Düşünün Lan. Korkmayın, kafanız acımaz.

kafa acımaz mı...emin misin...her hücre inler düşünmeye başladığında...düşünce-düşünme acıtıcı-sancılı bir şeydir...yine de düşünmeyi öğrenmeli...en azından uğraşmalı...

hasankeyf'e elini uzat,ılısu'da boğulmadan...

http://hasankeyf.dogadernegi.org/

http://www.dogadernegi.org/bankalari-durdur.aspx

Yok abi yok senin dediğin gibi düşünmez bu millet. Bu millet ''düşünürsek çarpılırız'' diye düşünür.

Ne Mutlu Milletsizim Diyene!!!!!!!

düşünüyorum, öyleyse yarın gelecek, geçmişten alınan destekle şu an ne yapıyorum ben?

"Çevremizdeki acıları bizim de çekmemiz gerekmektedir. Hepimizin ortak bir vücudu yoktur, ama ortak bir büyümesi vardır: bu ise, şu ya da bu biçimde acılar içinden çekip götürür bizi. Nasıl ki çocuk belli bir gelişim sonucu yaşamın tüm evrelerinden geçer(her evrede, istek ve korku bakımından bir önceki için erişilmez görünür aslında), yaşlanır ve sonunda ölürse, biz de bunun gibi(insanlıkla aramızdaki bağ, kendimizle aramızdaki bağdan güçsüz değildir) yaşadığımız dünyanın tüm acılarından geçerek gelişiriz. Bu konuda adalete yer yoktur, acılardan ürkmeye ya da acıları üstünlük diye yorumlamaya yer yoktur."
Franz KAFKA

Düşündükçe boktan çıkamamış düşünürlerimiz,
Hiç düşünememiş zaten ailemiz,
kafalarına kafalarına vurulan "ekmek aslanın ağzında" lafları yüzünden.

Düşüneni zaten bokta gezdirmişler, yetmemiş falaka, elektrik, tecavüz
Oda yetmemiş öldürmüşler.
Ellerinde olsa düşündükleri için kanlarını içicek
Hayvanlarla doluymuş dört bir yanları.

Şimdi düşünüyorumda, bu olanları görmezden gelip
Ne .ikime düşünücez, yada neyi...
Olanlarımı? Olacaklarımı?

Düşünüyorum öyleyse rahat bırakın!

Düşünmek aslında kafamızı acıtmasa da acı verir bize. Cehennemden gelmiştir sanki içimize. Bir kere başladı mı durmaz artık. Öğrenmek isteriz herşeyi, nedenini. Nasıl başladı bütün bunlar? Nasıl bitecek? Ben ne yapabilirim? Nasıl değiştirebilirim? Katkım ne olabilir? Merak büyülemiştir bizi. Ve anladıkça, öğrendikçe, düşündükçe Dünyadaki adaletsizliği, sömürüyü. Acı çekeriz. Ama artık çok geçtir düşünmeden edemeyiz. Açlıktan kemikleri sayılan afrikalı çocukların üstünde dolaşan sineğin piçliğini düşünürüz; diğer yanda ayaklarını uzatmış jakuzisinde viskisiyle keyif çatan ve kıçından çıkan osurukla baloncuk yapan ukala, değersiz, aşşağılık insanların boşa tükettiği suyu hunharca kulanmalarından o çocukların can çekiştiğini ve öldüğünü. Cehennemde yaşadığımızı düşünürüz. Cennete nasıl çevirebileceğimizin yollarını ararız. Ya da aslında cennetin ve cehennemin olmadığını. Düşünmediğimizde tanrıyı kabul ederiz önce ve onun yoktan var olduğunu; sonra düşünürüz ve yoktan var olmadan önce nerde olduğunu? Merak ederiz. Bulamayız. Ya da nietzsce nin dediği gibi ''Tanrı öldü'' deriz. Bu kadar adaletsiz, dengesiz, değersiz bir oluşumu reddederiz. Düşünerek mutlu olamaya biliriz. Ama yollarını ararız, alternatiflerini. Bilinç kazanırız. Ve artık bizi yönetenlere (tanrı dahil) isyan çığlıklarımızı duyururuz. Sadece düşünerek.
Acıdan ve cehennemden korkanlar: ''Cahillik mutluluktur'' derler ve düşünmekten kaçınırlar, olmayan cennetlere gidip hurileri becerebileceklerini sanarlar ya da umarlar. İyilik yapmanın erdemli bir davranış olduğunu değilde tanrıyla yaptıkları pazarlığın sonucunda cennete gitme bileti olarak görür ve iyilik denemelerinde bulunurlar. Cehennemden korkarlar. Tanrı tehdit eder çünkü onları.
''-Yakarım alayınızı.'' Sinerler içlerine.
Bazılarımız da düşünce suçundan yatarlar hapishanelerde. Çünkü düşünmek suçtur cahillere göre. Uyandırmaktan korkarlar insanların içindeki tanrıyı ki azabı ötekinden daha büyük olur bundan çıkarları olan insanlara. Sindirilmeye çalışılır. Ama başladı artık durdurulamaz. ''Bedenler ölümlüdür, ölecektir.'' Düşüncelere bıçak geçmez. Ve düşünen hiç kimse düşünmekten vaz geçmez. Ölse de cehenneme gitse de...
DÜŞÜN DÜŞÜN YOKTUR İŞİN...

firari'ye selam...

Kime ait bu yazı?

“Acı çekme ve sabırlı bir bekleyişle, kurtuluşa ulaşma olanağının olduğu bir dünya”dır burası.