Neden "Sen Bilirsin" Diyemiyoruz...

illyanarch · #1 (**permalink**) 29-12-2009, 23:26

Kimse kafasında koyduğu ve toplum tarafından sanki birer norm'muş gibi öğretilen ve sorgulaması ayıplanan soyut kurallara yüzde yüz uymaz...

bu soyut kurallar nedir diye soracak olursak aslında "toplumumuzda böyle yapILIR, toplumumuzda böyle edİLİR" diye bahsedilen aşağı yukarı her şey... -ilir,-ılır eki getirilen her şeye, ayıplanmama kaygısıyla, beyni olmayan programlanmış bir robot gibi uyuyoruz... ve hala kendi irademizin elimizde olduğunu, seçimlerimizde özgür olduğumuzu sanıyoruz...

Doğumumuzdan itibaren bu dünyada en doğal hakkımız olan kendimiz için karar verme hakkımız ve özgür irademiz elimizden bizden hiçbir üstünlüğü olmayan insanlar tarafından alınıyor. Kendi hayatımızı, davranış biçimimizi seçme özgürlüğümüz hiç bir şekilde olmuyor... "elalem ne der", "böyle giyinsem bilmemkim abla ayıplarmı", "erkek arkadaşımı eve aldığımı üst komşu görür mü", "nikahsız yaşadığımızı ev sahibi bilirse atarmı", "patronum, benim alevi, hristiyan ya da musevi" olduğumu bilse ayrımcılık yaparmı" gibi korkular her gün hayatımızın içinde olan şeyler. ve bunlarla baş etmeye çalışmak bizi daha iyi insanlar olmaya çalışmaktan ve daha önemli şeylere yönelmekten alıkoyuyor. Belki de bunlar birer afyon... Belki de "en büyükler" böyle istiyor...

Aynı zamanda toplumda aşırı bir iki yüzlülük hakim... kendi gizlice yaptığını başkası aleni olarak yapınca taşlamak... günah keçisi aramak... kimin taşını kaldırsanız bir pislik çıkar. ama aleni olan taşlanır. yani toplum sana yapma demiyor, benimle yüz göz olma diyor... bu kadar anlamsız bir yapı içerisinde yaşıyoruz ve doğuştan böyle gördüğümüz için normal kabul edebiliyoruz. halbuki ne kadar hastalıklı ve refahı engelleyen bir durum...

Bu yüzden, önemli olan "sen bilirsin" diyebilmektir... Ahlak bireyseldir. Toplumsal değildir. Herkesin ahlak, namus anlayışı kendinedir. Bir ikinci kişiye empoze edilemez. Başkasını kendi doğrularımızla yaşamaya zorlayamayız. En yakın akrabamızı bile. Ama karşılıklı saygı çerçevesinde birbirimize anlayış gösterebiliriz.

Asıl büyüklük "ben böyleyim ama sen olmayabilirsin, ben kendimi bozmam ama sana da saygı duyarım" diyebilmektir...
Hoş görebilmektir büyüklük olan...
Kendinden olmayanı da kendinden olan kadar kabullenebilmektir...
Yaşatmamak değildir...
Sevebilmektir...

Ilhan

no faith · #2 (**permalink**) 30-12-2009, 16:24

çoğu zaman derim.. ama herkesi de sevgi yumağı şeklinde sevemem.. yapıma aykırı..
sen ne yapıyorsun peki illyanarchy, sürekli isyan (ki bu da güzel) ama çözümün yok mu sorunlara?

#3 (**permalink**) 30-12-2009, 22:16

No faith, ben çözümün her bireyin kendi iç dünyasında halledilebileceğini düşünüyorum. Gerçekçi olmak gerekirse bunun yöntemlerini tam olarak belirtmek için yeterince kalifiye olduğumu düşünmediğimden insanları yanlış yönlendirme riski almak istemiyorum. Bir fikrin varsa sen belirt tabi.

illyanarch · #4 (**permalink**) 30-12-2009, 22:17

No faith, ben çözümün her bireyin kendi iç dünyasında halledilebileceğini düşünüyorum. Gerçekçi olmak gerekirse bunun yöntemlerini tam olarak belirtmek için yeterince kalifiye olduğumu düşünmediğimden insanları yanlış yönlendirme riski almak istemiyorum. Bir fikrin varsa sen belirt tabi.

no faith · #5 (**permalink**) 31-12-2009, 11:44

genel-geçer bir doğru olduğunu düşünmüyorum zaten. sadece kendi elimden geleni yapmakla yetiniyorum. pasif yapıda bir kişiyim, dolayısıyla çabalarım de ben ve benim çevrem dahilinde oluyor. bir yerde senin söylediğin gibi aslında, kendi dünyamda. doğru-yanlış-eksik, neyse ne.
insanların birbirini rahat bırakmaları için telkinlerde bulunuyorum. etkileyebildiğim kişilere görüşlerimi bildiriyorum ve onların da söylediklerimi en azından düşünmelerini sağlıyorum (kiminde olumlu sonuç verebiliyor). özellikle takipçi kuzen, yeğen, öğrenci, komşu çocuğu vs. üzerinde denemelerim oluyor

bir kişi bir kişidir mantığıyla. büyüklere söyleyince "senin çocuğun olsun da görelim bakalım erkek arkadaşıyla aynı evde yaşamasına izin veriyor musun" nidaları duyuyorum. elbette veririm, teşvik de ederim cümlelerim onlara pek inandırıcı gelmiyor ama, farkındayım.
kendi hayatımda ne yapıyorum. kuralları "mümkün olduğunca" (çoğunlukla sözümün geçtiği yerlerde) rafa kaldırıp "ben böyleyim" diyorum. ha bir de, kuralların geçerli olduğu ortamlarda küçük direnişlerim oluyor, saç-baş vs. konusunda. dedim ya, ben pasif bir insanım. eylemlerim de pasif. ama bugüne kadar işe yaradığını çok gördüm. ayrıca savunduğum şeylerin de kendi tarzımda arkasında durdum. şimdilik elimden gelen bu. daha doğru olduğunu düşündüğüm bir yol olursa belki bundan sonra öyle yaparım.
saygılar..