Tümceler

"Ölümlüler sanıyorlar ki tanrılar da kendileri gibi doğmuşlardır, kendileri gibi giyinirler, kendilerinin biçimindedirler. Nitekim Habeşler tanrılarını kendileri gibi kara ve yassı burunlu; Trakyalılar sarışın ve mavi gözlü diye düşünürler. Böyle olunca, atların, aslanların elleri olup da resim yapabilselerdi, atlar tanrılarını at gibi, aslanlar da aslan gibi çizeceklerdi. Oysa tanrılar ne aslan biçimindedirler, ne zenciler gibidirler, ne de Yunan heykellerinde olduğu gibi insan kılığındadırlar."


-Xenophanes-

_tanrı yoktur_

.gölge'li_\

"Ne mutlu yaşamlarını kimseye emanet etmeyenlere!"

"Ey üzgün yüreğim, tanrılar dilesin de kader'in bir anlamı olsun! ya da daha iyisi, kader dilesin de tanrıların bir anlamı olsun."

"Hayat, bir ünlemle bir soru arasındaki tereddüttür. Şüphenin içinde bir son nokta vardır."

"Huzursuzluğun bütün hallerini tanımlayan bir sözlük ya da yapboz. Mesela Pessoa’nın sözlüğünde, gece ve yürümek şu anlama geliyor:

“Gece çökerken bir şehrin hayatı ne kadar farklıdır. Gecenin çökmesini seyreden bir adamın ruhu ne kadar farklıdır. Belirsiz, alegorik, gerçekdışı olarak algılanabilen bir varlığım yürürken. Anlatılmış bir hikâye gibiyim, üstelik ete kemiğe bürünecek kadar iyi anlatılmış, ama bir kitabın bir bölümünün başlangıcından ibaret şu dünya-romana tam oturmamış hikâye: ‘O saatlerde bir adam, ağır ağır sokaktan aşağı yürürdü...’
Benim hayatla işim ne? “


“Kalp düşünebilseydi, atmaktan vazgeçerdi.”
"İşte benim '...' tanımım bu." diyebileceğiniz birçok tespitten oluşan kitap.

"...ve uzak bir varliğa konustuğum doğruysa ve eğer bugun olabilirlikler bulutuyken yarın gercekliğin yağmuru olarak yeryüzüne yağarsan - şunu asla unutma ki kutsallığın, hayalimde doğmus olmandan gelir. Hayatta daima yalnız bir adamin düşü ol, bir aşığın sığınağı olma sakin...."

"...bu düş sessizliğinde hayalperest bir çılgınlık!..
hayatımız hayatın ta kendisiydi... aşkımız aşkın kokusuydu... sadece varlığımızla dolup taşan, imkansız saatler yaşardık... çünkü bir gerçeklik olmadığımızı etimizin her zerresiyle biliyorduk...

içi boş kalmış, kişisiz öznelerdik, yanlış tanımlanmış, başka bir şeydik... kendine dair bilincinde eriyen o manzaraydık biz... ve aynı anda iki manzara olduğu gibi -biri gerçek, biri de yanılsama-, biz de anlaşılmaz bir şekilde ikiydik, öbürünün de biz olup olmadığını, şu müphem ötekinin gerçekten yaşayıp yaşamadığını ikimiz de tam bilmiyorduk...
...
hayatımızı böyle öldük işte, ayrı ayrı ölmeye o derece dalmıştık ki tek bir varlık olduğumuzu, ikimizin de ötekinin yanılsaması olduğunu, kendi içimizdeyse varlığımızın basit bir yankısı olduğumuzu göremedik..."


_Fernando Pessoa_
-Huzursuzluğun Kitabı-

.gölge'li_\

House of Duarden

Güzellik diye bir şey yok, özellikle insan yüzünde. fizyonomi dediğimiz şey. Hatlar arası uyum söz konusudur, matematikseldir. Burun fazla göze batmasın, yanlar modaya uygun olsun, kulak memeleri fazla iri olmasın, saçlar uzun. Genellemelerden oluşmuş bir serap. Kimileri bazı yüzleri harikulade bulur, ama gerçekte, son kertede, değillerdir. Sıfıra eşitlenmiş cebirsel bir denklem. "Gerçek güzellik", tabii ki, kişilikte yatar. Kaşların biçiminde değil. Pek çok kadın bana beni harikulade bulduklarını söylemiştir. oysa benim yüzüme bakmak bir kase çorbaya bakmaktan farksızdır.
CHARLES BUKOWSKİ

sen sadece pahalı kıyafetin son model arabandın şimdi ise sadece kendinsin ve herzamankinden çok daha değerlisin...

ormanda yürürüm kimseyi tanımam

İyi tanrıyı bulmak zordur.

Østen for sol og vesten for måne...

Bilmek lanetlenmektir…adorno

yalnızca bir kez naçar kaldım:
'sen kimsin?' diye soranın karşısında.. Halil Cibran

günler ıstıraplı ve yavaşken yılların hızına ulaşamıyorum

ormanda yürürüm kimseyi tanımam

gözyaşlarının tadını hissedince ağlamaktan soguyorum daha daha kasvetli olmalı... içine akıttıkların gibi

ormanda yürürüm kimseyi tanımam