10 yıl oldu sen öleli

günlerden 3 ocak yıllardan 1998 idi . izmirden telefonda kardeşin çok hasta dediklerinde öldüğünü anlamıştım o an . ruh var mıdır bilmiyorum varsa bu yazıları okuyabilir mi bunu da bilmiyorum . bildiğim tek şey varsa senelerdir aklımdan bir gün bile çıkmadın . ilk başta seni , annemi , babamı , kendimi suçladım. neden böyle bir şey oldu halen de bulamadım .ama şimdi biliyorum ki suçlu yoktu. seneler boyunca neden öldüğünü de bilemedik .bildiğimiz tel şey asılmıştın . sen bilmiyorsun sen öldükten sonra annem hiç konuşmadı , gülmedi dahası yaşamadı , diğer 4 çocuğu sanki yoktu herşeyden kopmuştu . nefes alan bir bitki gibi idi . senelerce akıl hastalığı beyin hastalığı karışımı bir durumda bu dünyada sadece bir yer işgal etti 2006 ya kadar sürdü yaşamı . babam ise üzüntüyle 2005 e kadar yaşayabildi . şimdi belki de biraradasınızdır . düşüncelerim bana ölümden sonra hiçbirşeyin olmadığını söylüyorsa da birarada olma ihtimaliniz belki vardır . en azından belki mutludurlar seninle şu an tek avuntum bu.

des demek bugundu
ilk kez anlattigin gun geldi aklima cok etkilenmistim
olum ne acayip sey
giden geri gelmiyor bi haber bile yok
ve biz buna alismak zorunda kaliyoruz
alisabiliyormuyuz peki?bazen evet

İnsanın inanç perdesi ne kadar kalınsa
akıl güneşi o kadar geç doğarmış..
.
.

.
.

des çok üzüldüm acını yürekten paylaşıyorum..

Kim dikti bu gökdelenleri
Ve neden en tepesindeyim sorgulamalarını bırakıp bir kenarı
Açıp kanatlarımı süzülüyorum şatoma doğru
Sakinliğime... Sakiliğime....

acını paylaşıyorum...annemde senin annenin yaşadığı acıları yaşadı...ilkokul birinci sınıfına giden ablamı ilk okula başladığı gün trafik kazasında kaybetti...hala izlerini taşıyo..
nur içinde yatsınlar...

arkadaşlar hepinize çok teşekkür ederim. bugün gerçekten çok hüzünlenmiştim ve paylaşmak istedim içimden geldiği gibi . anne baba kardeş kaybı o kadar çok acıtıyor ki insanın canını . ben bi yerde artık hiç bir dünyevi , maddi , fani olaya üzülemiyorum . törpülendi sanki birçok duygum . alışmaya çalışmak, alıştığını sanmak diyorum. bi şekilde hayat geçiyor işte

acını paylasamam des.bunu soylemek hadsızce olur ama olumden sonrası ıcın atıp tutan butun fılozoflar bı gun ınanmıslar buna.Cennet cehenneme degıl belkı ama sevdıklerımızın sevısmeye devam ettıgı bı yere ınanmıslar.Herkesten ozur dılerım

her ne kadar inanmasam da,bir tanrının varolduğunu kabullenmek gerekir

ölüm, aldığımız nefes kadar yakın lakin ölüm insana aykırıdır, alışıl(a)maz.