Devrin Yolu Devrim Yolu
-Babamlar 5 kardeştiler,4 ü elektrikli sandalyeye vuruldu ki köyümüzün tüm gençleri gibi derdi babamlar.Amcamın midesi alındı,çünkü amcam 68 de BEN DEVRİMCİYİM diyebilenlerdendi!!!Sordum ona ''Şimdi dedim?''-''Şimdi dedi silahımı alır yine çıkar dağa savaşırım onlarla eskiden olduğu gibi''dedi.Ve ekledi '' Artık Herkes sokağa çıkıp söyleyebiliyorsa DEVRİMCİYİM!!! diye unutmasınlar 68 kuşağını dedi !!!
Dag gibi, kara yagiz birer delikanliydik. Babamiz, sirtinda yük tasiyarak getirirdi asimizi, ekmegimizi. Arabalar siril siril isiklariyla caddelerden geçerken bizler bir mum isiginda bitirdik kitaplarimizi. Kendimiz gibi yasayan binlerce yoksulun yüregini yüregimizde yasayarak katildik o büyük kavgaya. Ecelsiz öldürüldük. Dövüldük, vurulduk, asildik,
Vurulduk Ey Halkim, Unutma Bizi!
Yoksullugun bükemedigi bileklerimize çelik kelepçeler takildi. Iskence hücrelerinde sabahladik kaç kez. Isteseydik, diplomalarimizi, mor binlikler getiren senetler gibi kullanirdik. Mimardik, mühendistik, doktorduk, avukattik. Yazlik kislik katlarimiz, arabalarimiz olurdu. Yüregimiz, isçiyle birlikte atti. Yasamimizin en güzel yillarini, birer taze çiçek gibi verdik topluma. Bizleri yok etmek istediler hep.
Öldürüldük Ey Halkim, Unutma Bizi!
Fidan gibi genç kizlardik. Hayat, sakirdayan bir selale gibi akardi göz bebeklerimizden. Yirmi yasinda, yirmi bir yasinda, yirmi iki yasinda, iskencecilerin acimasiz ellerine terk edildik. Direndik küçücük yüregimizle, direndik genç kizlik gururumuzla. Tükürülesi suratlarina karsi bahar çiçekleri gibi. Utanmadilar insanliklarindan, utanmadilar erkekliklerinden.
Hücrelere Atildik Ey Halkim, Unutma Bizi!
Ölümcül hastaydik. Bagirsaklarimiza dügümlenmisti. Hipokrat yemini etmis doktor kimlikli iskencecilerin elinde öldürüldük acinmaksizin. Gelinliklerimizin ütüsü bozulmamisti daha. Cezaevlerine kilitlenmis kocalarimizin taptaze duyularina, birer mezar tasi gibi savrulduk. Vicdan sustu. Hukuk sustu. Insanlik sustu.
Göz Göre Göre Öldürüldük Ey Halkim, Unutma Bizi!
Kanserdik. Ölüm, her gün bir sinsi yilan gibi dolasiyordu derilerimizde. Uydurma davalarla kapattilar hücrelere. Hastaydik. Yurt disina gitseydik kurtulurduk belki. Bir buçuk yasindaki kizlarimizi öksüz birakmazdik. Önce kolumuzu, omuz basindan keserek yurtseverlik borcumuzun diyeti olarak firlattik attik önlerine. Sonra da otuz iki yasinda birakip gittik bu dünyayi, ecelsiz.
Öldürüldük Ey Halkim, Unutma Bizi!
Giresun'daki yoksul köylüler, sizin için öldük. Ege'deki tütün isçileri, sizin için öldük. Dogu'daki topraksiz köylüler, sizin için öldük. Istanbul'daki, Ankara'daki isçiler, sizin için öldük. Adana'da paramparça elleriyle, ak pamuk toplayan isçiler, sizin için öldük.
Vurulduk, Asildik, Öldürüldük Ey Halkim, Unutma Bizi!
Bagimsizlik, Mustafa Kemal'den armagandi bize. Emperyalizmin ahtapot kollarina teslim edilen ülkemizin bagimsizligi için kan döktük sokaklara. Mezar taslarimiza basa basa, devleti yönetenler, gizli emirlerle baslarimizi ezmek, kanlarimizi emmek istediler. Amerikan üsleri kaldirilsin dedik, sokak ortasinda sorgusuz sualsiz vurdular.
Yirmi Iki Yaslarindaydik Öldürüldügümüzde Ey Halkim, Unutma Bizi!
Yabanci petrol sirketlerine karsi devletimizi savunduk, komünist dediler. Ülkemiz bagimsiz degil dedik, kelepçeyle geldiler üstümüze. Kurtulus Savasi'nda emperyalizme karsi dalgalandirdigimiz bayragimizi daha da dik tutabilmekti bütün çabamiz. Bir kez dinlemediler bizi. Bir kez anlamak istemediler.
Vurulduk Ey Halkim, Unutma Bizi!
Henüz çocuklugumuzu bile yasamamistik. Bir kadin eline degmemisti ellerimiz. Bir sevgiliden mektup bile alamamistik daha. Bir gece sabaha karsi, pranga vurulmus ellerimiz ve ayaklarimizla çikarildik idam sehpalarina. Herkes taniktir ki korkmadik. Içimiz titremedi hiç. Mezar topragi gibi taptaze, mezar tasi gibi dimdik boynumuzu uzattik yagli kementlere...
Asildik Ey Halkim, Unutma Bizi!
Bizi öldürenler, bizi asanlar, bizi sokak ortasinda vuranlar, agabeyimiz, babamiz yaslarindaydilar. Ya bu düzenin kirli çarklarina ortak olmuslardi, ya da susmuslardi bütün olup bitenlere. Öfkelerini bir gün bile karsisindakilere bagirmamis insanlarin gözleri önünde öldürüldük. Hukuk adina, özgürlük adina, demokrasi adina. Bati uygarligi adina, bizleri bir safak vakti ipe çektiler.
Korkmadan Öldük Ey Halkim, Unutma Bizi!
Bir gün mezarlarimizda güller açacak ey halkim, unutma bizi!
Bir gün sesimiz, hepinizin kulaklarinda yankilanacak ey halkim, unutma bizi!
Özgürlüge adanmis bir top çiçek gibiyiz simdi, hep birlikteyiz, ey halkim, unutma bizi, unutma bizi, unutma bizi, UNUTMA BIZI...
Uğur Mumcu
|
Normal
