Yazarların vazgeçilmez yazı mekânları !!!!!

Cemal Süreya-Yazılarını Kadıköy'de bir kahvehanede yazarmış.

* Reşat Nuri Güntekin-Gündüz memurluk yapıp gece sabaha kadar evinde yazarmış.

* Behçet Necatigil-Şiirlerini her yerde, sigara paketlerinin kenarına yazarmış.

* Attila İlhan-Uzun süre Divan Pastanesi'nde yazmış.

* Hilmi Yavuz-Şiirlerini Bodrum'da yazıyor.

* Enis Batur-Çalışmak için Paris'e gidiyor.

* Selim İleri-Gezi Pastanesi'nde okuyor, evinde yazıyor.

* Ayşe Kulin-İzmir'de Urla'nın Yağcılar köyündeki evinde yazıyor.

* Ahmet Kekeç-Asude Cafe’de yazıyor.

* Mehmet Barlas-Evinin üst katındaki çalışma odasında ya da yazın deniz kenarında yazıyor.

***
Ali Bulaç:
Gecenin sessizliği, zihnimi toparlıyor

Yıllardan beri çok arzu etmeme rağmen maalesef bana ait bir odam olmadı. Yazı benim için sancılı bir süreç. Onun için önce zihnimi hazırlıyorum. Gecenin sessizliği ve el ayağın çekilmesi zihnimi toparlamama yardım ediyor. Bana göre her yazı her mekânda ve ortamda yazılmaz. Çünkü iyi bir yazı dikkat gerektirir.

Ayşe Kulin:
En rahat Urla'daki dağ manzaralı evimde yazıyorum

Yazılarımı en rahat Urla'nın Yağcılar köyündeki dağ manzaralı evimde yazıyorum. Ama her yerde de yazabilirim. Sabahları erken kalkarsam daha güzel yazıyorum. Artık laptop taşıyorum ve vapurda, havalimanlarında hem okuyorum hem yazıyorum. Kitapları her yerde okuyup not çıkarabiliyorum ve yaptığım işe konsantre olabiliyorum. Ama en rahat tabiî ki dağ evimde çalışabiliyorum. Kapım ve telefonum daima herkese açıktır.


Tuğçe Baran:
Bir istinat duvarına bakarak yazıyorum

Çalışma masam bir hafta öncesine kadar evimin aydınlık ve ferah bir odasındaydı. Ama çalışma odam altı boş olduğu için ‘alttan soğutmalı’ imiş meğer. Mecburen ardiye odası olarak düzenlediğim evin en iğrenç, en karanlık ve havasız üçüncü odasına taşınmak zorunda kaldım. Bu şu demek oluyor: O çok şahane yazılarımı leş bir istinat duvarına bakarak, bir yanda giysilerim, ayakkabılarım, öbür yanda merdivenim, alet çantam, arka tarafta ütü masam beraber yazıyorum. Memleket meselelerine bir çamaşırlık arkasından bakıyorum yani.

Sadık Yalsızuçanlar:
Evim, şehrin gürültüsünden uzakta

Evim kentin dışında, bahçeli evlerin olduğu, çok katlı yapıların bulunmadığı bir yerde. Zemin katı bana ait ve kitaplığım da burada. Gürültü vs. çalışmamı pek etkilemiyor. Fakat özellikle roman ve öykü yazarken geceleri ve yalnızlığı yeğliyorum. Çünkü kendimi en sade, samimi, pür hissettiğim, dolayısıyla en samimi yazabildiğim zaman da gecedir. Yazmak için zaten eskiden kâğıt kaleme, şimdilerde bilgisayara, kahve ve sigaraya gereksinim olduğu kanaatindeyim.

Rasim Özdenören:
Gençken kahvehanelerde çok yazı yazdım

Uzun yıllar yazı için bir mekânım olmadı. Çocukluğumda yatağımın üzerinde, gençliğimde ise mahalle kahvehanelerinde ve çayhanelerde yazdım. İlk kitabımdaki öyküleri Eyüp'teki Bostan İskelesi Kahvehanesi'nde yazmıştım. Daha sonra Beyazıt’taki Marmara Kahvesi'nde ve Kapalıçarşı’daki Şark Kahvesi'nde çok yazı yazdım. Çalışma hayatına atılınca bir süre otel odasında yazdım ve sonunda evlendikten sonra kendime bir mekân oluşturabildim. Ama bel fıtığından dolayı şimdilerde yatak odasında yazmaya devam ediyorum
alıntıdır!!!

Qui nil potest sperara,desperet nihil...
http://epigrafi-mitoloji.blogspot.com/

ali bulaç öyle anlatmış ki görende cortazar filan sanacak
dini kullanarak yapılan sömürüyü destekleyen yazılar yazmak için ali bulaç'ın belirttiği şartların gerekli olmadığı kanısındayım.

rasim özdenörenin okuduğum yazılarında ne kadar basit yönlü biri olduğunu bildiğim halde tbmm ödülü alması bir hayli şaşırttı beni

bir de enis baturu anlamış değilim .ara sıra arkadaştan yazılarını okuyorum bir gazetenin kitap ekinde ,hiç de bahsedildiği gibi biri değil

Kahrolsun ulusal egemenlik. İnsanın vatanı yoktur!

Yazarları bilmem, ben içerek yazıyorum

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

bende kafam 3 mılyonken ruzgarın hısımla gırdıgı odamda bı seyler karalamaya calısıyorum

Qui nil potest sperara,desperet nihil...
http://epigrafi-mitoloji.blogspot.com/

Aziz Nesin'in "Nasıl Yazıyormuşum" isimli hikayesi geldi aklıma... Yukarıda "şurada, burada şu şekilde yazıyorum şekerim" diye anlatan yazarların da okumasını isterdim...

Ahbabın tek istediği halısıydı.
Kahrolası halı odayı dolu gösteriyordu.

En iyisi gecedir bence de. Ancak kahvede okumak da doldukça keyifli oluyor, sık sık yaparım

Mey kasemi kırdın yere vurdun Tanrım
Zevkimden edip sanki ne buldun Tanrım
Gül renkli şarabım yere döktün tekmil
Zannım budur ki sen de sarhoş oldun Tanrım...

Hayyam...

Esas mekan "kendin", nerede dokunuyorsan orada(n) ve o şekilde... Hepsi de bunu yapmamış mı sanki? Kendinde ya kendi sandığında, bunu ona hissettiren yerde olmuş, onu tercih etmiş.

Yok aslında birbirimizen farkımız, ama biz...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

Olabilir; kimisi kıçına batan paslı çivilerin ona tattırdığı mazoşist zevkler altında da yazmayı tercih edevbilir(böyle yapanı hiç duymadım ama birgün çıkar belki de )

Mey kasemi kırdın yere vurdun Tanrım
Zevkimden edip sanki ne buldun Tanrım
Gül renkli şarabım yere döktün tekmil
Zannım budur ki sen de sarhoş oldun Tanrım...

Hayyam...

Hiç duymadın ama hakkında yazıyorsun. Neden peki?

Aklıma bir eski tanım (yani eskiden popüler olan) daha geldi nedense; "müzmin muhalefet".

Hasır'da bazılarının (merhum) imzaladığı kağıt ve peçeteleri görmek beni heyecanlandırmıştı halbuki...

Dokunulabilen herkesten daha dokunulamazlardı, oysa dokunululabilenler daha nafile...

Sırıtıp -mış gibi'ye devam... şerefe

Kıskanma (yani bu, buna bina edeceğin yoruma çok yan bakıcam demek oldu, ama burası özgür bir ülke tabi).

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

Bir olasılıktan bahsetmiştim oysa, olabilirliği konusunda hem fikir olduğumuzu düşünmüştüm. Kim nasıl ne şekilde hissediyorsa yazar çizer elbet; buna neden muhalif olayım ablası Konuyla ilgisiz gibi; ama bir yerlerde evli bir çiftin sevişirken faturaları hesapladığını okumuştum, hayat bu, her şey olasılıklar dahilinde vesselam

Mey kasemi kırdın yere vurdun Tanrım
Zevkimden edip sanki ne buldun Tanrım
Gül renkli şarabım yere döktün tekmil
Zannım budur ki sen de sarhoş oldun Tanrım...

Hayyam...