Mutluluk

Elime Bir Türlü Geçmeyen Hede
En Son Mutlu Olduğumda 15 yaşımdaydım galiba...

mutluluk:bir geçicilik hali
islamcıların fani şeyler dedikleri bu olsa gerek...
--mutlu musun??
endişelenme geçer

__________________
aynı masalları dinlemelerine rağmen ötekiler hiç böyle bir şey yaşamadılar(novalis)

la viva muerte

yapay yollarla elde ettiğim ama hissederken gerçek sandığım , bitirebildiğim şey.

__________________
tırmandım, tırmandım, düşledim, düşündüm; ama her şey sıkıYoRDu beni. Ağır işkenceden yorgun düşmüş ve daha beter bir düşle uykusundan uyandırılmış bir hasta gibiydim..

Mutluluk bir sanıdır Orhan Babanın dediği gibi.Bkz:Orhan Gencebay - Seveceksin.

__________________
“Yumruğumda bir ordu hissediyorum - ya ölüm ya özgürlük!”
Friedrich Schiller

o his insanın içinde olucak
mutlu olma sanatı

He he he bu konuda bir şey yazmayacaktım ama troll lük yapmadan duramadım. Klişeleşmiş bir forum başlığı vardı bir aralar, "insan büyüdükçe hayalleri küçülür mü" diye. Çoğu için bu böyle sanırım "gerçek hayat" denen zımbırtı yüzünden. Ama bir de Che nin lafı vardı, "gerçekçi ol, hayallerini gerçekleştir" diye. İkinci yolu seçip kendi gerçeğini yaratanlar ya kayboluyor ya da diğerlerince üstün nitelikli adamlardan örnek olarak adlandırılıyor. Onlar ölselerde aniden yine mutlu ölüyorlar çünkü hayal kırıklığına izin vermiyorlar. Mutsuzluk da bence kader anlayışı kadar sakat bir düşünce şekli ve 15 yaşın bilgeliğininm dediği gibi bunun dışardan elde edilebilecek, sahip olunabilecek birşey olduğunu düşünürsen kaybetmeye başlıyorsun. İnsanın içinde olacak evet, ancak bu içinde olma durumunun zıttı olan içinde olmama durumu gerçek değil sadece vazgeçmişlik, olumsuz olana yönelmedeki inat ve kendini başarısız bulup başarısızlığa inanarak bu dünyaya ait olmadığını ileri süren ukalaca bir kibir olarak adlandırılabilir bana göre. Nerden mi biliyorum bu kadar emin? Çünkü böyle hissettiğim zamanlarım olmuyor değil sonra da ne ahmaksın kahrolası adam diye kendime kızıyor çıkıp biraz hava alıyorum. )

Tartışılır,şudur budur denilir,bilgece sözler söylenir...değişkendir benimiçin,belkide bana ait olmayan bi değişken,içimin bi taraflarından gelen ne olduğunu tam çözemediğim bi duygu.aşk gibi belirsiz kader gibi karmaşık.
bazen sevdiğim bi müziği duyunca,bazen güzel bi film karesinde, bazen güzel bi hatunu görünce,bazen sokaktaki delinin garip hareketlerini izleyince,bazen boşboş yürüyünce,bazen içipte gözlerimi taa ilerlere dikince,bazen başıboş yürüyünce ,,aniden aklıma gelen ruhumun dünyaya gülücük attığı nadir durum...

Kesinlikle hayatın amacı olmamalı...Tek başına yetersiz..

mikrofon elimde dinleyiciler karsımda yüzlerinde ve yüzümde gülümseme varken hissettğim şeydi bi zamanlar...

Mutluluk üzerine aklıma şunlar geldi.

Şimdi, insan ne zaman mutlu olur? Doğanın kendisine dayattığı zorunlulukları yerine getirebildiği zaman. Ne demek istediğimi iyi anlatamıyorum ama bir örnek vereyim: Mesela en küçük/temel mutluluğu (diğer hayvanlarda da var bu) ele alalım. Karnımız doyunca mutlu oluruz. Doğa önce hayvanlara yeme zorunluluğunu dayatıyor, sonra da bu emre uyanları mutlulukla ödüllendiriyor. Daha farklı mutluluk türleri için de benzer durum söz konusu.
Sembolik/Matematiksel olarak anlatayım. Mutluluk indeksi M diyelim, yemek yeme zorunluluğu sonrasında (açken):
M = -1 oluyor.
Yemek yiyoruz. M= -1+1 = 0 oluyor. (Yemeğe takılmayın her türlü mutluluk kaynağı buna kıyas edilebilir)
Demek ki mutluluk bir dengeleme durumu, nötralizasyon. Pozitif bir durum değil.

Denge kurmak mutlu olmak demek. Doğayla (fiziksel, sosyal her türlü çevrenle) ne kadar denge kurabiliyorsan, çevrenin dayattığı zorunlulukları ne kadar yerine getirebiliyorsan o kadar mutlu oluyorsun.
Mutluluk bu yüzden bir görüntüden ibaret. Mutsuzluk ise nesnel bir gerçek. Mutluluk mutsuzluğun olmaması ya da indirgenmesi/dengelenmesi. Kendi başına bir mutluluk yok. (Karanlığın, ışığın olmamaması durumu olması gibi)

Vay be..Bir de bu acıklı, zavallılığı propagandize eden yazının üstüne bu iyi gider.


.......


Ne kadar hoş ne kadar tatlı bir ruh hali ayol, ne kadar normal... Dünyadaki bütün canlılar aslında böyle yaşıyorlar, ama "insan hayvanı" homo sapiens "materyalist felsefeye" göre kendini kandırıyooorr..vah vah vah..