sanırım.

Şöyle böylşe düşünüyosun diye sen busun bu kategoriye ayitsin denmesini beklemen de saçma geliyor bana. Soruları kendine sormalısın.

Sence ?

Başına gelen talihsizlikler ne kaderdir ne de şans bunların hepsinde etken sensin doğrudan ya da dolaylı..
Arkadaş bi şekilde Marksist veya ateist gibi davranmak istiyor fakat yuh bu kadar da olmaz diyorum.Babasının işten atılmasında da mı doğrudan veya dolaylı etken bu çocuk. Ben de Marksist'im fakat tesadüf denilen şeyi yada olasılık durumunu yadsımamak lazım. (biz bu olasılık durumuna bize göre pozitive veya negative olmasına göre şans ya da şanssızlık diyoruz. İnananlar hayır veya şer diyorlar...)
Arkadaşım şöyle söyliyim aynı şeyleri ben de yaşıyorum biraz diğer insanlara göre şanssız olabilirsin ama bence durumu eşitlemek senin elinde. Çelişkili zamanlarda allah hep vardır. Ya bize düşmandır yada dost. (Ben bi ara inanırdım daha sonra düşmanım oldu) Fakat en sonunda bunu düşünmenin bile çok saçma olduğunu anladım. Düşünsene olmayan bişeyle kendi kendine kavga ediyosun. Bu kime zarar verir? sana tabiki. Aslında dönüp baktığında kavgayı kendinle yapmış olduğunu anlayacaksın? Allah olduğunu düşünmek halüsinasyon görmek gibi bişey. Bi çeşit Şizofreni ))Bence sadece gelecek günleri merak et,gelecek günler için yaşa ve de gelecek günlerin üzerinden sonuçları senin lehine değiştirecek deneyler yap. Unutma "hayat hissedersen trajedi,düşünürsen komedidir"

Sonuç olarak iyi ya da kötü bir tanrı yok..belki de malesef..isteklerini değiştirmelisin

“Yumruğumda bir ordu hissediyorum - ya ölüm ya özgürlük!”
Friedrich Schiller

eee,bmw arabamız olunca Allaha daha çok inanalım,öyle mi?

multiplayer1 kardeşim: sen iyice dolmuşsun belli ki o en son olayda artık patlama noktasına gelmişsin.
Sana bir hikaye anlatayım.
Tanrı insan ruhlarını yaratınca insanların ne olacaklarını biliyordu fakat onları direk sonuca götürmedi(cennet/cehennem) Bunun yerine insanları dünyaya gönderdi onlaara seçim hakkı verdi ki sonuca itiraz etmesin diye. Bu yüzden sınav kağıdını gözden geçir yanlışlarını düzelt gelecek sorulara odaklan

Tanrı, umut edecek birşey ya da nefret edecek birşey kalmadığında başvurulan bir kavramdır. Böyle doğmuştur. Sen, tanrıyı böyle var etmişsin. Açıklanamayan her şeyin kaçış noktasıdır. Bir çeşit kısayoldur.
Sakın yanlış anlama, yadırgamıyor ve eleştirmiyorum. Çünkü bir ateistim, iki arada kalmış birisi de değilim ve uzun zamandır (12 yaşımdan beri) bu görüşteyim ama Aralık ayından beri yaşadığım bazı olaylardan ötürü "Tanrı keşke var olsaydı ve ben ona inansaydım" düşüncesine kapılmıştım ve kafamdan yeni atabildim. Senin durumuna benzemese de çıkış noktası aynı, bütün çareler tükenince bu hayali arkadaşı çağırıyoruz.
Aslında mesele "Tanrı'nın yokluğu" değil "İnanmanın gereksizliği"dir benim için. Tanrı büyük ihtimalle yok, olsa da fark etmez ki kanıtlanamaz. Benim için mesele bir tanrıya inanmanın ve ondan birşeyler beklemenin gereksizliğidir. Acı ama gerçek, tek başımızayız ve tanrı yok, varsa bile bizim için birşey yapmayacak.
Tanrı'ya kızman, bağırman, onu "o.ç" ilân etmen birşey değiştirmeyecek. Yok, yok ve hâlâ yok Nasıl ben inanmak isteyince birdenbire ortaya çıkmıyorsa senin söylediklerini de duymuyor.
Kendimce cevaplamaya çalıştım. Saygılar.

İsteğin bir kaç yeşil banknot ise bu isteğin ardındaki abartılmış tutkunu ve değersizliği görmelisin.Senin ve tutkularının ardında müthiş bir kaybetmişlik var ve ben bu yazıyı gördüğümde kısmen acıyorum.Senin ve tutkularının amacıda bu acıma duygusudur.Sen hep acımayı öğrendin ve artık kendini acındırmak istiyorsun.

Öğrendiğin her tanrıda sana bu acıma duygusunu buyuruyor.Bence sen hala tanrılarından arınamamışsın.Sana tavsiyem şudur : Bütün bu aşağılık duygusundan ve tanrılarından arınmalısın.Değerlerinin ardındaki hiçliği gör.