İnsan neyle yaşar???

delibasozi · #21 (**permalink**) 22-09-2009, 23:05

Mösyö Naquet(*) şöyle der: "Kolektif varoluşun gerçek nedeni öğrenmek, bilmek ve keşfetmektir. Yemek, içmek, uyumak, dünyada yaşamak, bunlar ikincil öneme sahiptir. Böyle yaşarsak hayvandan farkımız kalmaz. Bilgi esas hedeftir. Eğer maddi açıdan rahat, fakat tarladaki koyun sürüsünden farksız bir toplumla, sefalet içinde yaşayan, fakat bazı ölümsüz gerçeklere ulaşmış bir toplum arasında seçim yapmak zorunda kalsaydım, tercihimi ikinciden yana kullanırdım."

Özgürlük Yolu - sf 170. Bertrand RUSSELL
(* Anarşi ve Kolektivizm s 114.)

O yüzden "insan neyle yaşar?" sorusuna cevap salt yaşamsal faaliyetler olamaz.

müşkülpesent · #22 (**permalink**) 24-09-2009, 13:05

Virüsün canlı ya da cansız oluş sorunsalını cevaplandırabilmek için önce canlılığın tanımını yapmak gerekiyor. Burada da ne ile yaşayabileceğimize karar verebilmek için önce yaşamın tanımı yapılmalı.. Nasıl canlılığın çeşitli tanımları yapılabiliyor ve bunlara göre de hem canlı hem de cansız yargısına varılabiliyorsa virüs hakkında, yaşam da ucu açık bir kavram olarak herkese farklı açılımlar sunuyor. Beklentiler ihtiyaçları belirler. Nefes alıyor olmak çoğu zaman yetmez. Biyolojik olarak yaklaştım huyum kurusun.. Demem o ki -kıbrıslı bir arkadaşımın deyimiyle- kafa kırma..

pandaVSkoaLa · #23 (**permalink**) 24-09-2009, 17:13

İnsan hayata başkaları tarafından getirildiği için yaşar. Yapısı gereği hayatı sever bütün hayatın içindeki kavramların hepsi yada bazıları için ve daha iyi olmak için yaşar. Kendisine hayata gelmeden önce sorulmadığı halde garip bir biçimde sankim sorulmuşda en istekli olarak gelmek istemiş gibisinden hayatı benimser ve hayata adeta tırnakları ile tutunur. Kendisine verilmiş olan nefes alıp verme olayını istem dışıda olsa zaten yaşar. Henüz yeni doğmuşken yani bir bebekken akıl ve mantıktan yoksunken bile kendisine verilmiş olan nefes alıp verme enerjisinin sayesinde yaşar. Zamanla büyüyüp gelişerek varlığının oluşumunu sorgulamaya başlar. Aslında hayattaki en önemli sorunsalı varlığının sırrına erişmekdir. Diğer bütün geri kalanlar bu varlık sorunsalının yanında yok denecek kadar sönük kalırlar. Ölüm realitesini tam olarak algıladıkdan sonra bütün meselesi aslında buna karşıdır. Kendi varlığının böyle çaresizce ortadan yok olmasını kesinlikle kabul edemez bütün mücadelesi bu realiteye karşıdır. Aslında kendi varlığının nasıl meydana geldiği sorunsalının böyle istekli bir şekilde öğrenilmesi çabasıda sırf ölüm realitesine karşı bir çare arayışındandır. Sanmıyorumki ölüm realitesi böyle çok net bir biçimde ortalıkda dolaşmasaydı insanlar bu varlık sorunsalına kafayı taksalardı. Ölüm olmsayadı kimse tanrıları yada tanrısızlığıda pek tartışmazdı. Sonuç olarak ölüm olmasa neden varlığımı çok araştırayımki nasılsa bir kere gelmişim hayata artık burdan asla çıkmayacağım hep buradayım banane tanrıdan tanrılardan yada tanrısızlıkdan nasıla hep buradayım. Ama ölüm gün gibi ayan beyan ortada kol geziyor zamanı ve yeri belli değil. Bunu insan havyanlar dahil akıl derecelerinden ziyade hisleriylede algılar bir durumda oldukları için yaşam hepsine tatlı geliyor bu olmasa zaten anlamsız olurdu. Demekki insan ölümlü olduğu için yaşar. Birde yaşamak konusunda sınırsız bir özgürlüğe sahip olduğu için hayata geliş yolumuz tek hayattan çıkış yolumuz sayısız zorla tutan yok bizi. Sadece ve sadece yaşamak istediğimiz için yaşıyoruz, bunu isteklendiren faktörse temelde ölüm özgürlüğümüzdür.

caligula · #24 (**permalink**) 25-09-2009, 18:58

Alıntı:

pandaVSkoaLa´isimli arızadan alıntı

İnsan hayata başkaları tarafından getirildiği için yaşar. Yapısı gereği hayatı sever bütün hayatın içindeki kavramların hepsi yada bazıları için ve daha iyi olmak için yaşar. Kendisine hayata gelmeden önce sorulmadığı halde garip bir biçimde sankim sorulmuşda en istekli olarak gelmek istemiş gibisinden hayatı benimser ve hayata adeta tırnakları ile tutunur. Kendisine verilmiş olan nefes alıp verme olayını istem dışıda olsa zaten yaşar. Henüz yeni doğmuşken yani bir bebekken akıl ve mantıktan yoksunken bile kendisine verilmiş olan nefes alıp verme enerjisinin sayesinde yaşar. Zamanla büyüyüp gelişerek varlığının oluşumunu sorgulamaya başlar. Aslında hayattaki en önemli sorunsalı varlığının sırrına erişmekdir. Diğer bütün geri kalanlar bu varlık sorunsalının yanında yok denecek kadar sönük kalırlar. Ölüm realitesini tam olarak algıladıkdan sonra bütün meselesi aslında buna karşıdır. Kendi varlığının böyle çaresizce ortadan yok olmasını kesinlikle kabul edemez bütün mücadelesi bu realiteye karşıdır. Aslında kendi varlığının nasıl meydana geldiği sorunsalının böyle istekli bir şekilde öğrenilmesi çabasıda sırf ölüm realitesine karşı bir çare arayışındandır. Sanmıyorumki ölüm realitesi böyle çok net bir biçimde ortalıkda dolaşmasaydı insanlar bu varlık sorunsalına kafayı taksalardı. Ölüm olmsayadı kimse tanrıları yada tanrısızlığıda pek tartışmazdı. Sonuç olarak ölüm olmasa neden varlığımı çok araştırayımki nasılsa bir kere gelmişim hayata artık burdan asla çıkmayacağım hep buradayım banane tanrıdan tanrılardan yada tanrısızlıkdan nasıla hep buradayım. Ama ölüm gün gibi ayan beyan ortada kol geziyor zamanı ve yeri belli değil. Bunu insan havyanlar dahil akıl derecelerinden ziyade hisleriylede algılar bir durumda oldukları için yaşam hepsine tatlı geliyor bu olmasa zaten anlamsız olurdu. Demekki insan ölümlü olduğu için yaşar. Birde yaşamak konusunda sınırsız bir özgürlüğe sahip olduğu için hayata geliş yolumuz tek hayattan çıkış yolumuz sayısız zorla tutan yok bizi. Sadece ve sadece yaşamak istediğimiz için yaşıyoruz, bunu isteklendiren faktörse temelde ölüm özgürlüğümüzdür.

tesekkurler pandaVSkoaLa

yigit · #25 (**permalink**) 25-09-2009, 20:09

Alıntı:

Kumru´isimli arızadan alıntı

Şu aralar mayonez ekmekle yaşıyorum

kepekli ekmekle güzel oluyo...