Sevmek ve Kıskançlık

Aşk'ına göre değişir de ben genel konuşsaydım: Aşk, kesinlikle bencil değildir, derdim. Her şeyde sevilebilecek bir şey vardır. En yoğun, en yüksek nitelikli sevgi; en büyük, en şiddetli tutku olarak hissedilecek bir aşk, bencillikten en uzak olandır bence ve asla sahiplenmek istemez.

aşk bencilliktir bencede kendin içindir herşey kendin istediğin kendin sevdiğin içinidr onun için yaptığın herşey kendini mutlu hissettiğin için yaptıklarındır..

Bunu biliyorum, zaten bu şeye doğarken de sahipsinizdir... Bu aşk değildir, aşk sözcüğü yakışmaz buna... kızacaksınız ama bu içgüdüsel yanınızın dile gelişinden başka bir şey değildir...

neden kızayım

peki aşk nedir önce onu söyleyin ona göre yorum yapayımm

aşk sahiplenmek ister bana göre...

Bunun için, ilkin verili aşk dan soyut da olsa kopmayı deneyelim... o genimizin devamını sağlayan bir büyüdür sadece... ama bu büyü de alınıp işlenebilir ondan harikalar yaratılabilir.

Şimdi, bir/çok insana duyulan sevgi'den biraz bahsedeyim. Bu gibi durumda kişinin sevgisi az da olsa değerli bir nitelik taşıyorsa sevdiğinin/sevdiklerinin de kendinden farklı bireyler olduğunu görür/yoksa sadece onlarla ortaklaşa paylaştığı kişilik özelliklerini seviyorsa başkasında/başkalarında da kendini seviyordur; ki burada bir aşk varsa kendine duyduğu aşk'dır. Aşk için şiddetli, yoğun bir tutku olduğunu söylemiştim. Bu bağlamda kolay ulaşılabilecek bir şey değildir/genelde bir ideal gibi kalır. Öte yandan herkes kendini geliştirebilir, ilerleyebilir de bu konuda...Şimdi, burada Doğa, Tanrı aşkı, ya da fikirlere duyulan, inançlara duyulan aşk gibi bir konuyu almıyorum... Konuyu sınırlayıp, insanın insana duyduğu aşk'dan devam ediyorum. Şu bencillik yanılsamasını doğurur: Kendimden farklı olanı sevdiğimde de, onu o olarak veya bir başka deyişle onda yüksek değerde bulduğum özellikleri, tavırları, duruşlarını, tarzını... sevdiğimde yine kendime bir şeyler almıyor muyum? Elbette, ama neden karalayalım ki, herşeyin karşılıklı olmasını; daha bir deyişle daima etkileşimin olmasını... Alıyorum, duygusal olarak etkileniyorum ve karşılığında da ona yoğun, güçlü bir sevgiyle bağlanmayı da seçiyorum... şimdilik aklıma gelen bunlar sn. demett. Konunun çok açılımı var, çok farklı boyutları var... tasavvufa benzer bir şekilde: Varlık, Aşk ile vardır, gibi boyutları dahi var... bu kadarıyla konuya farklı bir perspektif de katabilmişimdir umarım.

Sahiplenirse efendisi olmak istiyordur belli bakımlardan... ama aşık değildir o halde... çünkü onu "bir tek kişi" olmanın özgünlüğünde tanımıyordur, bir yararlılık nesnesi olarak alıyordur. Bilincinde onu bir birey olarak tanımıyordur, değil mi ki insan olarak dahi tanımıyordur. Ama o birey olamamışsa dahi bir insandır. Aslında onu tanımıyordur, tanımak da istemiyordur. O yoktur onun için, arzularının nesnesi olabilecek bir şeydir o; o halde o da olabilir arzularının nesnesi, bir başkası da... kim uygun düşerse. Oysa bırakalım aşkı, daha az duygusal olarak etkin olan sevgi sözcüğünü kullanalım. Bir şeyi sevebilmek için önce onu tanımak, sonra onun hakkında biraz da olsa bilgi sahibi olmak, sonra da sevip sevmemeye karar vermek gerekir. Oysa sahiplenmeye çalışan daha ilk aşamada bile değildir. Daha tanımıyordur bile; zira tanımayı seçmemiştir.

benimde kendimce aşk tarifim şiddetli yoğun bir tutku olduğu diğer aşk tanımlarını katmıyorum... bu aşk tarifine göre ben bunu bencil buluyorum... birine karşı yoğun bir arzu duyuyorsunuz bu duygusal ve fiziksel olabilir... bu durumda yaptığımız herşey kendimiz için çünkü ben istiyorum onu istiyorum bazen olmayacak şeyleri kabul ediyorsunuz mesela ilk bakışta bu fedakarlık gibi gözüküyor ancak bunun altında yine kendi isteğimiz yatıyor ...