Hayatımın arkasına koyabileceğim bir yaşam yaşar mıyım , ya da bu kadar baskın bir hüznü inadıma rağmen atamayıp uygun olur mu koymak bilemiyorum ama ölüyorken hep fondan Mozart'ın Requiem eserinin 1. bölümünü : Introitus 'un çalmasını çok düşündüğümü söyleyebilirim .
Şimdi yazarken de düşündüm ki yahu amma ego be ! Ben ölüyorum diye Mozart koroyu ağlayıtor iyi mi ? Bütün ömrü bir hiç olsa kişi , ölürken bu müziği duyunca "vay anasını ben neymişim be " der ; benim ki de o misal .
Sıkıntı, gerçekliğe sinmiş hiçliğe dayanır . - Kierkegaard -
"ağlarsa anam ağlar, gerisi yalan ağlar", derler. çok ölüm haberi veren ve bu tip şeyleri çok yaşayan biri olarak diyebilirimki; "yok be anaların bir çoğu da esasında yalandan ağlıyor"
Fon Müziği
böyle kaka sözler etmeyi . 
Normal
