trenle tek başına günibirlik yolculuk

Bir şehre ve şehirde tanınan insanlara lanet yağdırdıktan sonra, tek başına kalmanın kahrolası hüznünü taşırken geri döneceğini bile bile kaçma olayı.
Aslında kaçılan hiçbir şey olmasa da ve dönülecek yer yine de kürkçü dükkanı olsa da yapılası mümkün olan ucuz ve basit yollu bir davranış.

bugünlerde yapmayı düşündüğüm şeyin adı.

"senin yolculuğuna katılamam
ben sadece bir konuğum"
T. Angelopoulos

mükemmel bi sey.Hİç affetme hemen kaç.Hem unutma ki döndüğün yer aynı yer olmicak.Ne demis üstad: aynı nehirde iki kez yıkanılmaz

__________________
her ne kadar inanmasam da,bir tanrının varolduğunu kabullenmek gerekir

hiç trene binmedim o yüzden nasıl bisi oldugunu bilmiyorum...
bir ara niyetlenmistim bulundugum sehre 1 saat uzaklıkta olan kücücük bir ilceye gitcektim(zamanım yokki anasini satayim)
aklımda ama yaz gelince böle bisi yapmayi düsünüyorum...
bakalım trenle yolculuk nsl biseymis...

__________________

pazar günü başlayıp bu sabah bitirdiğim şeyin adı.

Kısaca şöyle yapılır:

Bostancı tren istasyonuna gidilir sabah olunabilecek en uzak şehre bilet alınır.
(Ben Meram Ekspresi'den Konya'ya aldım.)
Trende numaralı koltukta bir kaç saat geçirip kitap okuduktan sonra yemekli vagona geçilir.
Yemekli vagonda almak istediğiniz "dereceli içeceklerden" biri seçilir.
Mümkünse sabah hava aydınlanana kadar içilir ve eğer kafa yerindeyse çevre masalarla sohbet edilir.
Tren yolculuğu bittikten sonra varılan şehirde -tanıdık biri olsa bile- biraz gezilir.
(Ben en akıllısını ziyaret ettim Konya'nın; ama ölmüş olduğunu söylediler, türbesine elli metreye kadar gittim.)
Öğleyi geçtikten sonra herhangi bir lokanta da yemek yenir.
Karın doyurma işi bittikten sonra içilebilecek mekanlardan biri seçilir ve hava kararıncaya kadar içilir.
Hava kararınca İstasyona geri dönülür ve geri dönüş bileti alınır.
Trende yine yemekli vagon seçilir.
Ertesi sabah yorgun ama mutlu bir yüz ifadesiyle işe başlanır.

__________________
"senin yolculuğuna katılamam
ben sadece bir konuğum"
T. Angelopoulos

eskiden sık yaptığım bir şeydi. akşamdan en yavaş giden trene binerdim ki bu anadolu ekspresi olurdu, sabah istanbuldasın, kadıköyde sahilde -eskiden hasır denilirdi şimdilerde belki değişmiştir- kahvaltı edilir, bir iki turlanır, karşıya beyoğluna geçilir, iki dolaşılır, bol midye tava yenir, üç dolaşılır, saray muhalebicisinde tatlı yeni, karşıya geçilir, trene binilir ve eve dönülürdü.
tren ile yolculuk en sevdiğim yolculuk tipi. mis gibi, takada tukada sesler eşliğinde etrafı seyrederek yolculuk yapmak, gündüzleri tabi, bu yüzden otobüsle 3 saat süren yolu trenle 5 saatte giderdim. günlerce hiç inmeden gidebilirim.
her zaman gece yolculuğu olmasa da bu günü birlik şeklindeki yolculuklarım çoktu, kahvaltıya gider akşam yemeğini evimde yerdim. (ya galiba ben yemek için fizana kadar giderim dersem inanmayın, muhabbeti hoş olur, gittiğin yerde bir merhaba diyebileceğin biri de varsa, ara sıra da tekil kişi yaşamaktan çıkmak lazım dimi )
şimdilerde tren yoluna uzağım, ama gece bin ertesi gece geri dön olayını hala yaparım, eskisi kadar sık olmasa da, özlem duydum şimdi tren yolculuğuna
tavsiye ederim her gezerayağa

ne zaman bi tren sesi duysam bir yolculuk düşüverir aklıma zaten benim..
özel bir şey, sanki farklı bir dünya gibi..

__________________
Ağzımda Bal Gibi Tatlı Bir Türkü.
Bir İner Bir Çıkarım Bu Yokuşu

__________________
"Vous pos Lome je, en tant que mon amour,Mais cependant, merci de vivre I' amour je"

Çoook keyiflidir. Vagonun ücra bir köşesinde cam kenarına oturup yolculuk eşliğinde kitap okumanın keyfi de başka tabi.
Hiç bir ulaşım aracı vermiyor o keyfi. Yaşadığım şehirde yok malesef..

__________________

tren bileti yok diye istanbul' gitmediğimi biliyorum malesef hala sabah git-dolaş-midye ye- ıslak hamburger ye-koko ye-akşam gel'lik bir tur yapamadım, çünkü ne zaman gitsem ya ziyaret edilecek bir arkadaş, ya görülmesi gereken bir konser vb. birşeyler çıkıyor. e oraya kadar gidip 1-2 gece kalmadan dönmek de zor

__________________
You are young and life is long and there is time to kill today
And then one day you find ten years have got behind you
No one told you when to run, you missed the starting gun

sabahın en erken saatine bilet alınır, ilk gün uyuyakalındığından ötürü tren kaçırılır. kısmet yarınaymış denir. yarın yine aynı saate bilet alınır, bu defa hazırlıklar tamamdır. erkenden haydarpaşaya gidilir, 5 saat keyifle yolculuk yapılır, öğlene doğru eskişehire inilir. çok yakın bir dost geleceğini öğrenmiştir, gelri gardan alır seni. şehrin "takılanacak" yerlerinde gezdirmeye başlar. mızıkçılık yapılır, ben naapim barı, biraneyi, bana virane lazım denir. bu şehrin eski dokusu yok mu diye ısrar edilir. zorla ikna sonucu soluklar odun pazarında alınır. çevreye hayran kalınır. biraz da muhabbet ettikten sonra yeniden gara dönülür. ilk trenle ankara'ya gidilir. gece abinin evinde geçirilir. sabah tek başına gezilir (ankarada nereyi gezceksen artık) akşam üzeri kafalar çekilir. gece aynı güzargahtan geri dönüş yolculuğu başlar. sonuç = abiyle özlem giderilmiş olur