anarşistim; çünkü

Ben her hangi birilerinden Nifak; Anarşistim.

Çünkü;



Anarşizm; sadece ona, tarihin ve benim kattığım anlamlar ile bile ”İyi”nin yolunda, kelle koltukta, –kelimenin her manası ile- savaşın en kişilikli ismidir.

Anarşizm;yine –en azından- aynı sebepler ile ontoloji,ideoloji ve felsefenin hemen her boyutunda gördüğüm en be en anlamlı,nitel ve nicel,ironik ve lirik ve tüm bunlar ve daha fazlası ile tamamı ile eko-sistematik, olumlu gerçekliktir.

Anarşizm; Aşktır, bu değer ile palazlanan nefrettir.

İstektir; her hangi bir şey istemediğini bilerek… Ne istediğini bilerek…

Yaşamın herhangi bir alanında böyledir. Herhangi bir isimle,herhangi bir hareket ile böyledir.

Tüm yalanları görmek ve her ne pahasına olursa olsun göstermektir. Bilmek ve bildirmektir. Dingin bir olgunluğun okuludur. Her kez ve her şey içindir. Temel yasaya; Sevgi ve saygı yasasına sonuna dek sahiptir, koruyucusudur. Tamahkar değil mutmaindir. Şiirseldir…

Ben anarşistim; tüm bu yüksek değerlerin öğrencisiyim, uzlaşmacı değil mukavemetçiyim. Bugün ya da yarın, kendimle ya da diğerleriyle birlikte…

Ben bu değerlere olan sonsuz sadakatim ile sadece somut sistemin aleyhtarı değilim; gölgesi ile birlikte tüm cenahlarına düşmanım.



Sistem hiçbir şeyi uzaktan kumanda etmez. Bizzat içe sızar ve her türlü maske ile kendini dayatır. Ben “küçük burjuvazi”den bu –sosyal- hastalık halini anlarım. Bu öyle bir haldir ki, az ya da çok hepimize bulaşmıştır. Kimse bir isim ya da durum sayesinde bu vartayı atlatmış değildir. Hiç bir öğreti de bu halden kurtuluşu vaat etme yetkinliğine sahip değildir. Hulasa; sonuç, kişinin kendi iç mücadelesinin sonucudur. Hatta daha doğrusu (en doğrusu), bu tamamı ile kişinin kendi mayasıyla ilintili bir tercihidir. ”Tarafsızlar” dahil, her kez bir taraf seçer.

Benim tarafım, şüphesiz; her türden (küçük ya da büyük, genel ya da anlık) faşist öğe ile kanlı-bıçaklı olan mert insanların yanıdır. Sistem, ”sokaktan geçen her hangi bir insan” öğesi dahil tüm birimleri ile kesinkes suçludur. Ben, bu suçluya taşı atarım; günahsız olduğum için değil, -günahlarım ile birlikte- bunu hak ettiğim için. Onu yıkmak ve layığını inşa etmek için yaptığım her türlü eylemi, öyle ya da böyle, meşru görüyorum.

Özgürlüğü seçmenin sonuçlarından biridir anarşist olmak. Kendini dayatan,
başkalarınca dayatılan ve böylece beni-diğer insanları köleleştirmeyi amaçlayan
her türlü egemen anlayışın, gücün karşında ki bu ister baba ister din-allah ya da
devlet olsun ona-onlara boyun eğmemenin ve özgürlüğümü dolayısıyla kendimi-yaşadığım
dünyayı korumanın, savunmanın bir sonucu olarak anarşistim.

tabulaştığını gördüğünde kendini yıktığın zamandır anarşizm...büyük bi bunalımın pençesinde olmaktır...kurtulup dinginleşmektir ve yetmediğinde tekrar yıkmaktır...

olabilir mi?

bazen çok basittir cevabı:

anarşistim, çünkü, "anarşist olmak çok cool."

Herhangi bir konuda kendimi diğer bütün şeylerden soyutlayabilip sadece o konuya tarafsızca iyi odaklanabilip olabilcek en iyi fikri edinme adına yani düşünce de anarşistim sadece.

"öteki" bence çok iyi anlatmışsın.

HERE'S OUGHT TO HELL OF AN ANOTHER PLANET.. GEÇMİŞİME TÜKÜRÜP GELECEĞİMİ ÇİĞNEDİM,DÜNYAYI BİR OYUNCAĞA ÇEVİRDİM..

Aslında kendi içimde sürekli tartıştığım bir sorudur "Anarşist miyim ve neden anarşisttim?" soruları... Aslında genel anlamda bir nihilist olan ben bu gerizekalıların kurduğu gerizekalı sistemde, sistemin bir parçası olmadan yaşayamıyorum. Mutlaka sizlerde aynı durumdan şikayetçisinizdir ve bir çözüm bulmakta zorlanıyorsunuzdur. Çünkü bir sistem içerisinde anarşit olmak (o değil süper bir kita adı falan olur bu tümce) oldukça zordur. Dışarıdan nihilist gözüken ama kendi içinde anarşist olan bir kişilik içerisine girmekten başka bir çarem kalmadı. Ama bir gün Hollanda da bulunan anarşist köye gitmeyi isterim. Her ne hâl ise bu paradoks içinde bulunan tüm insanlar öldü. Çünkü tüm yollar anarşizme çıkıyor ama onu da -sistemden dolayı- gerçekleştiremiyoruz. Kendime ve dolayısıyla anarşizme en yakın olan nihilizmi seçmek durumunda kaldım. Bilinir ki bir nihilistin anarşistten tek farkı sistem içerisinde de var olabilmesidir. Bu bölümde tavsiye edilebilecek bir kitap olarak düşündüğüm bir kitabı sizlerle paylaşmak istiyorum. Bir anarşist sistem içerisinde nasıl zorluklarla savaşarak ölüp gidiyor onu anlatam çok hoşuma giden bir kitap. İdealizmin doruğu bir kitap: anarşistin yaşamı (Hazırlayan; gene fellner), kavram yay.(silinmiş tartışmalar),1996 (anarşist alexander berkman'ın yazıları).

anarşist olunmaz bence, anarşist doğulur.. bazı insanların başka seçeneği olmaz.. anarşist olacak çocuk adeta emeklemeden yürür. babıldamadan konuşur.

kısır döngüde özgürlüğümü arıyorum

ms_anarşist_ kelimelerin gücünü zorlayarak nedenini güzel açıklamışsın ama bunu yazarak değil yaşayarak anlamamız gerekir ki sanırm işi pratiğinde görmek çok zor olacak ki örneğini bile gösteremiyoruz o zaman senin yazdığın ve senin gibi yazan arkadaşlar için en iyi neden