Kollektivist ideolojilerin yanlisligi

Butun kollektivist sistemler (bunlara soyalizm,komunizm, toplumsal anarsizm ile beraber her turlu milliyetci ve dinci ideoloji de dahildir) bireyin toplum icin kendini fedasi fikrinin etrafinda donmektedir ve bireyi gucsuzlestirip toplumun kolesi haline getirmektedir. buna karsi koymanin tek yolu, devleti minimize ederek devlet baskisindan kurtulmus kapitalizmdir, bu da liberteryen sistemdir. dunyada bu su an hicbir yerde uygulanmamaktadir. ilimli kapitalist, sosyal demokrat sistemler bununla karistirilmamalidir. varolan en liberal, en kapitalist sistem bile bunun uzagindadir. akila ve akli kullanarak guc ve varlik elde etmeye dayali asil rekabet bu uygulandigi zaman mumkun olacaktir.

insanin kendi eksikliklerine ve acizliklerine bahane(ki en unlusu de bu eksikliklerin ve acizliklerin artilar olarak gosterilmesidir) uretmekteki becerisi, bireysel basarisinin onundeki en buyuk engeldir.

Kollektivist ideolojiler, bireysel cikarlardan vazgecmis olmanin buyuklugu degildir -ki zaten bireysel cikarlardan vazgecmek buyukluk degil, zayiflik ve gucsuzluktur- Bu sozde "fedakarligin"(!) savunuculugunu yapan her dusunce ya da ideoloji de, gucsuzluk, acizlik ve aptallik icin kalkan/bahane olusturma egilimindedir.

Din oldugu kadar, duygular da afyondur ve bastirilmalidir. Duygusallik, yanlis karar vermedeki en onemli etkendir. Sadece akil da yeterli degildir, akil, duygusallikla ve kollektivist ideolojiler ile birlestigi zaman bunlara cok iyi bahaneler uretme konusunda calisir. Bu da bireyin icine dustugu felsefi cukuru daha da derinlestirmekten baska hicbir ise yaramaz. Bu yuzden duygular akil ile yanyana yuruyemez, akil diger herseyden soyutlanarak yanliz basina bireysel cikar icin calismalidir. Duygular mantikli karar vermeyi engeller. halbuki insan her durumda en karli cikacagi durumu analiz edip duygu ve vicdaninin kafasini karistirmasini engelleyerek yasarsa zaten bireysel basari ve mutluluk da boylece gelecektir. bunun disindaki her felsefi akim ve ideoloji, bunu beceremeyen aciz ve zayif insanlarin bahanelerine dayanak olmak icin ortaya cikmistir. Bunlarin farkinda olup kendini etkilemesine izin vermemek ana prensiptir.

Sonuc olarak, farkinda olsun ya da olmasin; insanin hayattaki yegane amaci varligin, yani sahip olmanin getirdigi mutluluktur.

Mutlulugun kaynagi konusunda gorecelilik diye bir sey yoktur, bu baska bir bahanedir... kendinden baskasina vererek mutlu oldugunu soyleyen insan ya yalancidir, ya da kollektivist ideolojiler beynini bulandirmistir... mankurtlasmistir... totaliter toplumun ideal etkisiz elemani haline gelmistir.

Mutluluk sahip olmaktir... sahip olmadan mutlu oldugunu soyleyen insan gercek mutluluk gormemistir, o hayati boyunca sadece az mutsuzluk ve cok mutsuzluk arasinda seyretmektedir...
.
.

Amerika pekçok kere bize göre çok daha milliyetçi ve muhafakar bir devlettir; peki kollektivist midir? Devleti ve her türden iktidarı redden anarşistler nasıl kollektivist olabilir? Bizim Tayyip-giller de pekala muhafazakar hatta İslamcı/Türkçü eğilimlerle malul olmasına karşın epey bir piyasacıdır; peki nerde kollektivizm? Devlet baskısı, liberterianlar, savaş ve ekonomi... Kusura bakma, ama bu görüşün piri AYN RAND bile sol/sosyalist/devletçi ekonomilere giydirirken ABD'deki ''savaş/işgal'' gerçeğine tek laf edemez Az daha dersimize çalışıp gelelim; zira, kafa ''minimal'' çalışsa da tespitler ''maksimum'' hatalı

Mey kasemi kırdın yere vurdun Tanrım
Zevkimden edip sanki ne buldun Tanrım
Gül renkli şarabım yere döktün tekmil
Zannım budur ki sen de sarhoş oldun Tanrım...

Hayyam...

Şurası hakkında da birkaç yorum yapmak gerekiyor... Mutluluk nasıl göreceli değildir? Mesela ben balık tutarken pekala huzurlu ve mutlu oluyorum; birbaşkası için son derece sıkıcı ve gereksiz olabilir. Ee sonuç?
Bunu söyleyen biri bir kere iskandinav ülkelerinde neden bir ton gencin intihar ettiğini falan izah etmek zorundadır. Savaşın yaşanmayıp asgari ihtiyaçlarının garanti altına alınmış bir ülkede pekçok kişi bana göre pekala mutlu olacaktır. Düne kadar insanlar Playstation 3 mü görmüş; ama bugün pekçok insan belki onsuz yapamaz, eğlenmeyi ona endekslemiş. Bu durumda mutluluk playstation 3 müdür diyeceğiz?

Bana göre mutluluğun kaynağı mutlu olmayı bilmek ve kendiyle barışık olmaktır. 2 trilyon para bulsam elbette daha da mutlu olma imkanım olacaktır; fakat, zenginliğe alıştıktan sonra hep ''daha da'' mutlu olacağımı kim garanti edebilir ki?

Mey kasemi kırdın yere vurdun Tanrım
Zevkimden edip sanki ne buldun Tanrım
Gül renkli şarabım yere döktün tekmil
Zannım budur ki sen de sarhoş oldun Tanrım...

Hayyam...

uzaktan bakildigi zaman dediklerin mantikli gorunuyor, ama insan dogasi nedeniyle uygulanabilirligi yok... iste kollektivist ideolojilerin bir yanlisi daha. insana oldugundan daha "iyi, yardimsever ve yetinmeyi bilen" bir rol bicmek... tabi bu gerceklerle bagdasmiyor. ama ne yazikki bazi utopikler bu gercekle yuzlestiklerinde, intihar ya da tecrit pikolojisine girdikleri icin(ki bu gucsuzlugun daniskasidir) gercekleri saptirip kendilerini bilincli bir yanilgi icine sokmayi daha kolay buluyorlar.

Sn. illyanarch "Kollektivist ideolojilerin yanlisligi" guzel bir paragraf ile basliyor, katiliyorum size.
Ancak, dediginde duygulari bastirmanin insan dogasi nedeniyle uygulanabilirligini nasil savunursun? Hangi duygulari nasil bastiracaksin ve insan kendi organizmasi icinde hierarkik bir tutum sergilerse nasil ozgurlukten feragat etmedigini soyleyebilir ki?
MANTIK, kendisi hierarkik bir yapida ortaya cikan doga ile bagdasmayan bir olgudur. Sahip olmanin getirdigi mutluluk yitirme olasiliginin getirdigi stress (mutsuzluk) ile beraber gelir. O yuzden sonuc olarak denince bir oxymoron'a saplanmis olunmuyor mu?

insanin hayattaki gercek mutlulugu varlolmanin getirdigi mutluluktur. Onun icin mutluluk disaridan degil icten gelir. Bazen disaridan gelen bir etki icteki mutlulugu ortaya cikarir. Icten gelen mutluluk icin extra birseye ihtiyac yoktur, sadece aradaki bariyerleri (mantik, duygusal saplanti, sartlanma vs. atlamak (onlara inanmamak) gerekir. Doganin parcasi olgularla savasmak, direnmek, bastirmak degil, ne olduklarini gorup anlamak gerekir. Anlayis gereksiz etkilerden korur bireyi.

Toplumun çoğunluğu birey olmayı, yeryüzündeki her canlı gibi sadece kendisi için yaşamayı anormal bir olguymuş gibi görecek kadar yapaylaşmış, zavallılaşmış, sığlaşmış olduğu için her yerde yukarıda saydığın lağım-ideolojilerinin propagandasını yapanların borusu ötüyor.. "Yoldaşa, ülküdaşa can feda", "Çocuğum, eşim, davam, yoldaşım için yaşarım", "Önce vatan millet, sonra ana ve yar".. Bunların birbirinden hiç bir farkı yok...Ezilmişlik psikolojisi sosyalist köleci zihniyeti, megalomanyak bilinç ırkçı-faşist köleci zihniyeti savunur. Hayatı boyunca sürekli ezilen ya da ezildiği psikolojisine sahip bir insan, içten içe özlemini çektiği hayatı yaşayan herkesten nefret edip onlara hasımlık yaparken, ve bunu da çeşitli ideolojik kalıplarla dillendirirken(eşitlik, vs.) esasında kendisi her şeye sahip olmak ister. Bir işçinin derdi koşullarının iyileştirilmesi değil işçi olmasıdır. Nefret ettiği ideoloji veya patronu değil, elindeki kazması, sırtındaki odunu, alnındaki teridir, mesleğidir. Sen onu ne yaparsan yap, istersen farklı bir galaksideki uzaylı kolonisinden ultra-gelişmiş bir ideoloji transfer et, mutlu edemezsin. Çoğu kişi de olamaz zaten, çünkü doğasına aykırı.

O halde köleliği devam ettiren ideolojileri sözümona "reformla, devrimle," farklı bir tınıdan devam ettirmek mi, yoksa sistemi, düzeni tamamen ortadan kaldırıp bireyi gerçekten özgürleştirmek mi daha iyi?

Hiç bir ideoloji bundan başkasını savunmaz, savunamaz:

E tamam işte sorun ne?
Tam da sizlerin (bireycilerin) istediğiniz insan tipi değil mi? Ne ağlaşıyorsunuz? Adam kendisi için bir şeyler istiyormuş esasında.

Mutluluk bir duygu değil midir? Mutluluk peşinde koşmak da bir duygsallık değil midir?

Bu noktada bir süredir merak ettiğim bir şeyi sormak istedim size;

Toplumsal yaşamı insan için verili sayarsak eğer (yani toplumun meşruiyeti üzerine değil, daha pozitif boyutta bir fikir alışverişi arayışındayım.) ;
İnsanın akrabası maymun türlerinde, bu türlerin kendi içlerinde dahi, maymunlar için genellikle coğrafi farklara bağlı olarak çok farklı toplumsallık biçimleri görüyoruz.
İnsanın toplumsallığı, bilinç düzeyi sayesinde, doğrudan insanların üzerinde değişiklik yapabilmelerine imkan tanıyor.

Dolayısıyla; örneğin bugüne kadarki insanlığın birikimini bu tür öznenin, yani bireyin müdahalelerinden bağımsız sayamayacağımız için, bu birikimi kökünden reddetmedikçe; mevcut yapı üzerinde çeşitli yöntemler, araçlarla oynamalar yaparak, farklı sonuçlar elde etmenin yanlışlığını nasıl temellendirebiliriz?
Yani zaten liberal bir düzende oluşmamış, yayılmamış dinlerin; icatların bilmemnelerin tam şu anda özgür bir biçimde varlıklarını ortaya koymalarının en doğal hakları olduğunu nasıl söyleyebiliriz?
Liberalizme daha yakın olmakla birlikte, bu konudaki temellendirmeler beni tatmin etmediği için yeniden griye doğru yönelmiş durumdayım, biraz beyin fırtınası nasıl olur?

aslında sana cevap vermek bile gereksiz bi kapitalistsin ve mutlu insanın tanımını yaparken sorgulamayan kendi çıkarlarını gözeten yani tamda bi kapitalistin istediği insanları yüceltmişsin evet çok iyi bir kapitalistsin ve ideolojini iyi açıklamışsın... unuttuğun bişey var sömürü misyonunu gidip daha iyi sitelerde yayabilirsin...

Mutluluk çelişkisini iyi yakalamışsın ama yukarıda zaten belirtildi o, diye biten paragrafa bir bak istersen...

Şimdi gelelim kafanın almadığından (ya da zıtlık olsun diye çıban gibi dokunmak için) yaptığın yoruma:
dyavol için günün sorusu: acaba "tarif" ile "ağlaşma" arasındaki farkı nasıl anlayacaksın?

Bireyciler her bireyin biricik olup monolitik toplumlara uymadan kendi potensiyelleri ile kendi gerçekleri doğrultusunda yaşayabileceklerini düşünüyorlarsa nasıl "istedikleri insan tipi" olabilir?
Eğer birisi "komunistler, romantik hayalperestlerdir" derse "ağlaşma" mı oluyor, 'yorum' ya da 'tarif' mi?
Ama anlıyorum, diyen birisinin kollektivist ideolojilere laf söyletmemek için koşup laf bulup-buluşturması normaldir, beklenir.

Bu arada 'hayal'in en güzeli en beteridir. Kimse boktan olduğunu bildiği hayaller için hayatını heba etmez, başkalarına belâ olmaz. Sonunda 'hayal', hayaldir. Gerçeklerle doğrudan ilgilenip bir hayal ekseninde yaklaşmadan anlamayı dene bir yoldaş, belki "tarif" ile "ağlaşma" arasındaki farkı anlarsın....