Nefretin Tınısı..

Nefret etmek hiç bu kadar mutlu etmemişti..Hangi sözler anlatır bu hazzı..Yada hangi rezillikler tanımlamaya yeter bu öfkeyi..Dünyama ortak oluyorlar sarıyorlar ruhumu bir bez parçasıyla sonra yakıp atıyorlar..Geriye ne kalıyor..Bu kadar inatçı olmasaydı ruhum çoktan karışırdım toprağa..Yalnızlığımı bile bırakmıyorlar bana..Kaçabilecek kör noktam yok..Açıkta savunmasızım..Gelen bir parça alıyor pastadan..Yüzlerinde hep bir memnuniyetsizlik..O kadar büyük ki beklentileri..Ama altı üstü bir pasta işte..Yaparken elime yüzüme bulaştırdığım..Kokusundan mıdır tadından mıdır bilmem eksik olmuyor sinekler yapışkan vücutlarıyla..Öldürmekte kafi değil iz bırakan pis kanlarıyla..Geriye artıklar kalıyor doyurmam için karnımı..Açlığımı bastıryor bir parça ama yetmiyor tıka basa doldurmaya..Altı üstü bir pasta işte lokma olamaz ki binlerce vahşiye..Bir de masallar fısıldanır her gece kulaklarıma..Sağır eder sessizlikleri bağırsalarda..Masal ya bu hep mutlu sonla biter..Güler herkes yüzlerinde ki pasta kırıntılarıyla..Peki ne olucak bana?Ben fısıldıyorum yaşamın kulağına,onlar çığlıklarımı duyma yarışında..Yokluğumu keşfe çıktım kimliğimi bulmak adına..Yokluklarda oyalanıyorum buara..Ve sustum kargalar ötmeye başlayınca..
.................................................. .....................
.................................................. ........SiyAh..

güzel...

HAYAT, CİNSEL YOLLA BULAŞAN ÖLÜMCÜL BİR HASTALIKTIR.

Bence de kesinlikle güzel ama yeterince nefret dolu değildi, biraz hayal kırıklığına uğradım.

bu kısmı gerçekten etkiledi beni
harika , kutlarım.

Ben de Maldoror'un şarkıları havası uyandırmıştı -ama az bir şey. Onda yazar daha sert, saldırgan ve arada bayağı sözlerde kullanır... Siyah'da belki az bir şey Ducasse'lık var gibi... tabii tüm bunlar benim çağrışımlarım.

Bunu karşımdakine anlatmak için denek olarak genelde hayvanları ya da bitkileri seçerim. Ben hayvanları sevmem, ama bu sevgisizlik onlardan nefret etmemi sağlamaz, bazı bitkileri de sevmem ama bir bitkiden nefret etmem Nazım'ın dediğini uyarlarsak elmayı sevmiyor olmam, elmanın kabahati değildir... Nefret aynı zamanda intikam duygusunu da tetikler. Nefret ettiğimiz "şeyler" (ki özne dışındaki her şeyden bahsediyorum) şey'lerin naturasından değil bizim anlamlandırmamızdan kaynaklıdır.

Nefret çok güçlü bir duygudur; hem çıkış noktasındaki sebepleri her ne kadar üçüncü 'şey'lere bir anlam ifade etmese de, diri tutulması için sürekli beslenmelidir.

Shakespeare'in dediği gibi kinle nefret kandaştır. Kin de "şiddet" istemini sürükler beraberinde, savaşlar sürekli diri tutulan nefret duygusuyla pompalanmadıkça sürmez. Oysa bir şeyi sevmemem/hoşlanmamam böylesine güçlü bir duygu beslenmesi değildir aksine kendi halinde cılız ve zararsızdır. Hatta kişiye iradî seçimler yapabilmesi adına faydalıdır da. Nefret'in şiddet doğurabileceği boyutunu törpülemek için dövüş sporlarının yaygınlaştığını düşünüyorum, sevmemenin ise ancak seçim ve ayıklama gücüme destek olduğunu.

Bir şeyi sevmemek nefret gerektirmeksizin bir hoşnutsuzluk ifadesidir. Genellikle de nefretle karıştırılır, birini sevmiyorsan nefret ediyorsun diye kaba bir sağlama yapılır; yanlış. Aslında hoşlanmadığımız şeyler de bir nevi öğrenilmişliklerimiz ve/veyahut tecrübî birikmişliklerimizin sonucudur. Harici hiçbir tesir olmaksızın gerçekleşmezler.

Bir bebeğin davranışları gözlemlediğimizde korku ya da nefret türü duygulanımlarını göremeyiz, çünkü henüz öğretilmemiştir. Çok kısa sürede öğrenebildiği bu tür duygulara da tepki vermesi gecikmeyecektir. Kalıtımsal olarak da nefret'in genlerinden geçebileceğini düşünsek de beslenmedikçe baskın hale gelmeyecektir.

Spinoza'yı anmadan da olmaz, o diğer tüm karmaşık kuramlı filozofların aksine günlük hayata fazlasıyla uyarlanabilen felsefi çıkarımlarda bulunmuştur nazarımda. Birinin, bir diğerinden nefret edebilmesi için diğer'de nefret uyandırabilecek unsurların olması gerekmektedir, yoksa nefretin sebebi ve kaynağı bizzat nefret edenin kendisidir. Bunu aynı zamanda "sevgi" için de paraleller. Nietzsche'nin söylemiyle "canavarlarla savaşırken canavarlaşmamız" içimizde beslediğimiz şiddet eğilimindendir; bunu aşırıya kaçmadıkça anlamlı buluyorum ben, insan doğasına ait ve bizi biz yapan, insanîleştiren unsurlardan.

Red ya da tasviplerimizle, nefret ya da sevgilerimizi karıştırmamak lazım.