korku mu kaygımı

kaygılarım tamamen bitti. acaba diye tek bir soru sormadan yaşıyorum. %100 umrumda değil neyin ne olacağı. ama korku daha detaylı.. daha hissetmeyi engellenmeyecek şekilde yayılıyor ve kan akışımın hızlanışından rahatsız oluyorum o anlarda.. hatta zaman dursun istiyorum.

HERE'S OUGHT TO HELL OF AN ANOTHER PLANET.. GEÇMİŞİME TÜKÜRÜP GELECEĞİMİ ÇİĞNEDİM,DÜNYAYI BİR OYUNCAĞA ÇEVİRDİM..

KAYGILARIM UMRUMDA DEĞİL DE KORKULARIM BENİ ENDİŞELENDİRİYOR

tırmandım, tırmandım, düşledim, düşündüm; ama her şey sıkıYoRDu beni. Ağır işkenceden yorgun düşmüş ve daha beter bir düşle uykusundan uyandırılmış bir hasta gibiydim..

korku deneyimlerle zamanla oluşan bir tepkidir çoğunlukla; kaygıdan daha somut ve daha uçucudur.kaygılar kalıcıdır; beklenmedik anlarda vurur çoğu kez..
kaygılarımzı genelde eksiklerimizden ve gerçekleştiremediklerimizden kaynaklandığı gibi zamanın peşinde sürüklenir hep; eskimez üstelik, tedirgin etmeyi sever ve bundan beslenir çünkü...
her insan üzerine düşen ışığa göre renk değiştiren balıklar gibidir; ve farklıdır her anında bu yüzden..çocuk olduğum kadar korkar, düşünceli olduğum kadar kaygılanırım bu yüzden..
ölüp de kendimle yüzleşmek zorunda kalacak kadar korkar ve bu yüzden ağlayabilirim; sööylediğim bir yalandan dolayı peşime düşen kaygıya gülüp geçebilirim de..
öyle işte...

bugun olan hiçbrşeyden korkmuyorum ama bazen geleceğin kaygılandırdıgı olmustur..hiçbirşeyden korkmayan kaygılanır mı ki??

kaygılanmayacağını düşünüyorum .Birbirine geçmiş iki kavram biri diğerini doğuruyor diğeride onu besliyor. Hiç birşeyden korkmamak,heşeyin anlamını yitirmesi olan şeylerin tümünün çok makul görünmesi insanların tümüne çok kızarken diğer taraftanda içinizden tabi normal, insan bu çiğ süt emmiştir yapar dediğiniz oldumu .ya nasıl yazsam hoş yazdığımdada çok basit anlamsız kalıyorki .sadece paylaşayım rahatlarım diyorum oda olmuyor.olmuyorrrr.hani insanlar çok yakınlarından biri kaybettiğinde ona dokunamasada hissedemesede sevgisi hiç bitmez ya üzülür üzülür sevgisi büyür büyür..offfff

Kaygı geleceğe ilişkin yaşamsal bir güdüdür. Herkeste bir parça olması evladır, insanı geliştirir. Korkunun da azı yarar, çoğu zarardır. Korkularımız ve kaygılarımız olmasa yaşamazdık. Bizi harekete, eyleme geçiren motive eden temel güdülerdir bunlar. Bir yandan da hayatı bize zehir eden, eylemlerimiz ve gelişimimize ket vuran duygulardır da. Şarap gibidir, bir bardağı kan yapar; bir şişesi kan kusturur, hele iyi kırmızıysa

kaygılanmaktan korkuyorum)

Qui nil potest sperara,desperet nihil...
http://epigrafi-mitoloji.blogspot.com/